Βιωματικό Σεμινάριο - Η Επιστροφή της Θεάς και ο Σκιώδης Εαυτός μας

Αφού πέρασαν οι χαρούμενες απόκριες και η πολυεμπορική μέρα του αγ. Βαλεντίνου (την οποία μια χαρά πέρασα μόνη μου αναλογιζόμενη χαρούμενα πως τουλάχιστον γιορτάζω με την αγάπη μου όλες τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου ;)) αποφάσισα να εκδώσω ένα άρθρο ενός πολύ αγαπητού μου φίλου (με την άδεια του) το οποίο είναι μέρος ενός καταπληκτικού βιωματικού σεμιναρίου που οργανώνει και το οποίο είχα την τύχη να παρακολουθήσω παλιότερα.

Περισσότερες πληροφορίες για το σεμινάριο που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 14 Μαρτίου στην Αθήνα και την Εαρινή Ισημερία, Κυριακή 21 Μαρτίου στην Τρίπολη, στο άλλο μου μπλογκ: http://oiko-iasis.blogspot.com/2010/02/blog-post.html

Έχω παρακολουθήσει διάφορα σεμινάρια, αλλά το συγκεκριμένο είναι ένα από τα καλύτερα σεμινάρια στα οποία έλαβα μέρος (μιλώντας αντικειμενικά αλλά και υποκειμενικά)! Υπάρχουν διάφορα σεμινάρια για να βρεις ποια θεά σου ταιριάζει περισσότερο αλλά δυστυχώς τα περισσότερα είναι ένα αλλαλούμ. Δηλαδή μπορεί να το πάνε γύρω γύρω, στις διάφορες θεότητες, αλλά όχι στην ουσία που ψάχνεις.
Κι εδώ όχι μόνο ανακάλυψα ποιες ιδιότητες θεάς - θεές - διαθέτω μέσα μου (και μπορώ να χρησιμοποιήσω ανά πάσα στιγμή) αλλά και τις αρνητικές πλευρές μου, ειδικά αυτές που φαίνονται πολύ δύσκολα.
Αυτή η αρνητική πλευρά του εαυτού σου που κρύβεται βαθύτερα μέσα σου αφού είναι αναπόσπαστη συνδεδεμένη με την ύπαρξή σου, είναι αυτή που αναλύει περισσότερο το παρακάτω άρθρο και ονομάζεται σκιώδης εαυτός.
Τα κρυμμένα αρνητικά κομμάτια του εαυτού μου δεν τα βλέπουν εύκολα ούτε κι αυτοί που με γνωρίζουν καιρό. Κι όμως, θυμάμαι χαρακτηριστικά, με το συγκεκριμένο σεμινάριο ήταν η στιγμή που τα έφερα στην επιφάνεια και τα είδα με τα ίδια μου μάτια! Ψάχνοντας και σκαλίζοντας ακόμα περισσότερο το θέμα, βρήκα το όνομα του σκιώδη εαυτού μου και αφού μπόρεσα και το αναγνώρισα, είναι μια συνεχής επιτυχία κάθε μέρα της ζωής σου να το καταλαβαίνεις αλλά αντί να το πολεμάς, να το αποδέχεσαι και να το επικυρώνεις, καταφέροντας να προχωρήσεις παραπέρα, στο επόμενο μονοπάτι της εξέλιξής σου.
Επιπλέον, λέγοντας για τις συγκεκριμένες θεϊκές ιδιότητες που ανακαλύπτεις, είναι ποιες δυνάμεις της Θεάς κρύβεις μέσα σου και μπορείς να τις χρησιμοποιήσεις στην κατάλληλη στιγμή. Η Θεά ή θεϊκή ιδιότητα έχει πολλές μορφές. Και είναι εμφανής σε όλες τις θρησκείες του κόσμου. Μια χαρακτηριστική τριάδα μορφών είναι η Κόρη-Μητέρα-Γραία αλλά δεν στέκει μόνο εκεί, καθώς μπορεί να καλύπτει όλο το φάσμα της δημιουργίας και της καταστροφής, της ζωής και του θανάτου.
Το σεμινάριο όμως απευθύνεται σε γυναίκες. Ελπίζω να μπορέσει να ξαναδημιουργηθεί σεμινάριο για όσους άνδρες ενδιαφέρονται (με τις αρσενικές θεότητες - ιδιότητες φυσικά) αλλά έχω δει σε τέτοιες περιπτώσεις δυστυχώς προκύπτουν θέματα εγωισμού ή οι άνδρες δεν είναι εύκολο να ανοιχτούν ή να αποκαλύψουν τα ελαττώματά τους, ειδικά μπροστά σε άλλους άνδρες.
Πάντως, αν δεν αρκεί το ελληνικό πάνθεο θεοτήτων για να ανακαλύψετε τις κρυφές δυνάμεις σας, μπορείτε φυσικά να ψάξετε και σε οποιοδήποτε άλλη θεότητα νιώθετε πιο κοντά στο είναι σας...

Παρακάτω το άρθρο...

Ο Σκιώδης Εαυτός Μας 

Όταν γεννιόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο της γήινης μορφής, φέρνουμε μαζί μας ένα νεφελώδες αστρικό σώμα, το οποίο είναι μέρος της προσωπικότητας και του νου μας. Είναι ένα είδωλο σκιάς αυτού που είμαστε, είτε αυτό αποτελείται από προτερήματα είτε από ελαττώματα, και περιέχει όλα τα μέρη του εαυτού μας που είναι κρυμμένα από τα μάτια της κοινωνίας.

Ο Σκιώδης Εαυτός αποτελείται κυρίως από όλα τα καταπιεσμένα αρνητικά συναισθήματα, τις καταπιεσμένες επιθυμίες και τις απωθημένες έντονες και επώδυνες συγκινήσεις που έχουμε βιώσει. Συγκρατεί στη δομή του ξεπερασμένες κοινωνικές αντιλήψεις ιδιαίτερα αυτές που βασίζονται στις διαφορές των φύλων, στη σεξουαλικότητα, όπως και στα διάφορα στερεότυπα και προκαταλήψεις.

Οι περισσότερες από τις όψεις του είναι αρνητικές, αλλά κάποιες είναι θετικές. Οι θετικές αυτές όψεις ήταν το αντικείμενο εξέτασης και εκμετάλλευσης των αρχαίων μυστηριακών θρησκειών, των μαγικών τελετών του Παγανισμού και του Σαμανισμού, και των μάγων θεραπευτών παλαιότερων εποχών της γης, τις οποίες σήμερα οι περισσότεροι από εμάς κρατάμε κρυμμένες για να αποφύγουμε τον εξοστρακισμό και την κοινωνική κατακραυγή. Σε κάποιους οικογενειακούς και πολιτισμικούς κύκλους των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών το να δείχνει κανείς συμπόνια, εμπάθεια ή άλλα συναισθήματα θεωρείται αδυναμία!

Ο Σκιώδης Εαυτός αρχίζει να χτίζεται την ημέρα που γεννιόμαστε, αν όχι και από πολύ πιο πριν…Υπάρχει μέχρι τη στιγμή που πεθαίνουμε αν και κάποια τμήματά του επιβιώνουν και μετά το φυσικό θάνατο. Αναπτύσσεται κάθε φορά που μένουμε προσκολλημένοι πάνω σε αρνητικά συναισθήματα. Είναι το αντίθετό μας και γίνεται μια σταθερή αντίθεση σ’ αυτό που πραγματικά θέλουμε. Κερδίζει δύναμη όταν αρνούμαστε την ύπαρξή του, και προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο της ζωής μας.

Ο Σκιώδης Εαυτός θέλει να αποτύχουμε σε κάθε τομέα της ζωής μας, συμπεριλαμβανομένου και του δρόμου της απελευθέρωσής μας από την ύλη.

Το τμήμα του Σκιώδους εαυτού το οποίο περιέχει θετικές όψεις, είναι καλό, ακόμη και αν περιέχει τάσεις και χαρακτηριστικά που έχουμε αρνηθεί, για πολλούς και διάφορους λόγους. Δεν μπορείτε να προσεγγίσετε τον Σκιώδη Εαυτό με σκοπό να τον καταστρέψετε, καθώς αυτός αποτελεί ένα σημαντικό τμήμα του εαυτού σας, το οποίο δεν μπορείτε, δεν γίνεται και δεν πρέπει να χάσετε. Ολόκληρη η ύπαρξή μας εδώ είναι άρρηκτα συνδεδεμένη μ’ αυτόν. Όλοι πρέπει να μάθουμε να τον κατανοούμε και να τον αντιμετωπίζουμε ανοιχτά και τίμια. Ο Σκιώδης Εαυτός περιέχει κάποια θετικά στοιχεία χωρίς τα οποία η ζωή μας σαν ενσαρκωμένα όντα εδώ, δεν θα ήταν εφικτή.

Για να καταλάβουμε τη Σκιώδη φύση αυτού του εαυτού, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε λίγη ψυχολογία. Ο Καρλ Γιουνγκ, ένας από τους σημαντικότερους πατέρες της σύγχρονης ψυχολογίας, ήταν ταυτόχρονα σπουδαίος μελετητής του απόκρυφου εσωτερικού κόσμου. Οι ονομασίες που αυτός έδωσε για τις πολλές όψεις της ανθρώπινης ψυχής, καθιερώθηκαν στην διεθνή ορολογία σαν το ‘Εγώ, η ‘Σκιά’ (οτιδήποτε υπάρχει στην ψυχή πέρα από το συνειδητό ‘Εγώ’), η Άνιμα (η θαμμένη θηλυκή πλευρά του άνδρα), ο Άνιμους (η θαμμένη αρσενική πλευρά της γυναίκας), το Προσωπικό Ασυνείδητο και το Συλλογικό Ασυνείδητο, η Περσόνα (ο μανδύας-πέπλο του Εγώ) και ο Εαυτός - Ψυχή (το κέντρο και το βασικό θεμέλιο της ψυχικής μας ύπαρξης).

Το μεγαλύτερο τμήμα της Ψυχής είναι ασυνείδητο, πέρα από το βεληνεκές αντίληψης του Εγώ μας, όμως επηρεάζει έντονα τη συμπεριφορά του Εγώ χωρίς εμείς να το αντιλαμβανόμαστε. Η Ψυχή είναι επίσης ασυνείδητα συνδεδεμένη με το συλλογικό ασυνείδητο, σαν ένα αποκομμένο τμήμα του συλλογικού, και συχνά γνωρίζει καλύτερα ποιες είναι οι πραγματικές μας ανάγκες από όσο τις γνωρίζει το Εγώ. Το Εγώ από την άλλη μεριά κατέχει δώρα τα οποία το ασυνείδητο δεν διαθέτει, όπως την ικανότητα να αναλύει και να κατηγοριοποιεί τις προσλαμβάνουσες πληροφορίες, να σκέπτεται με λογικά βήματα, και να επικοινωνεί με τον Εαυτό μέσω των λεπτοφυών και εξελιγμένων μέσων της ομιλίας και του λόγου.

Όταν η επικοινωνία μεταξύ της Ψυχής και του Εγώ αποτυγχάνει, αρχίζουν οι εσωτερικές συγκρούσεις, που οδηγούν σε όλα τα είδη προβλημάτων, όπως η ένταση και το στρες, οι νευρώσεις, οι ψυχώσεις ακόμη και η σχιζοφρένεια και οι νευρικές κρίσεις. Εκείνο που χρειάζεται τότε είναι η βελτίωση της επικοινωνίας μεταξύ του συνειδητού Εγώ και της Ψυχής. Το Εγώ πρέπει να αποκτήσει επίγνωση του γεγονότος ότι η Ψυχή έχει κάποια μηνύματα να του δώσει και ότι πρέπει να μάθει να αποκωδικοποιεί αυτά τα μηνύματα, τα οποία το ασυνείδητο προσφέρει με τη μορφή συμβόλων. Η Ψυχή πάντοτε είναι πρόθυμη να επικοινωνήσει μαζί μας, αν την ακούμε.

Είναι εμφανές ότι το συνολικό περιεχόμενο του Ασυνειδήτου και της Ψυχής σας δεν μπορεί ποτέ να είναι άμεσα διαθέσιμο στο Εγώ, όμως ένα μεγάλο τμήμα του μπορεί να είναι, και είναι ικανό να αφαιρεί πολλές από τις κύριες συγκρούσεις, αυξάνοντας σημαντικά την αποτελεσματικότητα του Εγώ και διδάσκοντάς το τα μαθήματα που η Ψυχή έχει προγραμματίσει να πάρει. Όσο περισσότερο το Εγώ μαθαίνει αυτά τα μαθήματα και δρα αποτελεσματικά πάνω τους, τόσο πιο κοντά έρχεται στην φύση του Ανώτερου Εαυτού και συνδέεται μαζί του.

Στο μικρό αυτό, αλλά συμπυκνωμένο και αυτοτελές σεμινάριο, θα προσπαθήσουμε να σταματήσουμε τη σύγκρουση των όψεων της Ψυχής με το Εγώ και να την ενοποιήσουμε με την Κοσμική Ψυχή, τη Μεγάλη Θεά μέσα μας, όπως και να αναπτύξουμε τη δύναμη και την αυτογνωσία εκείνη που θα σας δώσει τη δυνατότητα να πετύχετε αποτελέσματα που είναι πέρα από τις συνηθισμένες ικανότητες που χρησιμοποιούσατε μέχρι σήμερα.

Η διάλυση των αλληλοσυγκρούσεων μεταξύ της ανθρώπινης Ψυχής και του Εγώ είναι η βάση όλης της Αυτογνωσίας. Απελευθερώνει και διοχετεύει σε κανάλια έκφρασης τις δυνητικά απεριόριστες ψυχικές δυνάμεις οι οποίες είναι έμφυτες σε όλους μας. Όταν εσείς και ο Σκιώδης εαυτός σας ολοκληρώσουν την μεταξύ τους επικοινωνία, θα είστε σε θέση να γνωρίζετε το μελλοντικό ταξίδι της Ψυχής σας, θα είστε επίσης σε θέση να επιστρέψετε στο Λευκό Φως που οριοθετεί και προστατεύει τον φυσικό αυτό κόσμο.

Σας το εύχομαι ολόψυχα…
Μιχάλης Ροδόπουλος

Πληροφορίες για το σεμινάριο στο http://oiko-iasis.blogspot.com/2010/02/blog-post.html ή στα τηλ: 211-7506878, 6-9 μ.μ.
 

Η Αγορά που περπάτησε η Υπατία

"Η Υπατία ήταν ένα πρόσωπο που χώριζε την κοινωνία σε δύο μέρη:

αυτούς που την θεωρούσαν θαύμα του φωτός

και αυτούς που την έβλεπαν σαν απόστολο του σκότους."

(Elbert Hunnard)

Πήγα χθες και είδα στο σινεμά το "Αγορά" και πραγματικά με συγκλόνισε. Ότι και να πω για το έργο, πάλι λίγα θα είναι...
Περιττόν να πω ότι έχω δει ήδη το Avatar και μάλιστα δυο φορές και πιστεύω πως από τον καιρό του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών έχει να βγει τόσο καλή ταινία που να σε κάνει και να θες να δραπετεύσεις τόσο πολύ από αυτόν τον κόσμο ή να ψάχνεις για τη χαμένη αθωότητα που κάποτε είχε...ακόμα κι αυτός ο κόσμος.
Αυτή όμως ήταν άλλη ταινία, από τις ταινίες εποχής που πραγματικά σε βάζουν στην εποχή...με τα τόσο καλοφτιαγμένα σκηνικά, τις πανέμορφες εικόνες, την άρτια παιγμένη σκηνοθεσία να νιώθεις... σαν να νιώθεις πως τα βλέπεις όλα ζωντανά μπροστά σου. Ακόμα και το χάος και την αναταραχή της τότε εποχής...
Μιλάμε για την Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα. Οι άλλοτε διωγμένοι χριστιανοί προσπαθούν να αποκτήσουν - ακόμα και με τη βία- ακόμα πιο πολλά πλεονεκτήματα έχοντας και με το μέρος τους όλο και πιο πολλούς από το λαό.
Ενώ θεωρητικά υπάρχει ανεξιθρησκεία και ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει σε όποια θρησκεία θέλει, τώρα είναι δυστυχώς οι χριστιανοί που κυνηγούν ολοένα και περισσότερο τους αλλόδοξους με την ανοχή του αυτοκράτορα Θεοδόσιου, που είχε ανακηρύξει τον χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του κράτους κι ήταν στην εποχή του που καταστράφηκαν πολλοί ναοί των εθνικών όπως και παραλίγο να καταστραφεί ολοσχερώς η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας (βέβαια αυτό το καταφέρανε σιγά σιγά στα μετέπειτα χρόνια).
Παρόλα αυτά, δεν θα έλεγα πως η ταινία είναι ακριβώς αντιχριστιανική, καθώς προσπαθεί όσο γίνεται να κρατήσει μια αντικειμενική στάση απέναντι στον συρφετό των θρησκειών και εθνών που ζούσα μαζί στην Αλεξάνδρεια. Ήταν και μια πραγματικά άσχημη περίοδος όπου ξεσπούσαν ταραχές παντού και τα διάφορα θέματα λύνονταν με την πέτρα και τη μάχαιρα.
Η ταινία είναι όμως αντιφονταμεταλιστική. Δείχνει καθαρά που μπορούν να οδηγήσουν ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία στο όνομα όποιου και ό,τι να 'ναι. Τυφλό μίσος, διαχωρισμός, υποκίνηση των μαζών, ευκαιρίες για αρπαγή των εξουσιών, όχλος, καταστροφή. Καταστροφή του πνεύματος και του ίδιου του ανθρώπου.

Βλέπουμε την ιστορία από τα μάτια του Ντάβους, ενός από τους σκλάβους της Υπατίας, κρυφά ερωτευμένου μαζί της που προσχωρεί στη συνέχεια στο τάγμα των Παραβολάνων ή Παραβολικών, από τους πιο ζηλωτές χριστιανούς της Αλεξάνδρειας.
Ο Ντάβους ξεκινά με θαυμασμό στις διδασκαλίες αλλά και στο πρόσωπο της ίδιας της Υπατίας και φαίνεται να προσέχει, περισσότερο κι από τους μαθητές της, αυτά που η Υπατία δίδασκε. Παρασύρεται όμως από το ρεύμα της νέας εποχής που ανακηρύσσει την απελευθέρωση από τη δουλεία και από τον ανεκπλήρωτο έρωτά του προς την Υπατία και απορρίπτει, μαζί τους φανατικούς, τη γνώση με τόση προσήλωση και πάθος είχε πρωτύτερα αποκτήσει.

Χαρακτηριστική είναι και η σκηνή στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας που ενώ στην αρχή βλέπουμε την Υπατία με τους μαθητές της να μιλάνε για τα άστρα και την κίνησή τους στον ουρανό και για ποιο λόγο δεν πέφτουν καθώς κινούνται αέναα, όταν μετά πήραν οι χριστιανοί τον έλεγχο της βιβλιοθήκης κι αφού είχαν απορρίψει με καταστροφή την ανεκτίμητη γνώση που είχαν μπροστά τους, βλέπουμε μερικούς Παραβολάνους στα σκαλιά της να μιλάνε για το ίδιο ακριβώς θέμα, γιατί δεν πέφτουν τα αστέρια. Οι εξηγήσεις τους ήταν ότι μπορούσες να φανταστείς όταν μόνο η άγνοια, ο φόβος και οι παρωπίδες του φανατισμού καθοδηγούσαν, όπως ότι τα αστέρια ήταν στερεωμένα στο μπαούλο του Θεού(!) Σημάδι ότι θα ακολουθούσε ο Μεσαίωνας....

Από τα έργα της Υπατίας δεν διασώθηκε σχεδόν κανένα. Κι έτσι δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά το μέγεθος του πνεύματός της. Θεωρείται όμως πως έγραψε διατριβές για το αστρονομικό σύστημα του Πτολεμαίου και το Περί των Κωνικών του Απολλώνιου, πράγμα που εξηγεί την προσέγγιση της ταινίας που από μόνη της είναι θαυμαστή.
Ο Απολλώνιος ο Πέργας ήταν ένας αλεξανδρινός γεωμέτρης του 30υ αιώνα π.Χ. που προσπάθησε να εξηγήσει τις ασυνήθιστες τροχιές των πλανητών. Το κείμενο της Υπατίας φαίνεται πως ήταν μια εκλαΐκευση της εργασίας του όπως είχε προσπαθήσει να κάνει και με τα Στοιχεία του Ευκλείδη κάνοντάς τα πιο προσιτά και αντιληπτά, ακόμα και από τους αρχάριους. (Θαυμάζω τους ανθρώπους που προσπαθούν κάτι το δύσκολα κατανοητό να το κάνουν όσο πιο προσεγγίσιμο γίνεται!)
Η Υπατία γοητευόταν από τις κωνικές τομές (τα γεωμετρικά σχήματα που σχηματίζονται όταν ένα επίπεδο τέμνει ένα κώνο). Μετά το θάνατό της, οι κωνικές τομές αγνοήθηκαν μέχρι τον 17ο αιώνα όταν οι επιστήμονες συνειδητοποίησαν ότι πολλά φυσικά φαινόμενα, όπως οι τροχιές των πλανητών, περιγράφονται με τον καλύτερο τρόπο με βάση αυτές ακριβώς τις καμπύλες που προκύπτουν από κωνικές τομές όπως η έλλειψη. Το σύστημα του Πτολεμαίου είχε παραμείνει το κυρίαρχο αστρονομικό έργο ως τον Κοπέρνικο το 16ο αιώνα.

Η Υπατία δίδασκε στη σχολή μαθηματικά και φιλοσοφία χωρίς να κάνει διακρίσεις ανάλογα με τη θρησκεία. Βάσισε τις διδασκαλίες της στους Πλωτίνο και Ιάμβλιχο, ιδρυτές του Νεοπλατωνισμού. Ο Πλωτίνος πίστευε πως υπάρχει μια τελευταία πραγματικότητα που είναι πέρα από την προσιτότητα της σκέψης ή της γλώσσας. Το αντικείμενο της ζωής ήταν να στοχεύσει σε αυτή τη τελευταία πραγματικότητα που δεν θα μπορούσε ποτέ να περιγραφεί ακριβώς. Τόνιζε επίσης πως οι άνθρωποι δεν είχαν τη διανοητική ικανότητα να καταλάβουν πλήρως τη τελευταία πραγματικότητα ή τις συνέπειες της ύπαρξής της. Ο Ιάμβλιχος διέκρινε τα περαιτέρω επίπεδα πραγματικότητας σε μια ιεράρχηση των επιπέδων κάτω από τη τελευταία πραγματικότητα. Υπήρξε ένα επίπεδο πραγματικότητας που αντιστοιχεί σε κάθε ευδιάκριτη σκέψη της οποίας το ανθρώπινο μυαλό ήταν ικανό.

Η Υπατία δεν παντρεύτηκε ποτέ και μάλιστα θεωρούνταν από πολλούς πως ακολουθούσε τις αρχές του Πυθαγόρα για την επίτευξη σοφίας μέσω της αποχής. Αρκετοί συγγραφείς μνημονεύουν τις διδασκαλίες της Υπατίας σαν Χριστιανικές στο πνεύμα και πως μπορούσε και αφαιρούσε το πέπλο μυστηρίου με το οποίο είχε καλυφθεί αυτή η νέα θρησκεία συζητώντας με ευκρίνεια και τις πιο πολύπλοκες αρχές της. Αποδείκνυε επίσης λογικά την παγανιστική καταγωγή της χριστιανικής πίστης αλλά και εξέθετε τα υποτιθέμενα θαύματα που οι χριστιανοί πρόβαλλαν σαν σημάδια "θείας προτίμησης" αναλύοντας τους φυσικούς νόμους που διέπουν τα φαινόμενα.
Χαρακτηριστική μου έμεινε και η σκηνή της ταινίας όπου οι φίλοι της Υπατίας για να την προστατέψουν προσπαθούσαν να την πείσουν να δείξει δημόσια τη μεταστροφή της στη νέα θρησκεία κι αυτή απάντησε απλά: "Είμαι πιστή στην Αλήθεια."

Μιλώντας με ένα φίλο της, επίσκοπο:
-Εσύ δεν μπορείς να αμφισβητείς την πίστη σου. Εγώ πρέπει να αμφισβητώ τη δική μου!

 

Είχε πολλούς φίλους ανάμεσα στους παλιούς μαθητές της από τους οποίους ήταν και ο Συνέσιος ο Κυρηναίος που έγινε μετά επίσκοπος της Πτολεμαΐδας και ο Ορέστης, έπαρχος της Αλεξάνδρειας. Ο τελευταίος βρισκόταν και σε πολιτικό ανταγωνισμό με τον Κύριλλο τον επίσκοπο της Αλεξάνδρειας.
Για τους χριστιανούς οι πλατωνιστές ήταν επικίνδυνοι και για τους φανατικούς η επιστήμη θεωρούνταν ειδωλολατρεία. Κι ενώ η εκκλησία και το κράτος πάλευαν για τον έλεγχο, η Υπατία εμπλεκόταν και στα πολιτικά, πράγμα που έκανε ακόμα πιο επισφαλή τη θέση της αφού ήταν ήδη...γυναίκα.
Ο Κύριλλος, ο οποίος αργότερα αναγορεύτηκε ο πατέρας του δόγματος της Χριστιανικής Τριάδας (φαινόταν πως ο ζήλος του επεκτεινόταν και στο ζήλο για την απόκτηση περισσότερης εξουσίας) έβλεπε στην Υπατία μια απειλή και την κατηγόρησε δημοσίως ως μάγισσα. (Τακτική που ακολουθήθηκε και κατά κόρον στο μεσαίωνα...) Υπήρξε τελικά, έστω και έμμεσα, αιτία του τραγικού θανάτου της.

Παρά κάθε επόμενη προσπάθεια να τον απαλλάξουν από το στίγμα του δολοφόνου, γεγονός ήταν ότι δεν έκανε καμία προσπάθεια να αποτρέψει αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα. Δημιούργησε και το πολιτικό κλίμα που επέτρεψε τέτοια θηριωδία. Βλέποντας την ταινία, που δίνει και μια λίγο διαφορετική τροπή, ελπίζεις πως έγινε έτσι τουλάχιστον, πως δεν υπέφερε και η ψυχή της ανέβηκε να ακολουθήσει τη Μεγάλη Αλήθεια που υποστήριζε σε όλη της ζωή. Ο Ντάβους παρέμεινε πιστός σε εκείνη ως το τέλος.
Έτσι χάθηκε το 415 μ.Χ. η μεγαλύτερη γυναίκα μύστης του αρχαίου κόσμου και μαζί της έπεσε και η Νεοπλατωνική Σχολή της Αλεξάνδρειας. Ο Κύριλλος ανακηρύχθηκε άγιος από την εκκλησία... Η μνήμη της Υπατίας πιθανώς τιμάται κι αυτή από την εκκλησία στο πρόσωπο της Αγ. Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας.
Για 15 αιώνες η Υπατία θεωρείται η μόνη γυναίκα επιστήμονας στην ιστορία. Ακόμα και σήμερα, συχνά είναι η μόνη γυναίκα που αναφέρεται στην ιστορία των μαθηματικών και της αστρονομίας...

Με κάθε σεβασμό σε Εκείνη...

Πηγές:
http://www.esoterica.gr/articles/esoteric/hepatia/hepatia.htm
http://www.telemath.gr/mathematical_ancient_times/ancient_greek_mathematicians/ypatia.php

Ανασκόπηση εορτών...ναι δεν είναι εύκολο πράγμα οι γιορτές...

Με όλα αυτά που συμβαίνουν και όσα προσπαθώ να αφουγκραστώ από το συλλογικό ασυνείδητο, σίγουρα δεν περίμενα πολλά από την περίοδο που, ας το πούμε, προσπάθησα να εφαρμόσω την έννοια των διακοπών. Σίγουρα ήθελα ξεκούραση αρκετή ώστε να αντιμετωπίσω το νέο έτος...Αντί για αυτό όμως βρήκα και πίεση που με περίμενε πριν το νέο έτος...

Πήγα στο νησί να δω τους γονείς μου και όλους τους συγγενείς. Κατάγομαι από δύο νησιά (λες και δεν έχω αρκετά από το νέρινο στοιχείο στην ιδιοσυγκρασία μου!). Για μένα οι γιορτές όπως λίγο πολύ γιορτάζονται σήμερα, με λαμπιόνια, ψώνια, τραπεζοκατανύξεις, ρεβεγιόν κλπ. έχουν χάσει το νόημα. Τα ίδια και τα ίδια μου φαίνονται. Πως η ουσία τους έχει χαθεί προ πολλού και απλά έμεινε η συνήθεια.
Σίγουρα οι περισσότεροι από σας θυμούνται κάτι μαγικές στιγμές από την παιδική ηλικία, τις οποίες τς θυμάμαι κι εγώ με νοσταλγία αλλά επειδή ακριβώς δεν τις βλέπω πια να συμβαίνουν, προσπαθώ να αλλάξω τα πράγματα προς ...μπροστά. Μια αλλαγή του παλιού που δεν κρατάει άλλο...Μια αλλαγή προς το καλύτερο...Μια αλλαγή η οποία λίγο-πολύ ζητείται από παντού...Γιατί απλά κάτι δεν λέει όταν το νόημά του έχει πια χαθεί και αντί να ξαναβρεθεί μένει μόνο η προσκόλληση και ο φόβος για το καινούριο....
Έλα που όμως τι γίνεται αν οι άλλοι θεωρούν πως βρίσκουν νόημα? Πως τα πράγματα έχουν μείνει ως έχει και είναι το μόνο στο οποίο μπορούν να πιστέψουν? Ποιος μπορεί όμως να κοιτάξει κάτω από την επιφάνεια όταν ο φόβος τον κρατάει ριζωμένο σ' αυτήν; Εδώ που τα λέμε, αλήθεια ποιος μπορεί να πει τι ακριβώς γιορτάζουμε εκείνες τις μέρες? Από που ξεκίνησε;
Τελοσπάντων, τα φετινά χριστούγεννα προσπάθησα να τα περάσω όσο πιο ήρεμα γινόταν. Αλλά τα μόνα πράγματα που μου άρεσαν από τις "οικογενειακές παραδόσεις" ήταν η παρέα με τα ξαδέρφια μου η οποία δυστυχώς φέτος δεν έγινε ;όπως αναμενόταν καθώς αλλάξανε κάτι συγκεντρώσεις που μας φέρνανε όλους μαζί όπως η γιορτή του θείου μου. Και κάποια άλλα πράγματα που μου αρέσανε έστω και λίγο, ακυρώθηκαν για φέτος και έμειναν μόνο τα ανιαρά και βαρετά με το κέλυφός τους.
Το μόνο που μου έμεινε σ' αυτές τις διακοπές εκτός από το να περάσω λίγες ώρες ευχάριστα με τους παλιούς φίλους, ήταν η ετήσια συγκέντρωση των ξαδέρφων, όπως την είχε αποκαλέσει χαρακτηριστικά ο μεγάλος ξάδελφος που δυστυχώς δεν παρευρέθηκε γιατί δουλεύει σε νοσοκομείο στο Λονδίνο, το annual cousin mafia meeting(!)
Ξεκίνησε όταν σταματήσαμε να πηγαίνουμε για τα κάλαντα και συνειδητοποιώντας, έστω και υποσυνείδητα, πως μεγαλώνοντας δεν βλεπόμασταν το ίδιο όπως παλιά και για να μην χαθούμε μέσα στην καθημερινή συνήθεια και παγίδα και μας αλλάξει, βαλτώνοντάς μας τελείως στον κόσμο των "μεγάλων" και χάνοντας την επαφή με την παιδική χαρά και όνειρο... Αυτό να παρέμενε. Βλέποντάς τους συντρόφους των παιδικών σου χρόνων θυμόσουν πως είχες ξεκινήσει. Πόσες ώρες είχατε περάσει μαζί, τι παιχνίδια παίζατε ανέμελα, τι μαλακίες σκαρφιζόσασταν και πραγματοποιούσατε, με την ίδια ευκολία σαν να πετούσατε βοτσαλάκια στο νερό για να χοροπηδήσουν. Οι αλλαγές σας. Τα νέα σας. Τα προβλήματά σας. Ότι παρά ταύτα, ακόμα μπορείτε να γελάτε. Ότι όσο κι αν μεγαλώνατε, οι αταξίες και οι σκανταλιές μεταξύ σας θα παρέμεναν οι ίδιες. Σ' αυτές τις συγκεντρώσεις πάντα βασίλευαν το χιούμορ και η ρεμπελιά.
Μεγάλωσα με αυτά τα αγόρια. Ναι ήμουν το μοναδικό κορίτσι στην παρέα. Και καθόλου δεν με πείραζε, αντιθέτως μου άρεσε χεχε! Δεν ένιωθα τη διαφορά φύλου εκτός από τις στιγμές που παρατούσανε τα πάντα από παιχνίδια έως και αντικείμενα καταστροφής και όλοι περιμένανε από μένα, σαν "καλό" κορίτσι που ήμουνα, να μαζέψω τα απομεινάρια κι ότι είχε απομείνει από τις ζημιές που από κοινού είχαμε σκαρώσει!
Η αγορίστικη παρέα μου άρεσε πιο πολύ από την άποψη ότι υπήρχε περισσότερη άνεση και τόλμη στο να κάνεις πολλά περισσότερα πράγματα πέρα από το να παίζεις με τις κούκλες προετοιμαζόμενη για αυτά που σε περίμεναν μεγαλώνοντας ή ακόμα χειρότερα, την ατέλειωτη και άλυτη ανάλυση καταστάσεων και αισθημάτων.
Φυσικά έπαιζα με κορίτσια, έπαιζα με κούκλες, καθόμουν στην εφηβεία και ανέλυα ώρες με τις φίλες μου αν ο τάδε με κοίταξε ή τι έκρυβε το φέρσιμο του άλλου τάδε. ή τι μπορούσα να κάνω για να τραβήξω την προσοχή του παράλλου τάδε. Απλά ποτέ δεν είχα την ίδια ελευθερία, την ίδια ποικιλία, το ίδιο αμείωτο ενδιαφέρον να δοκιμάζεις συνεχώς καινούρια και πρωτοποριακά πράγματα. Ή τον ίδιο καταιγισμό ιδεών να εφευρίσκεις συνεχώς νέους τρόπους και καταστάσεις που είχα στο παιχνίδι με τα ξαδέρφια μου.
Κάθε χρόνο, όποτε μπορούσαμε, Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι, αλλά κυρίως Χριστούγεννα, κανονίζαμε να βρεθούμε οπωσδήποτε όλοι μαζί. Και φυσικά , όντας "κορίτσι" το βάρος της διοργανώτριας έπεφτε όλο πάνω μου. Κι αυτοί, όντας αγόρια...μην περιμένεις πολλά από συνέπεια. Ετοιμάσου για πολλά από γέλιο και παρότρυνση, αλλά όχι από συνέπεια.
Με το που φτάνω στο νησί, στέλνω μήνυμα σε όλους για την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Είπαμε ήταν από τις λίγες χαρές που είχα μπροστά μου για τις γιορτές. Φτάνει η παραμονή, τους το υπενθυμίζω και τους παρακαλώ να μη με στήσουν. Φτάνω στο ραντεβού στη γνωστή μας καφετέρια, ο αδερφός μου ήταν ο μόνος που περίμενε εκεί γιατί είχε κατέβει νωρίτερα με ένα φίλο του. Για να μη θίξω ονόματα (βέβαια σιγά που θα θιχτούνε) αλλά και επειδή έχουμε και συνωνυμίες, θα τους αποκαλέσω....με το ζώδιό τους. Μου λέει λοιπόν ο αδερφός μου πως ο Ιχθύς με τον δικό του αδερφό του τον Σκορπιό, που ήταν κι ο μικρότερος της παρέας, πήρανε τηλέφωνο ότι θα καθυστερήσουν....γκρρρ. Από τους υπόλοιπους δύο, τον τρελοΤοξότη και τον Καρκίνο, ούτε φωνή ούτε ακρόαση, ακόμα κι αν ήταν ο Καρκίνος ο μόνος που μου απάντησε στο μήνυμα της υπενθύμισης το πρωί. Σαν φτάνουν μετά από κάμποσα -δυστυχώς- λεπτά οι άλλοι δύο, ψάχνουμε για τους δυο τελευταίους. Τίποτα, σαν να είχαν εξαφανιστεί.
Καλά ο τρελοΤοξότης είχε κάνει κάμποσα τέτοια κατά καιρούς. Αλλά ο άλλος? Είπαμε είναι καρκίνος, πληγώνεται άμα σε πληγώσει...λέμε τώρα. Αφού δεν πήγαινε καλά η συνάντηση, δεν είχαμε και πολύ χρόνο ακόμα, λέγαμε την επόμενη φορά θα πούμε στον ένα να πάει στη μία καφετέρια, στον άλλον στην άλλη καφετέρεια κι εμείς...δεν θα πάμε!
Τελικά μετά από ώρες που είχαμε γυρίσει στα σπίτια μας, παίρνει ο Καρκίνος και λέει συγνώμη, έγραφε τη διπλωματική του κι απορροφήθηκε κι από βλακεία του το κινητό του το είχε αφήσει σε μέρος που δεν έπιανε. Μου λέει αν μπορούμε να το κάνουμε την επόμενη μέρα. Συγκρατήθηκα να μην τον στείλω και να μην πάμε όπως λέγαμε, αλλά του είπα πως θα δούμε. Η επόμενη ήταν και η πρωτοχρονιά. Κι είχα περάσει σε σχεδόν πλήρη απάθεια την παραμονή της πρωτοχρονιάς ουφ.
Μου ξαναστέλνει την επόμενη σχετικά. Κάνω μια προσπάθεια ακόμα, ο αδερφός μου φεύγει εκνευρισμένος λέγοντας πως έχει κανονίσει ήδη. Ο Ιχθύς και ο Σκορπιός μου λένε πως σέρνονταν ήδη από το ξενύχτι και τα τραπέζια των συγγενών τους όπου βρίσκονταν και ήταν ήδη κομμάτια. Ο Τοξότης δεν απαντά. Του λέω επομένως του Καρκίνου να το αναβάλλουμε γιατί δεν βλέπω τους άλλους να μπορούν. Δεν ήξερα πως θα έφευγε την επόμενη αν και δεν μου είχε πει τίποτα τότε.
Μετά από κάμποσο μου λέει πάλι πως αν μπορώ, να πάω, να περάσει να με πάρει. Έχει και μαζί του το απολωλό πρόβατο όπως αποκάλεσε χαρακτηριστικά τον Τοξότη ο οποίος κλασσικά, έμαθα μετά, κοιμόταν έως και 1 ώρα μετά το ραντεβού. Και σκέφτομαι...και δεν πάμε? Κι εκεί ακριβώς που δεν κανόνισα τίποτα απολύτως, να 'σου πως τα έφερε η τύχη!
Στο καινούριο μέρος που αποφασίσαμε να πάμε, ήταν ήδη ο αδερφός μου με την παρέα του χωρίς να το ξέρω! Κάθεται μαζί μας και μετά από μισή ώρα ήρθαν και οι άλλοι δύο με έναν ακόμα ξάδερφο λέγοντας πως ήταν κοντά και αποφασίσανε να περάσουν μαζικώς! Ακριβώς, χωρίς να το έχουμε κανονίσει, βρεθήκαμε όλοι μαζί από μόνοι μας σαν να το έφερε η τύχη εκεί! Και αυτό ήταν το προσωπικό μου μήνυμα κατά κάποιον τρόπο για τη νέα χρονιά.

Να αφήσω τους προγραμματισμούς και τα σχέδια γιατί μετά η ζωή θα σου γελάει κατάμουτρα για τις ατέρμονες προσπάθειές σου αντί να αφήνεις το ρεύμα να σε πάει με τη ροή του. Το κάνουμε καθημερινά και δεν καταλαβαίνουμε πόσο παράλογο είναι πραγματικά να μένεις προσκολλημένος με όλη σου τη δύναμη στον έλεγχο, στους κανονισμούς, στις παραδόσεις, στα πράγματα που ξέρεις και δεν θέλεις να αλλάξουν και οτιδήποτε άλλο σαν τα φύκια που αγκιστρώνονται στις πέτρες στο βυθό του ποταμού, αντί να αφήσεις το ρέμα να σε οδηγήσει στην πλατιά θάλασσα. Να έχεις εμπιστοσύνη στο ίδιο το σύμπαν. Τα πάντα εξάλλου μπορούν να ανατραπούν από τη μια στιγμή στην άλλη.

Αισθάνομαι πως αυτή η πρωτοχρονιά μπήκε μελαγχολικά για πάρα πολλούς. Και μετά από λίγες μέρες έγινε ο σεισμός στην Αϊτή, ένα από τα φτωχότερα κράτη. Αυτό κι αν ήταν ανατρεπτικό! Αν και αρχίζω πολύ σοβαρά να πιστεύω πως μπορεί να ήταν σκόπιμη επίθεση εκεί με το HAARP, όπως δήλωσε κι ανοιχτά ο Hugo Chavez, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας. Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα σχετικά, κοιτάξτε στο http://antipliroforisi.blogspot.com/2010/01/blog-post_2470.html . Ή εξηγώ περισσότερα για το HAARP σε επόμενη ανάρτηση. Αν θέλετε να κάνετε έστω και μικρή κίνηση βοήθειας, υπάρχει και η προσπάθεια να μαζευτούν υπογραφές να μηδενιστεί το χρέος της Αϊτής http://www.thepetitionsite.com/takeaction/196437118?z00m=19821362 . Αν και φαίνεται ότι ξεχνάνε ότι το σύμπαν έχει μια απίστευτη ροπή προς την ισορροπία και τα αποτελέσματά της θα φανούν αργά ή γρήγορα. Μέρος αυτής είναι και ο νόμος της ανταποδοτικής δικαιοσύνης ή αλλιώς κάρμα....

Πέρασα πολλή πίεση και η γενικότερη πορεία της χώρας ή ακόμα και του κόσμου σίγουρα δε βοηθάει... Να έχω ακόμα και στον μικρόκοσμό μου πίεση από "κοινωνικές" υποχρεώσεις που μου φαίνονται πια τόσο αδιάφορες και ανούσιες, από λάθη του παρελθόντος που βγήκαν στην επιφάνεια, από προσπάθεια να λύσω προβλήματα, αλλά να έχω και από πάνω τους γονείς μου που με πιέζουν -αχ- να δεχτώ μια σίγουρη δουλειά στο νησί στην τράπεζα................... Έχω δουλέψει σε τράπεζα εδώ με σύμβαση. Το να δουλέψω στο νησί είναι 3, μη πω 4 φορές χειρότερα. Και μόνο που το σκέφτομαι, δυστυχώς πεθαίνω από την ανία. Προσπαθούσα να τους εξηγήσω πολλές φορές πως ότι είναι καλύτερο για εκείνους ή ήταν τότε, δεν είναι πια ή δεν είναι για μένα. Μπα! Μια ζωή συγκρούσεις είχα από την έλλειψη κατανόησης και την αδυναμία επικοινωνίας. Μακάρι να τελείωνε εκεί. Προσπάθησαν και ακόμα προσπαθούν να με τρομάξουν με την ανεργία που αυξάνεται συνεχώς, αν και είναι αλήθεια πως, ενώ ασχολούμαι με διάφορα που μου αρέσουν και με χαρά τα αποκαλώ εργασίες, δεν έχω σταθερή δουλειά. Τους είπα πως ο φόβος δεν βοηθάει κι απλά αν σκύψουμε το κεφάλι και υποταχθούμε, ακόμη και σε ότι βρούμε μπροστά μας, αυτό τα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Κι όταν μετά από χρόνια θα κοιτάς πίσω σου...θα αναρωτιέσαι που πήγες. Ναι που πήγες ε σ ύ. Ποιος είσαι αληθινά; Τι θέλεις αληθινά; Γιατί δεν προσπάθησες λίγο παραπάνω; Γιατί συμβιβάστηκες εύκολα σε ότι σου λέγανε οι άλλοι γύρω σου, η οικογένεια, η κοινωνία, το κράτος και περιμένεις από όλους να σε καθοδηγήσουν ή να σε γλυτώσουν όταν τους έχεις παραδώσει στα χέρια το καλύτερο κομμάτι σου, ναι εσένα!! Ναι εσένα σου λέω που παραδίδεις τόσο εύκολα εσένα μόνο και μόνο για να μη φοβάσαι!

Αυτή τη χρονιά καμία απόφαση. Μόνο να αφήσεις να δεις που θα σε πάει, ειδικά όταν τα πράγματα δεν φαίνονται να καλυτερεύουν. Κι όμως να μη φοβάσαι. Να παλέψεις αν χρειαστεί να κυνηγήσεις αυτό που θέλεις ή που σου αξίζει πραγματικά. Τα όνειρά σου. Να ακούσεις όμως και τι έχουν να σου πουν και μέσω των συγκυριών.

Είπα στους γονείς μου να με αφήσουν ήσυχη. Να κάνω την προσπάθεια ή την αναμονή που θέλω. Στο κάτω κάτω, αυτό που πραγματικά μου αρέσει περισσότερο από όλα να κάνω είναι να γράφω...να αρθρογραφώ...να εκφράζω και να μεταδώσω όσα μπορώ με τον γραπτό λόγο...

Έχετε καμιά πρόταση?? ;-)

Φιλιά και την αγάπη μου σε όλους σας!

Υπάρχει Θεός;

Μια ιστορία που κινείται στα πλαίσια της προηγούμενης αλλά μάλλον αληθινά αληθινή....

Ένας άθεος καθηγητής της φιλοσοφίας συζητά με έναν φοιτητή του, για την σχέση μεταξύ επιστήμης και πίστης στον Θεό.

Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;

Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.

Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;

Φοιτ.: Φυσικά.

Καθ.: Είναι ο Θεός παντοδύναμος;

Φοιτ.: Ναι

Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τονΘεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους. Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;

Φοιτ.: ...
Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις,έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε μικρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;

Φοιτ.: Όχι.

Καθ.: Ποιός δημιούργησε τον διάβολο;

Φοιτ.: Ο...Θεός...

Καθ.: Σωστά. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Αρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;

Φοιτ.: ...

Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;

Φοιτ.: Μάλιστα.

Καθ.: Λοιπόν, ποιός τα δημιούργησε;

Φοιτ.: ....

Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις 5 αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;

Φοιτ.: Όχι, κύριε.

Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό σου; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;

Φοιτ.: ...Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.

Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός σου δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;

Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.

Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.

Φοιτ: Καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;

Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;

Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

Στην αίθουσα επικρατεί σιγή...

Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;

Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;

Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως...Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.

Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ;

Φοιτ.: Κύριε, ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική.

Καθ.:Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;

Φοιτ.: Καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωήκαι μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου, καθηγητά διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;

Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.

Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;

Καθ.: ....

Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκετε την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;

Καθ.: ....

Φοιτ.: Υπάρχει κάποιος στην τάξηπου να έχει δει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη ισχυρίζεται ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;

Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.

Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε... Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά.

Αυτός ο νεαρός φοιτητής ήταν ο.... ALBERT EINSTEIN...

Ο Μικρός Σκεπτικιστής

Πόσο διαφέρει πραγματικά ο θάνατος από τη ζωή....;;;;
Μικρή ιστοριούλα που τα (υπο)ννοεί όλα!

O Μικρός Σκεπτικιστής

Στην κοιλιά μίας εγκυμονούσας γυναίκας, υπάρχουν τρία έμβρυα. ¨Ενα από αυτά είναι ο μικρός πιστός, ένα ο μικρός δύσπιστος και ένα ο μικρός σκεπτικιστής.

Ο μικρός δύσπιστος ρωτά: "Πιστεύετε, πράγματι, ότι υπάρχει ζωή μετά την γέννηση;"

Ο μικρός πιστός λέει: "Ναι, βεβαίως υπάρχει. Η ζωή μας εδώ, προορίζεται μόνο για να μεγαλώσουμε και να προετοιμασθούμε για την ζωή μετά την γέννηση για να είμαστε αρκετά δυνατοί για αυτό, το οποίο μας περιμένει".

Ο μικρός σκεπτικιστής: "Σαχλαμάρες, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Πως μπορεί να είναι μία ζωή μετά την γέννηση;"

Ο μικρός πιστός:"Δεν το γνωρίζω ούτε εγώ. 'Ομως, σίγουρα θα υπάρχει περισσότερο φως από ότι εδώ. Και ίσως να μπορούμε να περιφερόμαστε και να τρώμε με το στόμα".

Ο μικρός σκεπτικιστής: "Tι ανοησίες! Να περιφερόμαστε, αυτό είναι αδύνατον να συμβεί. Και να τρώμε με το στόμα, τι περίεργη ιδέα! Αφού υπάρχει ο ομφάλιος λώρος, ο οποίος μας θρέφει.Εκτός αυτού, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ζωή μετά την γέννηση, διότι ο ομφάλιος λώρος είναι ήδη πολύ κοντός".

Ο μικρός πιστός: "Μα ναί, σίγουρα είναι δυνατον. Θα είναι, μόνο, όλα λίγο διαφορετικά".

Ο μικρός σκεπτικιστής:"Δεν έχει επιστρέψει ποτέ κανείς μετά την γέννηση. Με την γέννηση τελειώνει η ζωή. Και η ζωή είναι ένα μαρτύριο. Και σκοτεινή."

Ο μικρός πιστός: "Έστω και αν δεν γνωρίζω ακριβώς πώς είναι η ζωή μετά την γέννηση, θα δούμε την μητέρα μας και εκείνη θα μας φροντίζει."

Ο μικρός σκεπτικιστής: "Μητέρα;!;Πιστεύεις ότι υπάρχει μητέρα; Τότε, πες μου παρακαλώ πού είναι;"

Ο μικρός πιστός: "Εδώ, παντού, γύρω μας. Βρισκόμαστε μέσα της και ζούμε μέσω εκείνης. Χωρίς εκείνην δεν θα μπορούσαμε να υπάρχουμε."

Ο μικρός σκεπτικιστής: "Βλακείες! Δεν έχω αντιληφθεί τίποτα για μία μητέρα, επομένως, δεν υπάρχει ούτε αυτή.

Ο μικρός πιστός: "Καμμιά φορά, όταν δεν μιλάμε καθόλου, μπορείς να την ακούσεις να τραγουδάει. Ή να την αισθανθείς όταν χαϊδεύει τον κόσμο μας."

Τότε, ρωτάει ο μικρός δύσπιστος: "Αν όντως, υπάρχει ζωή μετά την γέννηση, θα τιμωρηθεί ο μικρός σκεπτικιστής επειδή δεν πίστευε σε αυτήν;"

Ο μικρός πιστός: "Δεν ξέρω. Αλλά ίσως να φάει μία στον ποπό για να ανοίξει τα μάτια του και να αρχίσει να ζει."

Κρύβουμε έναν αρχάγγελο μέσα μας

Πέρασε πραγματικά πολύς καιρός και τώρα που κάθομαι ψιλοάρρωστη στο σπίτι έχοντας κάνει με τον εαυτό μου μια περίεργη μικρή επιστροφή στο σημείο μηδέν, ένιωσα ξαφνικά την ανάγκη να μοιραστώ αυτή την παράξενα υπέροχη ιστορία σε μορφή βίντεο, η οποία όσες φορές κι αν τη δω, με κάνει να θέλω να κλάψω....
Μην ξεχνάμε τα όνειρά μας κι αυτό που θέλουμε πραγματικά να γίνουμε...Ξεχνάμε πως στην "πραγματικότητα" ότι σκεφτόμαστε γινόμαστε. Ενώ, κατά βάθος, μπορούμε να πετάξουμε γιατί δεν είναι κάτι που έχουμε να μάθουμε, αλλά κάτι που έχουμε ξεχάσει και στο χέρι μας είναι να θυμηθούμε.
Γιατί όλοι κρύβουμε έναν....

Μια παλιά ιστορία.....

Με αφορμή μια ανάρτηση του Ευρύνοου που μου ξύπνησε και κάποια βαθύτερα αισθήματα, άφησα μια παλαιότερη ανάρτηση που έγραφα και προσπαθούσα να τελειώσω τόσο καιρό για να πιάσω αυτήν...
Είναι κάποια ιστορία που ίσως χρειάζεται να ειπωθεί τελικά. Την άκουσα και δεν μπορούσα να την πιστέψω ενώ ταυτόχρονα την πίστευα με όλη μου την καρδιά. Ακόμα δεν έχω καταλάβει αν είναι αλήθεια ή ψέματα, ακόμα δεν έχω συγκεντρώσει καν όλα τα κομμάτια του παζλ για να τη δω ολόκληρη στο σύνολό της. Αλλά θα πω ότι μπορέσω από την ιστορία αυτήν...

Ήταν κάποτε μια νεαρή κοπέλα. Δεν έμαθα πως γεννήθηκε ή από ποιους γονείς. Σε μια παραδοσιακή κοινωνία, ήταν κάτι σαν η σοφή - τρελή του χωριού. Όλοι ήξεραν πως ήταν αλλοπαρμένο πλάσμα, αλλά αυτή η τρέλα της άρεσε τη ίδιας γιατί μπορούσε να κάνει ότι ήθελε, να πάει όπου ήθελε, να μιλάει και με όποιον ήθελε...
Γιατί αντί να μιλήσει στους ανθρώπους, η κοπέλα προτιμούσε περισσότερο να μιλάει στα ζώα, στα πουλιά και στα δέντρα της εξοχής και του διπλανού δάσους. Ήταν απίστευτο αλλά όντως μπορούσε να τα ακούσει και να καταλάβει έτσι τι ήθελαν ή τι μέρος του κύκλου της φύσης μουρμουρούσαν αέναα. Κι έτσι μπορούσε κι η ίδια να μπει σε επικοινωνία μαζί τους.
Και μόνο με την προσφορά του σεβασμού και της παρουσίας της και την συναίσθηση όλων των ζωωτήτων που υπήρχαν και ζούσαν γύρω της, μιμούμενη ταυτόχρονα τους ήχους όλων αυτών που άκουγε, μπορούσε κι έμπαινε σε μια ζωντανή επικοινωνία μαζί τους. Είχε μάθει, νιώθοντάς το και σε κάθε εκατοστό του κορμιού της, πως ήταν μέρος ενός ευρύτερου όλου και αποδεχόμενη αυτό, μπορούσε να έρθει σε πραγματική επαφή με το όλον.

Υποψιάζομαι πως έβλεπε πως οι άνθρωποι δεν ένιωθαν το ίδιο. Κι αυτός ήταν ο λόγος που δεν τους πλησίαζε τόσο όπως τα ζώα. Δεν έμπαινε σε ουσιαστική επικοινωνία μαζί τους όπως έμπαινε με την φύση. Έμενε μαζί τους αλλά ουσιαστικά προτιμούσε να μην ανήκει σε αυτούς. Να μην είναι μέρος της κοινωνίας των ανθρώπων. Κι αυτό πρέπει να ήταν το μοιραίο σφάλμα της. Αν μπορούσε να ανοιχτεί εξίσου και να επικοινωνούσε καλύτερα με τους ανθρώπους, θα είχε προλάβει πολλά δεινά...

Έτυχε μια μέρα, χαμένη στο δάσος και στον δικό της κόσμο που ήταν όπως συνήθως, να τη δουν τρεις άντρες. Τι τους οδήγησε ακριβώς, δεν το ξέρω. Να 'ταν η λαγνεία μόνο; Να ήταν και μια αίσθηση τιμωρίας; Να ήταν και η προσπάθεια να κατακτήσουν το άπιαστο ή ότι φαινόταν στα μάτια τους πως τους περιφρονούσε; Είχε ξυπνήσει το κτήνος μέσα τους.
Και η κόρη αυτό το κτήνος και το απέστρεφε και την έλκυε ταυτόχρονα, αυτό είναι κάτι περίεργο και δυστυχώς, μάλλον κάτι πιο αρχαίο. Ήταν και κάτι που είχε μέσα της. Ήταν και τολμηρή από μόνη της.
Κατάφεραν να την πιάσουν και να τη βιάσουν. Δεν έφτανε μόνο αυτό, της έκοψαν και τη γλώσσα...Δεν έχω μάθει ακόμα γιατί ακριβώς. Για να μη το πει στους συγγενείς, στα άλλα μέλη της κοινωνίας ή στην ίδια φύση και τους τιμωρήσει; Για αυτό ακριβώς, για ποιο λόγο της έκοψαν και τη γλώσσα, είναι που έχω τη μεγαλύτερη απορία από όλα. Γιατί επηρέασε και όλη τη μετέπειτα πορεία της.

Δεν ήταν μόνη της, ήταν και κάποιος εκεί πέρα, φίλος της ή παλιός φίλος της, μπορεί κι ακόμα και εραστής της. Την ήξερε αρκετά, είχε ακούσει μάλλον κάτι κι είχε τρέξει να προλάβει να τη σώσει, αλλά ήταν πολύ αργά. Ματωμένη πια την κρατούσε στην αγκαλιά του κι έκλαιγε απαρηγόρητος Πολύ αργά όμως, η γλώσσα της είχε κοπεί ήδη. Δεν θα μπορούσε να μιμηθεί ξανά τους ήχους της φύσης και να μιλήσει με τα ζώα και τα πουλιά. Δεν θα μπορούσε καν να μεταφέρει ότι μπορούσε από αυτό στους ανθρώπους. Δεν είχε κανένα λόγο πια να χαρεί. Ήταν χαμένη ολοκληρωτικά.
Παίζει και η πιθανότητα πως αυτός ο άνδρας που την αγκάλιασε και να ήταν ένας από τους βιαστές της, αλλά δεν έχει σημασία...

Σημασία έχει ότι τελικά η γυναίκα απομονώθηκε τελείως. Την παρακάλεσε ο άνδρας με όλη του τη δύναμη για να σωθεί η ίδια, αλλά εκείνη έφυγε και χώθηκε βαθιά στο δάσος, μόνη της, μη μπορώντας να μιλήσει με κανέναν πια και μη θέλοντας άλλο πια να το κάνει. Τα είχε απαρνηθεί όλα. Δεν μπορούσε να τη σώσει κάτι τότε... Κι έμεινε στον κόσμο της σιωπής, για πόσο διάστημα...δεν το γνωρίζω ακόμα.

Αυτά είναι που γνωρίζω από την ιστορία. Λυπητερή δυστυχώς, αλλά η ελπίδα υπάρχει γιατί πάντα μπορούμε να μάθουμε από τα λάθη μας.

Σας φιλώ από τα βάθη της καρδιάς μου