Κάρμα και ανθρώπινη ζωή

ΓΕΝΙΚΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ.

Ο Νόμος του Κάρμα έχει άμεση επίδραση στην ανθρώπινη ζωή και την πορεία εξέλιξης του, και αν και δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον Νόμο καθαυτό μπορούμε να γνωρίσουμε την λειτουργία του. Κάθε μία δράση μας στην καθημερινότητα, κάθε μία σκέψη και συναίσθημα είναι στην ουσία μία απελευθέρωση ενέργειας η οποία θα επιστρέψει στο σημείο από όπου ξεκίνησε.Ανάλογα με την φύση και την ποιότητα της δράσης ο κάθε άνθρωπος βιώνει ευχάριστα η δυσάρεστα αποτελέσματα. Η ζωή μας αποτελεί μία διαδοχή αιτιών που δημιουργούμε και αποτελεσμάτων που εισπράττουμε σύμφωνα με τον Νόμο της Δικαιοσύνης και Αρμονίας.

Η φαινομενική αδικία που αντιλαμβανόμαστε και νομίζουμε ότι επικρατεί στον κόσμο και τις ζωές των ανθρώπων οφείλεται στο ότι βλέπουμε τα αποτελέσματα μεμονωμένα, χωρίς να μπορούμε να διακρίνουμε την αιτία που τα προκάλεσε. Η διδασκαλία του Κάρμα μπορεί να δώσει φως στο αιώνιο ερώτημα του πόνου και της δυστυχίας όπως και την ύπαρξη του κακού. Αν ένας άνθρωπος ο οποίος θεωρείται καλός υποφέρει στην παρούσα ζωή του, απλά ξεπληρώνει κάποια οφειλή που έχει δημιουργήσει σε προηγούμενη ζωή. Το ίδιο και ένας άνθρωπος που ενώ φαίνεται κακός δεν βιώνει πόνο, ξεπληρώνεται από το Κάρμα για κάτι καλό που έχει κάνει στο παρελθόν, ή γιατί έλαβε κακή και άδικη μεταχείριση από τους συνανθρώπους του.

 

Θα ήταν όμως λάθος να δούμε το Κάρμα ως τιμωρία η ανταμοιβή. Η Θεία δικαιοσύνη μας φέρνει ακριβώς αυτό που μας αξίζει, προσαρμόζοντας μάλιστα έτσι τα πράγματα ώστε αυτό που θα μας έρθει να είναι ότι καλύτερο για να πάρουμε το κατάλληλο μάθημα που χρειαζόμαστε έτσι ώστε να εξελιχθούμε πνευματικά. Επίσης ο Νόμος επειδή ακριβώς λειτουργεί σπρώχνοντας τα όντα σε αυτήν την αναβατική πορεία της εξέλιξης απελευθερώνει την Καρμική αντίδραση όταν το Εγώ είναι σε εκείνη την κατάσταση ώστε να μπορεί να μάθει από την επιστροφή των πράξεων του.Οι πράξεις μας λοιπόν είτε επιστρέφονται σύντομα διότι η προσοχή και προσήλωση μας είναι στραμμένες κατάλληλα, είτε παραμένει σε αναστολή μέχρι να έρθουμε σε θέση αντίστοιχη με την φύση της αιτίας.

Κάτι άλλο σημαντικό για το Νόμο που έχει άμεση επίδραση στην ζωή μας είναι η σχέση του με αυτό που ονομάζουμε Μοίρα και ελεύθερη βούληση. Αυτά και τα δύο στοιχεία που φαίνονται εκ πρώτης όψεως αντίθετα και το ένα να αναιρεί το άλλο, ενώνονται μέσα από το Κάρμα. Η Μοίρα είναι το αναπόφευκτο, το αποτέλεσμα που θα εισπράξουμε από παρελθοντικές μας δράσεις. Οι δράσεις αυτές όμως έρχονται από δικές μας επιλογές, ασυνείδητες η συνειδητές.

Οπότε ο άνθρωπος όσο πιο συνειδητός είναι στις επιλογές του γνωρίζοντας την λειτουργία του Νόμου, όσο μεγαλύτερη Σοφία και διαύγεια χρησιμοποιεί για να πάρει τις αποφάσεις του και να δράσει σύμφωνα με αυτές, τόσο πιο ελεύθερος είναι στο να διαμορφώσει την Μοίρα του. Μόνο μέσα από την γνώση του Νόμου μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τις πράξεις του και τα αποτελέσματα που αυτές θα φέρουν, γινόμενος έτσι ο Κύριος του εαυτού του της ζωής του και της Μοίρας του.

Πρέπει να αντιληφθούμε βαθειά ότι ο άνθρωπος ο ίδιος παράγει τις αιτίες και το Κάρμα προσαρμόζει τα αποτελέσματα σύμφωνα με τους Νόμους της αρμονίας.Αυτός που αγνοεί μένει απορημένος μπροστά στα περίεργα πράγματα που του συμβαίνουν, αποδίδοντας τα στην κακή του τύχη, στις ανεξιχνίαστες οδούς της Θείας πρόνοιας, στην ενέργεια της τυφλής Μοίρας ή σε κάποια απλή σύμπτωση.Τίποτα όμως δεν μπορεί να υπάρξει στην ζωή μας που η αφορμή του να μην βρίσκεται στις δικές μας πράξεις.

Ωστόσο ποτέ δεν είναι αργά για κάποιον να ξεκινήσει την διαδικασία να γίνει ο κύριος της Μοίρας του όσο και αν νοιώθει εγκλωβισμένος σε αυτήν την ατελείωτη διαδοχή αιτιών και αποτελεσμάτων. Αυτό που πρέπει να κάνει για να απελευθερωθεί από αυτήν την κατάσταση είναι να κινητοποιήσει εκείνες τις αιτίες που θα παράγουν πιο επιθυμητά αποτελέσματα, και αυτή είναι μία δυνατότητα που ο άνθρωπος δεν μπορεί να χάσει ποτέ. Επίσης ο τρόπος για να αντιμετωπίσουμε το Κάρμα που έχουμε ίδει δημιουργήσει είναι να αποκτήσουμε μία σωστή στάση προς αυτό. Δεν πρέπει να προσπαθούμε να αποφύγουμε το «κακό» Κάρμα αλλά να το αποδεχόμαστε όταν αυτό θα έρχεται σαν κάτι το αναπόφευκτο, αντιλαμβανόμενοι ότι με αυτόν τον τρόπο ξεπληρώνουμε κάτι που οφείλουμε στον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν πρέπει να αποφεύγουμε κάτι, αλλά να επεξεργαζόμαστε ακριβώς αυτό που βρίσκεται μπροστά μας και να αντλούμε από αυτό την πολύτιμη εμπειρία που έχει να μας δώσει. 

Μέσα από όλα αυτά βγαίνουμε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει στην ουσία «κακό» ή «καλό» Κάρμα.

Αυτό που μας έρχεται είναι πάντα αυτό που δικαιούμαστε και χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε. Η δράση που απελευθερώνουμε θα επανέλθει μπροστά μας δημιουργώντας συχνά ένα πρόβλημα το οποίο καλούμαστε να ξεπεράσουμε, δίνοντας μας έτσι την ευκαιρία να αναπτύξουμε την δύναμη μας. Τα προβλήματα, τα εμπόδια που βιώνουμε στην ζωή μας προέρχονται από εμάς τους ίδιους, έτσι αυτό που πρέπει να πολεμήσουμε και να ξεπεράσουμε πάντα είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. 

Ο ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ

Οι δράσεις του ανθρώπου ξεκινούν κυρίως από το νοητικό του σώμα. Ο νους ως βάση της επιθυμίας δίνει το έναυσμα της δράσης στα διάφορα επίπεδα. Σχεδόν όλες οι αιτίες που δημιουργεί ο άνθρωπος σχετίζονται άμεσα με την επίδραση των νοητικών εικόνων ή σκεπομορφών που απορρέουν από το νοητικό του επίπεδο.

Η δόνηση που παράγει η κάθε σκέψη παίρνει μία μορφή χρησιμοποιώντας σαν πεδίο δράσης την νοητική και αστρική ύλη. Η καθαυτή νοητική εικόνα μένει στην συνείδηση του δημιουργού, αλλά η δόνηση της απλώνεται στον χώρο προκαλώντας ανάλογους παλμούς και στην αστρική ύλη δημιουργώντας μία αστρική μορφή η οποία είναι εμψυχωμένη από την νοητική ενέργεια. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μία στοιχειακή οντότητα η οποία ξεπερνά τα όρια του αστρικού πεδίου του δημιουργού κρατώντας πάντα μία σύνδεση μαζί του επιστρέφοντας την δράση πίσω στην νοητική εικόνα που την δημιούργησε. Η διάρκεια ζωής της αστρονοητικής εικόνας εξαρτάται από την ποιότητα και την ένταση της σκέψης, η εξαφάνιση της όμως δεν επηρεάζει την μονιμότητα της νοητικής εικόνας. Ένα καινούργιο ερέθισμα θα την κάνει να εκδηλώσει ξανά το αστρικό της μέρος. Αυτές οι οντότητες λοιπόν γεμίζουν το περιβάλλον του δημιουργού τους σχεδόν συνεχόμενα, ανάλογα βέβαια με την ένταση της δραστηριότητας του νοητικού του σώματος.

Αν μία ποιότητα ιδεών χρησιμοποιηθεί πολύ στην γήινη ζωή τότε αυτές οι ιδέες ζουν σε λανθάνουσα κατάσταση μέσα στην ψυχή, αφού οι δονήσεις των σκέψεων δεν κατέρχονται μόνο στα κατώτερα επίπεδα της προσωπικότητας, αλλά ανέρχονται και στο ανώτερο επίπεδο του ανθρώπου, αυτό που ονομάζουμε θυμικό σώμα, και καταγράφονται και εκεί. Οπότε αυτά τα αρχεία θα υπάρχουν σε λανθάνουσα μορφή ακόμη και όταν το εγώ καθαρίσει από τα κατώτερα σώματα κατά την μετά θάνατον ζωή του. Ενώ λοιπόν τα αστρικά υλικά που έχουν δημιουργήσει οι νοητικές εικόνες χάνονται σταδιακά όσο το εγώ ανέρχεται στα ανώτερα επίπεδα, αυτές μένουν σαν εικόνες οι οποίες, κατά την νέα κάθοδο του εγώ στην ύλη, θα προβληθούν τραβώντας τα καρμικά υλικά που τους χρειάζονται για να εκδηλωθούν ξανά στα κατώτερα επίπεδα της προσωπικότητας.

Έτσι κάθε νέα προσωπικότητα που λαμβάνουμε στην κάθε μας ενσάρκωση είναι στην ουσία το αποτέλεσμα των σκέψεων και συγκινήσεων που έχουμε εκδηλώσει στις προηγούμενες ζωές μας.Αυτά τα στοιχεία τα δοσμένα από εμάς χρησιμοποιούν οι Κύριοι του Κάρμα για να δομήσουν τον νέο μας φορέα από το λεπτότερο επίπεδο του μέχρι και το πιο παχυλό, αφού π.χ. το διπλό αιθερικό που έχει δομηθεί σύμφωνα με τα προηγούμενα καρμικά στοιχεία θα γίνει το αιθερικό καλούπι του φυσικού φορέα.

Έτσι καταλαβαίνουμε ότι κάθε νέα προσωπικότητα που λαμβάνουμε, είναι δημιούργημα του ίδιου μας του εαυτού και προκύπτει σαν ένα αναπόφευκτο καρμικό αποτέλεσμα. Οπότε εμείς είμαστε πλήρως υπεύθυνοι για χαρακτηριστικά που έχουμε έμφυτα στην προσωπικότητα μας είτε αυτά θεωρούνται καλά, είτε θεωρούνται άσχημα.

Ο Νόμος του Κάρμα μπορεί να εξηγήσει πολύ ικανοποιητικά την φαινομενική αδικία που κυριαρχεί, αν βλέπουμε τα πράγματα κοντόφθαλμα και μεμονωμένα,στα εκ γενετής χαρακτηριστικά και τις περιστάσεις που γεννιέται ο κάθε άνθρωπος, τα οποία δεν μπορεί να αποφύγει και φαίνεται σαν να του «τυχαίνουν» απρόβλεπτα από μία τυφλή και άδικη μοίρα. Η αλήθεια είναι όμως ότι όλα αυτά είναι πολύ δίκαια αποδομένα στον καθένα σύμφωνα με αυτά που έχει προκαλέσει.

Ακόμη και ο τόπος, το κοινωνικό περιβάλλον και η οικογένεια ρυθμίζονται κατάλληλα από τους Λιπίκα για να καταφέρει ο άνθρωπος να ξεπληρώσει ένα ποσό από το αποθηκευμένο Κάρμα του. Διότι δεν μπορεί να ξεπληρωθεί όλο το Κάρμα που έχουμε δημιουργήσει σε προηγούμενες υπάρξεις και κρατιέται στην καρμική μας τράπεζα κατά την διάρκεια μίας ζωής, εκτός από πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις ανθρώπων.



Διαβάστε : Κάρμα - Ο Συμπαντικός Νόμος , Καρμικές Σχέσεις , Το νοητικό σώμα και οι σκεπτομορφές - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Μυστική δοξασία - Τόμος 2ος H.P. Blavatsky, Εκδόσεις: Πνευματικός Ήλιος.
Το κλειδί της θεοσοφίας, H.P. Blavatsky, Θεοσοφικές εκδόσεις. 
Το Κάρμα, Annie Beasant, Εκδόσεις: Δίον. 
Το Κυμβάλειο, Τρεις Μύστες, Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη.
Εννεάδες - Τόμος 3ος , Πλωτίνος, Εκδόσεις: Κάκτος. 
Ερμητικά κείμενα, Ερμής Τρισμέγιστος, Εκδόσεις: Πύρινος κόσμος. 
Κάρμα Γιόγκα , Σουάμι Βιβεκανάντα, Εκδόσεις: Κονιδάρη. 
Πλατωνική Θεολογία Δ’, Πρόκλος, Εκδόσεις: Κάκτος.
Τολτέκοι – Η κραυγή του Αετού, Theun Mares, Εκδόσεις: Αρχέτυπο.

Μια προσωπική ιστορία

Απόψε μου βγήκε να γράψω μια προσωπική ιστορία που βίωσα πριν κάποιους μήνες. Μέσα από τα δικά μου μάτια, πως την έζησα και τι κατάλαβα από αυτήν...
Να ξέρετε πως δεν έχω να απολογηθώ σε κανέναν τι γράφω στο μπλογκ μου, παρά ίσως στον (Ανώτερο) Εαυτό μου (ναι το λέω λόγω ενός κουλού περιστατικού που συνέβη πρόσφατα) αλλά τούτο έχω να προσπαθώ, να επικοινωνήσω όσο καλύτερα γίνεται μέσα από τα γραπτά μου με σκοπό να κατανοηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο, πλησιάζοντας και την Αλήθεια...

Αφού τελείωσα με τη εισαγωγή, ας αρχίσω. Σας προειδοποιώ όμως ότι η ιστορία θέλει αρκετά γερά νεύρα, οπότε μην προχωρήσετε αν δεν νιώθετε καλά ή δεν είστε έτοιμοι.

Ήταν 14 Σεπτέμβρη. Σημαντική ημερομηνία για μένα γιατί έχουν γενέθλια επέτειο γνωστά κι αγαπημένα μου πρόσωπα. Και είναι μισός χρόνος και μία μέρα από τη δικιά μου γενέθλια επέτειο.
Τότε έφυγε η δεύτερη γιαγιά μου.
Η πρώτη γιαγιά μου είχε φύγει 6 μέρες μόλις μετά από τις 13 Μαρτίου. Και το γνώριζα τότε. Και είχα κλείσει εισιτήρια να πάω να την δω λίγο πριν φύγει. Και δεν με άφησε. Το είχα πάρει βαριά κατά κάποιον τρόπο που δεν το είχα καταλάβει ακριβώς τόσα χρόνια. Είναι άλλο πράγμα όταν προλαβαίνεις να χαιρετήσεις ένα αγαπημένο σου πρόσωπο κι άλλο όταν βλέπει ξαφνικά κάτι άδειο, κάτι κενό και να λέω σε όλους: "αυτό δεν είναι η γιαγιά μου."
Τις τελευταίες μέρες της δεύτερης γιαγιάς μου πήγαινα σχεδόν κάθε μέρα στο νοσοκομείο. Συνήθως πήγαινα μεσημέρι και έφευγα απόγευμα. Εκείνη τη μέρα για κάποιο λόγο άλλαξα το πρόγραμμά μου. Μου έρχονταν και διάφορες καθυστερήσεις και ευκαιρίες να κάνω άλλα πράγματα πριν πάω στο νοσοκομείο που χωρίς δυσκολία τις ακολουθούσα. Και μάλλον καλύτερα, γιατί αλλιώς μπορεί να είχα φύγει νωρίτερα από το νοσοκομείο.
Είχα κανονίσει καιρό πριν ραντεβού με τη ρεφλεξολόγο για την οποία μόνο καλά λόγια έχω να πω. Και καθυστέρησα και σε εκείνη να πάω. Ήμουν κάπως από την ώρα που ξύπνησα και η μέση μου πονούσε, αλλά βοήθησε όχι μόνο να μου περάσει ο πόνος της μέσης, αλλά για αρκετή ώρα ένιωθα περίεργα, αλλιώτικα, πιο ανοιχτή, πιο άνετη, πιο χαρούμενη, σαν να είχα συνεχή εκροή ενδορφινών μέσα στο κεφάλι μου. (Άλλη φορά θα της κάνω διαφήμιση γιατί της αξίζει).

Για να πάω στο νοσοκομείο, άλλαξα στο Σύνταγμα. Εκεί είχανε παρουσιάσεις προϊόντων φτιαγμένων από βιολογικά ή φυτικά υλικά. Από τρόφιμα έως καλλυντικά και ρούχα. Πέρασα κάποια ώρα εκεί ρίχνοντας μια ματιά σε όλα τα κιόσκια.
Δεν θυμάμαι αν έκανε πολύ ζέστη, ένιωθα συνεχώς περίεργα και πως ήμουν "αλλού". Ίσα ίσα που περπατούσα σε αυτόν τον κόσμο και σε κάποιον άλλον, πιο υπερβατικό.
Έφτασα στο νοσοκομείο και ήταν εκεί αρκετοί από τους συγγενείς μου: πατέρας, μάνα, θεία(κόρη) και θεία(αδερφή της γιαγιάς μου).
Μπροστά σε κόσμο, ειδικά στους συγγενείς, δεν νιώθω πάντα "άνετα". Συνήθως τους λέω επιφανειακά πράγματα ή κάνα αστείο για να έχω κάτι να πω ή να σπάσω τον πάγο. Περιττόν να πω ότι το έχω από μικρή να μη λέω για μεταφυσικά θέματα στους γονείς μου ειδικά ότι η άποψη που έχω για τον κόσμο δεν ταιριάζει με την δική τους. Τους αγαπάω αλλά δεν μου αρέσει να τους δίνω δικαιώματα να με περνούν...για ότι μπορεί να φανταστούν που μπορεί να τους τρομάξει ή να έχει αρνητικά φορτισμένη έννοια για αυτούς.
Η μάνα μου μαζί με την αδερφή της γιαγιάς μου δεν κάτσανε πολύ. Τους είπα και για την έκθεση που γινόταν στο Σύνταγμα και τις παρακίνησα να πάνε.
Η γιαγιά μου, ένα φαλακρό πλασματάκι που δεν επικοινωνούσε σχεδόν καθόλου τις τελευταίες μέρες, κοκαλωμένη προς την άκρη του κρεβατιού, γυρισμένη προς το κάγκελό του. Ούτε λόγος να κουνηθεί καθόλου. Τα κόκαλα την πονούσαν, το ένα πόδι παράλυτο, τα εσωτερικά όργανα κατεστραμμένα. Ακόμη και τώρα που τα γράφω, πάλι συγκινούμε με την τόση ταλαιπωρία που είχε περάσει από την ώρα που μπήκε στο νοσοκομείο!
Τα μάτια της όμως, ολάνοιχτα, σαν μικρού παιδιού, κοιτούσαν κάπου παραπέρα. Σαν μικρού παιδιού που δεν κοιτούσε όμως με καλωσόρισμα τον νέο κόσμο όπου ήρθε, αντίθετα τον κόσμο που άφηνε πίσω της....
Μόνη μου εγώ και τα παιδιά της μείναμε, ο πατέρας μου και η θεία μου.
Σε κάποια στιγμή βγήκανε κι αυτοί έξω στο διάδρομο.
Κι εγώ καθισμένη ήρεμα στην καρέκλα απέναντί της, την κοίταξα με αγάπη, δεν χρειάστηκε να την αγγίξω, έκλεισα τα μάτια μου και από μέσα μου της απευθύνθηκα με όλη την ηρεμία, αγάπη και γαλάνη που μπορούσα:
"Γιαγιά, αν είσαι έτοιμη να φύγεις, μπορείς να φύγεις. Κι εμείς εδώ θα 'μαστε καλά."
Δεν μπορώ να περιγράψω το απέραντο κύμα χαράς που με πλημμύρισε. Με μούδιασε ολάκερη.
Και ξαφνικά...δεν κατάλαβα, όλα γίνανε τόσο γρήγορα! Ήρθε ο πατέρας μου τρέχοντας από το διάδρομο. Άκουσε ένα δυνατό θόρυβο που έβγαλε η γιαγιά μου που εγώ δεν άκουσα παρά μόνο τον απόηχό του. Κι η θεία μου τρέχοντας φώναξε αμέσως τους γιατρούς.
Ήρθαν με τα μηχανήματα ανάνηψης και ότι άλλο και μας έβγαλαν αμέσως από το δωμάτιο. Δεν μου άρεσε καθόλου αυτό, αλλά αυτό ήταν το πρωτόκολλο.
Κοίταξα το ρολόι μου. Μόνο ένα τέταρτο είχε περάσει. Ήταν 7.15 το απόγευμα.
Μετά βγήκαν λέγοντάς μας πως λυπόντουσαν αλλά δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα. Στα μάτια της νοσοκόμας είδα γνήσια συμπόνοια.
Ο πατέρας μου και η θεία μου ξεσπάσανε σε κλάματα που δεν μπορούσα να το πιστέψω. Κι ας το περιμένανε. Τους λυπήθηκα! Ειδικά τον πατέρα μου που σπανίως τον έβλεπα να κλαίει. Τον αγκάλιασα και με παρέσυρε κι αυτός σε κλάματα.
Προσπάθησε να πάρει τηλέφωνο να ειδοποιήσει όλους τους υπόλοιπους και τα κατάφερε. Ήρθαν οι φίλες της θείας μου και της συμπαραστάθηκαν και την βοήθησαν να ετοιμάσει το άδειο σώμα. Της έκλεισαν το στόμα που είχε μείνει ανοιχτό. Το πλησίασα το σώμα της μία και μοναδική φορά. Κι αφού σιγουρεύτηκα πως αυτό δεν είναι πια η γιαγιά μου και πως όπου κι αν έχει πάει, είναι σίγουρα καλύτερα, κι αφού είχα παρηγορήσει αρκετά τον πατέρα μου, του ζήτησα άδεια να φύγει.
"Ναι φύγε", μου είπε, "τι άλλο να κάνεις εδώ".
Πήγα αμέσως στον φίλο μου που θεωρώ τον πιο δικό μου άνθρωπο. Τον είχα ειδοποιήσει.
Μες στο λεωφορείο έκλαψα λίγο ακόμα. Αλλά όταν πια έφτασα στην πόρτα του και μου άνοιξε με ένα δικό του φίλο που είχε πάει επίσκεψη και οι δύο με περίμεναν μες στα κλάματα, είχα αντίθετα ένα ειλικρινές χαμόγελο όλο χαραγμένο στα χείλη μου.
Έμειναν έκπληκτοι και οι δύο. "Σε περιμέναμε ότι θα έκλαιγες κι εσύ χαμογελάς;"
"Μα έφυγε!" τους είπα. "Ελευθερώθηκε!"

Αργότερα ο φίλος μου είπε πως δικιά του ήμουνα μια και που μοιραζόμασταν τις ίδιες σκέψεις για το θάνατο και τη ζωή και πως είχα περάσει ήδη πολλά με την πρώτη μου γιαγιά όπου για μέρες παρακαλούσα να με καθοδηγήσει από τον άλλον κόσμο ή να μου στείλει κάποιον που θα μπορούσε να μου δείξει. Ένα μήνα μετά το θάνατο της πρώτης μου γιαγιάς, ενώ έψαχνα απεγνωσμένα απαντήσεις, γνώρισα και τον φίλο μου που έγινε σύντροφός μου, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Τους ζήτησα να πάμε να πιούμε τσίπουρα να γιορτάσουμε το πνεύμα της γιαγιάς μου και να της ευχηθούμε καλό κατευόδιο. Έτσι κι έγινε με μερικούς φίλους ακόμα.

Μετά από λίγες μέρες έγινε και η κηδεία της γιαγιάς μου στο νησί της. Να πω και πώς ευτυχώς η γιαγιά μου πρόλαβε να δει για τελευταία φορά στις καλοκαιρινές διακοπές τον τόπο όπου μεγάλωσε και αγάπησε ενώ οι γιατροί της δίνανε περιθώριο ζωής μόνο ένα μήνα από τον Ιανουάριο που το είχαμε μάθει.
Η κηδεία για μένα ήταν μια διαδικασία που ήθελα να τελειώνει ή έστω να γίνει με καλύτερο τρόπο. Κάποια άτομα που έκλαιγαν γνήσια τα αγκάλιαζα με αγάπη, σχεδόν τα παρηγορούσα χωρίς να μπορέσω να τους πω κάτι. Ενώ κάποιοι άλλοι...ειλικρινά απορώ πως σκέφτονται να πάνε στις κηδείες και να λένε στους συγγενείς ή στα πιο κοντινά πρόσωπα του αποθανόντα (που σίγουρα ο δικός τους πόνος είναι μεγαλύτερος και δεν μπορείς να τον συμμεριστείς): αχ καημένα μου, τι πάθατε! Tι θα απογίνετε τώρα??? Τι κακό ήρθε και σας βρήκε???
Σοβαρά σκέφτονται τι λένε;;;;; Πολύ και πολλά δήθεν βρήκα.....
Τόσο που έλεγα που ευτυχώς ο αδερφός μου έφυγε από την ουρά του χαιρετισμού όπου περίμενα με τους γονείς μου στο τέλος.
Πιο ειλικρινές βρίσκω το πολύ απλό: "να τη θυμάστε". Τι πιο αλήθεια κι από αυτό.

Πήγα μαζί της έως το άλλο χωριό στου οποίου το νεκροταφείο τη θάψανε. Εκεί ζήσαμε κι άλλες κωμικοτραγικές καταστάσεις όπου δεν χωρούσε το φέρετρο και τελικά με πολύ σπρώξιμο, το βάλανε χωρίς το καπάκι.
Γεια σου γιαγιά, άφησες το σώμα να γυρίσει στη γη όπου ανήκε, να γίνει ξανά κόκος άμμου.
Κι η ίδια η ψυχή σου ας γίνει ξανά ένα με τα αστέρια.
Πιάσε το φως.


Πιάσε το φως.
Το ίδιο είχα πει και στην πρώτη μου γιαγιά όταν είχα πάει στο άλλο μου πατριδονήσι για την κηδεία της.
Κι εκεί φορούσα άσπρα, δεν ήθελα με τίποτα να βάλω μαύρα.
Τα ίδια ήθελα να κάνω και για τη δεύτερη γιαγιά μου, αλλά δεν με αφήσανε καθώς το νησί αυτό είναι μικρότερο και οι γλώσσες μεγαλύτερες.

Σκεφτόμουνα όμως πως πραγματικά θα ήθελα να την αποχαιρετίσω. Με τραγούδι και ξέφρενο -σχεδόν διαλογιστικό - χορό μέχρι πρωίας. Για να κάνω πιο εύκολη την είσοδο της στον άλλον κόσμο.
Αρχίζω και καταλαβαίνω που σε μερικές κοινωνίες κλαίνε σαν γεννηθεί ένα παιδί και χαίρονται και γλεντάνε σαν κάποιος πεθάνει.
Έστειλα στην παιδική μου φίλη μήνυμα πως στη δική μου κηδεία δεν θέλω κανείς να φοράει μαύρα, να φοράνε όλα μα όλα τα χρώματα και όλοι να τραγουδάνε, να λένε αστεία και να χαίρονται με όλη τους την καρδιά να χαρώ κι εγώ μαζί τους.

Μετά την κηδεία φάγαμε με μερικούς κοντινούς συγγενείς σε ένα μαγαζάκι που είχαν κάποια ξαδέρφια μου. Σαν σερβίρανε τον μπακαλιάρο με τη σκορδαλιά γέλασα και τους είπα πως αυτό το είχε παραγγείλει η γιαγιά μου να το φάμε στην κηδεία της όταν κάποιες μέρες το μόνο που έδειχνε να σκέφτεται ήταν πως να τακτοποιήσει τις "γήινες" υποθέσεις της. Και μας έλεγε ακόμα τι να ταίσουμε τον κόσμο στην κηδεία! Κι ο πατέρας μου είπε πως όντως ναι.

Μετά από κάποιους μήνες, ενώ είχα περάσει πολλά πράγματα πάλι, είπα την ιστορία σε μια φίλη που μόλις πρόσφατα κάνουμε περισσότερη παρέα. Και μου είπε το εξής απίστευτο: πως όπως υπάρχουν και τα καρμικά συμβόλαια, υπάρχουν και τα συμβόλαια αναχώρησης, που μπορεί να έχουν κάποια πολύ κοντινά ή συγγενικά άτομα μεταξύ τους. Πως υπάρχει ένα άτομο, συνήθως μέσα στην ίδια οικογένεια, που μπορεί να δώσει την εντολή στον/στην ετοιμοθάνατο ότι όντως μπορεί να αναχωρήσει. Και μερικά λόγια που μπορεί να ειπωθούν είναι τα εξής:
"Αν είσαι έτοιμος να φύγεις μπορείς να φύγεις κι εμείς θα είμαστε καλά". (!)

Τέλος, όσο τρελό κι αν φαίνεται, αφιερώνω το παρακάτω ποίημα που είχα αφιερώσει και στην πρώτη μου γιαγιά και αφιερώνω επίσης και σε όλους τους Έλληνες.
(Είναι συνδυασμός δύο δημοτικών τραγουδιών κι ενός του Κ. Παλαμά).

Ο Διγενής ψυχομαχεί κι η γη τόνε τρομάσσει

Βροντά κι αστράφτει ο ουρανός και σείεται ο απάνω κόσμος

Κι ο κάτω κόσμος σείζεται κι ανοίγουν τα θεμέλια

Κι η πλάκα αναριγγά πώς θα τ'όνε σκεπάσει;

Πώς θα σκεπάσει τον αητό της γης τον αντρειωμένο;

Πιάνει, καλεί τους φίλους του κι όλους τους αντρειωμένους

Να 'ρθει ο Μηνάς κι ο Μαυραϊλής, να 'ρθει κι ο γιος του Δράκου

Να 'ρθει κι ο Τρεμαντάχειλος που τρέμει η γη κι ο κόσμος

Και πήγανε και τον ήβρανε στον κάμπο ξαπλωμένο

Βογκάει, τρέμουν τα βουνά, βογκάει, τρέμουν οι κάμποι

"Τι να σ' ήβρε Διγενή και θέλεις να πεθάνεις;"

"Φίλοι μ' καλώς ορίσατε, φίλοι μ' κι αγαπημένοι,

'συχάσετε, καθίσετε κι εγώ σας αφηγιέμαι:

Στης Αραβίνας τα βουνά, στης Σύρας τα λαγκάδια

Κει που συνδυό δεν περπατούν, συντρείς δεν κουβεντιάζουν

Παρά πενήντα κι εκατό και πάλε φόβο έχουν

Μοναχός τα πέρασα, πεζός κι αρματωμένος

Με τετραπίθαμο σπαθί, τρεις οργιές κοντάρι

Βουνά και κάμπους έδειρα, βουνά και καταράχια

Νυχτιές χωρίς αστροφεγγιά, νυχτιές χωρίς φεγγάρι

Και τόσα χρόνια δω, στον απάνω κόσμο

Κανέναν δε φοβήθηκα από τους αντρειωμένους

Μα τώρα είδα έναν ξυπόλητο και λαμπροφορεμένο

Που 'χει του ρήσου τα πλουμιά, της αστραπής τα μάτια

Με κράζει να παλέψωμεν σε Μαρμαρένια Αλώνια

Κι όποιος νικήσει από τους δυο να πάρει τη ψυχή του..."

Και πήγαν και παλέψανε στα Μαρμαρένια Αλώνια

κι ώθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει

κι ώθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τάφρο κάνει...

Και πήγαν και παλέψανε στα Μαρμαρένια Αλώνια

εννιά φορές χτυπάει ο Διγενής, μα του Χάρου του κακοφάνει

παίρνει το νιο από τα μαλλιά και τον εγονατίζει...

Καβάλα πάει ο Χάροντας τον Διγενή στον 'Αδη

κι άλλους μαζί, κλαίει, δέρνεται το ανθρώπινο κοπάδι

Και σαν να μην το πάτησε, του Χάρου το ποδάρι

ο Ακρίτας μόνο ατάραχα κοιτάει τον καβαλάρη.

"Ο Ακρίτας είμαι Χάροντα, δεν περνώ με τα χρόνια

μ' άγγιξες και δεν μ' ένιωσες, στα Μαρμαρένια Αλώνια;

Εγώ είμαι η ακατάλυτη ψυχή των Σαλαμίνων

Στην Εφτάλοφην έφερα το σπαθί των Ελλήνων

Δεν χάνομαι στα Τάρταρα, μονάχα ξαποσταίνω,

Στη Ζωή ξαναφαίνομαι και λαούς ανασταίνω..."

H στιγμή που διαλέγουμε το θάνατό μας

Ο Αετός και το Γεράκι με τα γαμψά νύχια

και τα φτερωτά κεφάλια τους

κομματιάζουν τη ζωή.

Ο Γύπας και το Κοράκι περιμένουν το θάνατο 

για να τον απαλύνουν.

Ο Ποιητής δεν μπορεί να ζήσει σε αυτό τον κόσμο

παρά μόνο ότα τον κομματιάσει

όπως βέβαια και τον ίδιο του τον εαυτό...

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Μου στείλανε το παρακάτω με email και θεώρησα καλό να δημοσιεύσω:

Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής  απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»

Μην φοβάστε...

Όλα τα μάτια στραμμένα σε τούτο το αλωνάκι....

Μην φοβάστε για τίποτα διότι τίποτα δεν υπάρχει πραγματικά που να αξίζει τον φόβο σας

Ότι είναι να γίνει θα γίνει

Κι είμαστε εδώ

Όχι για να θρηνούμε ή να μετανιώνουμε για περασμένο παρελθόν

Ούτε για να αγχωνόμαστε και να ελπίζουμε για ένα καλύτερο μέλλον

Αλλά για τώρα

Αυτή τη στιγμή

 

(από το http://enimerwsilykos.blogspot.com/2011/06/blog-post_30.html )

Όλους αυτούς τους μήνες...

Όλους αυτούς τους μήνες, όλον αυτόν τον καιρό γίνανε τόσα πράγματα που δεν χωράνε σε μια πληκτρολόγηση.....

Από που να αρχίσω? Από την αρχή του νέου έτους ίσως. Που μας βρήκε με άσχημο νέο μαθαίνοντας πως η γιαγιά μου έχει καρκίνο σε αρκετά προχωρημένο στάδιο.
Είναι η μόνη γιαγιά που μου έχει μείνει. Όταν έχασα την άλλη μου γιαγιά πριν κάποια χρόνια, η οποία ήταν και η μητέρα της μητέρας μου και αυτή που στην ουσία με μεγάλωσε και με ανέθρεψε, ο πρώτος μου δάσκαλος, είχα πάθει μεγάλο σοκ.
Είχα μεγαλώσει πια και είχα ξεπεράσει κάτι πολύ κάτι παιδικούς εφιάλτες που έβλεπα ότι ήμασταν σε μια πολύ επικίνδυνη ζώνη, κρεμόμασταν εγώ και η γιαγιά μου πάνω από ένα λάκκο με ένα άσπρο υγρό όπου όποιος έπεφτε μέσα, δεν απέμενε τίποτα από αυτόν παρά μόνο τα κόκαλά του. Προσπαθούσαμε να ανέβουμε αλλά η γιαγιά μου ήταν πάντα στο χείλος και λόγου του υπερβολικού βάρους της δεν άντεχε και έπεφτε μέσα. Πόσες φορές, όταν πρωτάρχισα να πηγαίνω σχολείο, ξυπνούσα κλαίγοντας από αυτόν τον εφιάλτη... και είναι η πρώτη φορά εδώ που τον αναφέρω.
Η μητέρα της μητέρας μου όμως είχε περάσει μια καλή ζωή με ανθρώπους γύρω της να την αγαπάνε. Είχε προσφέρει ήδη πολλά. Θέλω να πιστεύω ότι ξεπλήρωσε και κατά πολύ το όποιο κάρμα της, ακόμα και με το γεγονός ότι με είχε αναλάβει. Και προς το τέλος, ήταν δύσκολα γιατί είχε πολλές ασθένειες μαζί που δεν την άφηναν να ησυχάσει και περίμενε να λυτρωθεί.
Σαν λυτρώθηκε επιτέλους, είχα ταρακουνηθεί, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι έφυγε έτσι ξαφνικά ή ότι χάθηκε τελείως. Ζητούσα επί ένα ολόκληρο μήνα τόσο απεγνωσμένα σημάδι που ακούστηκα και στο τέλος ακολούθησα τα σημάδια που εμφανίστηκαν στο δρόμο μου...Η ενασχόλησή μου με το μεταφυσικό ήταν πια αναπόφευκτη.

Η άλλη μου γιαγιά, η μητέρα του πατέρα μου, πιο ανθεκτική στην υγεία, με μυαλό ξυράφι και ζωντάνια πάντα κι ας είχε μανία να τρώμε όλο το φαγητό πάντα εγώ και ο αδερφός μου, την αγαπούσα και την αγαπώ κι αυτήν. Μένοντας μακριά δεν είχαμε συχνή επαφή, αλλά πάντα, όταν μας έβλεπε, ήταν κοντά μας. Ήμασταν και τα μοναδικά της εγγόνια τότε. Σε μεγάλη ηλικία πια προσβλήθηκε από δύσκολο καρκίνο και η δίμηνη διαμονή στο νοσοκομείο την μετέτρεψε σε άλλον άνθρωπο από ότι ήταν.... Δεν μπορώ να περιγράψω πως την έχουν καταντήσει οι γιατροί και τα νοσοκομεία, πάλι καλά που αντέχει ακόμα! Μιλάμε για πολύ δύναμη, δεν ξέρω αν κάποιος άλλος θα άντεχε και αντέχει ακόμα τόσα.

Όλη η οικογένειά μου ήρθε από το νησί και μπαινοβγαίναμε συνεχώς στα νοσοκομεία. Δυστυχώς η γιαγιά μου είχε αφεθεί τόσο πολύ στα χέρια των γιατρών, στους φόβους των παιδιών της αλλά και στους δικούς τους φόβους που είναι θαύμα το γεγονός ότι ζει ακόμα κι ας ζει με χημειοθεραπεία. Έχω προσπαθήσει να την βοηθήσω με εναλλακτική θεραπεία αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερα γιατί δεν με άφησαν, ούτε η ίδια. Απλά της εύχομαι ότι καλύτερο και να μπορέσει να ζήσει, ακόμα και τώρα, τη ζωή που θέλει. Γιατί τώρα, τη στιγμή που γράφω, την εισηγάγανε πάλι στο νοσοκομείο λόγω υψηλού πυρετού. Γιαγιά μου, ότι καλύτερο θέλουν αληθινά η ψυχή και το πνεύμα σου, είναι πιο δυνατά και το σώμα σου μπορεί πάντα να ακολουθήσει....

Στο διάστημα που μεσολάβησε από το πρώτο εξιτήριο της γιαγιά μου έως τώρα, ήμουν χαμένη μεταξύ των γεγονότων που συνέβησαν και ακόμη συμβαίνουν σε αυτόν τον τόπο και της δικής μου μετεώρισης ως προς το προσωπικό μου μονοπάτι. Ένιωθα αδυναμία γιατί δεν έβλεπα στόχο, λόγο, παιχνίδι. Ένιωθα αδύναμη γιατί δεν είχα βρει τρόπο, όπως πολλοί χιλιάδες Έλληνες και όχι μόνο, να επιβιώνω. Ένιωθα αδύναμη γιατί δεν είχα καταλάβει ότι, όπως και πολλοί άλλοι, είχα χωθεί στο μικρόκοσμό μου. Ένιωθα συνεχώς πως κάτι έπρεπε να κάνω. Πως περνούσε ο καιρός κι έπρεπε να ασχοληθώ με κάτι επιτέλους. Συνέβαλε και σε αυτό το γεγονός ότι ήμουν πάνω από ένα χρόνο άνεργη, άσχετα κι αν είχα περάσει μια δύσκολη απόφαση σχετικά με το επαγγελματικό μου μέλλον διότι δεν ήταν αυτό που ήθελα κι ας πρόσφερε "ασφάλεια" κάποιου είδους.

Πέρασα όλα αυτά και όταν πια είχα σχετικά ηρεμήσει, ήρθε από το πουθενά μια επαγγελματική πρόταση. Που έδειχνε να είναι αυτό που ήθελα! Και κάτι που μπορούσα να κάνω και είχα πολλές δυνατότητες και κάτι που μου άρεσε. Και δέχτηκα για δοκιμαστικά. Κι είδα πως ήταν πιο δύσκολο από ότι περίμενα. Αρκετά τα προβλήματα με τα οποία έπρεπε να βγάλω εις πέρας και να ξεπεράσω. Πίεση από παντού που είχα ξεμάθει. Κι ας εργαζόμουν για λιγότερα από το βασικό μισθό, δεν με πείραζε αρκεί να ήταν προσωρινό και να μου άρεσε πραγματικά η δουλειά. Να έβρισκα κίνητρο. Δεν έγιναν όπως ακριβώς το περίμενα. Ίσως γιατί θα έπρεπε να μάθω από αυτό. Τώρα τελειώνει η δοκιμαστική περίοδος κι ειλικρινά δεν ξέρω τι θα κάνω. Γίνομαι όλο και καλύτερη αλλά δεν ξέρω κατά πόσο το βλέπουν και η πίεση υπάρχει και με συνεχή πίεση ούτε θέλω ούτε μπορώ να λειτουργήσω. Όπως και κάτι που με ενόχλησε τελευταία. Μου είπαν για δεν είμαι τόσο proffessional όσο θα έπρεπε και μερικές φορές δρω περισσότερο σαν teenager ή σαν παιδάκι.
Είναι αλήθεια πως τα προβλήματα μερικές φορές τα αντιμετωπίζω σαν παιδί. Έχω μελετήσει καλά τον αστρολογικό χάρτη του κάρμα μου για να δω ότι το έχω παρακάνει στη φυγή και στην απομόνωση και άρνηση επικοινωνίας, επαφής με ανθρώπους και χτίσιμο προβολής. Αφού γλίτωσα να γίνω αυτιστικό παιδί, πάλι καλά. Και πάλι, δεν προσλάμβανε κάποιον επαγγελματία αλλά κάποιον που μαθαίνει και χαίρεται να μαθαίνει. Κάποιον που θέλουνε δημιουργικό με νέες και φρέσκες ιδέες και όχι χαμένο σε στείρα ανάλυση και "περιβάλλον γραφείου". Μεταξύ μας, ακόμα και η google προτιμά τύπους "teenager". Ξεφεύγω από το θέμα μου αλλά είπα το κυρίως παράπονό μου.

Είχα αρρωστήσει κάποιες φορές από την εργασία! Που εργασία και χαρά;
Προσπαθούσα για το καλύτερο τουλάχιστον να 'μαι εντάξει με τον εαυτό μου. Και πάλι προβλήματα εμφανίζονταν. Δεν ήθελα και να νιώθω ότι απέτυχα....
.....ώσπου κατάλαβα ότι ασχολιόμουν περισσότερο με τον μικρόκοσμό μου. Παρά το ότι παρακολουθούσα τις εξελίξεις. Παρά το ότι προσμένω τις αλλαγές, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο κι ακόμα πιο πλανητικό επίπεδο συνείδησης.
Περνάμε κρίση ηθικής, κρίση συνείδησης.
Κι αυτό έχει ως συνέπεια την οικονομική κρίση.
Και όλα τα σάπια που βγαίνουν στην επιφάνεια για να καθαριστούν.
Σαν την πληγή που βγάζει πύον και πρέπει να καθαριστεί καλά στον αέρα για να μπορέσει να δέσει και να θεραπευτεί.

Κι όμως ανησυχούσα για τον προσωπικό μου κόσμο. Ναι έχω ατομισμό. Πολύ πιο πολύ κι από εγωϊσμό. Τόσο που με έχουν πει αναίσθητη. Απόμακρη είμαι, το παίζω καλά αυτό το θέατρο ελέγχου, μεγάλωσα με αυτό. Έχτισα μια τεράστια ασπίδα αφού μου λείπει το σπαθί. Κι ακόμα μου είναι δύσκολο να αφήσω αυτό το θέατρο ελέγχου ή αυτή την ασπίδα.
Ακόμη δυσκολεύομαι να αφεθώ....
Να αφεθώ στη ροή.
Να μη φοβάμαι πια.
Τώρα δεν ανησυχώ, τουλάχιστον για εμένα.
Θέλω επιτέλους να αφεθώ στη ροή του ρέματος και να μην προσκολώμαι στις πέτρες στον πυθμένα του ποταμού.
Ότι είναι να γίνει θα γίνει.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή σε αυτόν τον τόπο αυτή τη χρονική περίοδο.
Ακόμα πιστεύω πως θα τα δούμε όλα.
Πως θα δούμε μεγάλες αλλαγές.

Όσο για τη δουλειά, το αφήνω πια. Να δω που θα με πάει. Χωρίς άγχος. Αλλά θέλω να μιλήσω στην "αφεντικίνα" μου που είναι και γνωστή μου, ήρεμα, να βγάλω όσα καταπιέζω μέσα μου και να μη πειράξουν οι συνέπειες. Ίσως έτσι βρεθεί και καλύτερη λύση για τις δυο.

Προς το παρόν, ναι πηγαίνω στο Σύνταγμα μαζί με χιλιάδες κόσμο. Η πρώτη φορά που νιώθω τόσο πολύ μέρος ενός γενικότερου συνόλου, ενός όλου, ενώ αποφεύγω συνήθως τα μαζικά κινήματα, τα κοπάδια και τους όχλους.
Υποστηρίζω τον σκοπό τους. Τον σκοπό όλων μας. Όσο κι αν δεν το ομολογούμε ή πιστεύουμε πως δεν είναι αυτός ο σκοπός μας, αλλά το αντίθετο, αυτό ζητάμε κατά βάθος της ψυχή μας.
Πλησιάζουν όλα...
Σας λέω ωστόσο πως πρέπει να προσέχετε. Πως έχουν σκοπό πάντα μα πάντα να καθοδηγήσουν τα μαζικά κινήματα εκεί που θέλουν. Και να βγάλουν τους δικούς τους "ηγέτες" αυτούς που θέλουν.
Παρόλα αυτά, μη ξεχνάτε πως έχετε ελεύθερη βούληση. Και πως ότι κάνετε στους γύρω σας, γυρνάει σε σας, ότι κι αν είναι αυτό. Και πως δεν είστε μόνοι....

Με πολύ αγάπη
Μοργκάνα-Ευρυνόμη

Μάτια που παρατηρούνε....

Επειδή όλο αυτό το διάστημα βρίσκομαι στο μετέωρο βήμα του πελαργού και μόλις τώρα με έπιασε η ακατανίκητη παρόρμηση ότι πρέπει να γράψω κάτι, βρήκα αυτή την ιστορία που την αναπροσαρμόζω κατάλληλα γι' αυτόν το χώρο.
Αφορά ένα κοριτσάκι με μια έλλειψη αίσθησης και πως θυμάται να βίωνε τον κόσμο μέσα από τα μάτια της....

Όταν ήμουν μικρή, θα 'πρεπε να με λένε: "Μάτια που παρατηρούνε." Αυτό ήμουν μόνο. Μάτια. Δεν είχα σώμα, δεν είχα υπόσταση, δεν το αισθανόμουν. Ήμουν σαν αόρατος παρατηρητής που κοιτούσε σαν να επέβλεπε αμέτοχος από κάπου. Και σ' αυτό συνέβαλλε όχι μόνο η έλλειψη ακοής, αλλά ότι σπάνια απευθύνονταν σε μένα προσωπικά.
Σπάνια σαν να με 'βλεπαν, σπάνια σαν να νοιάζονταν ακριβώς τι κάνω ή τι γνώμη έχω. Σπάνια καταλάβαινα κι εγώ πότε απευθύνονταν σε μένα, ή μιλούσαν για μένα. Έπρεπε να γίνει καταπρόσωπο. Κι εύκολα με ξεχνούσαν. Απ' έξω φαινόταν μια σοβαρότητα, λιγομηλισία και μάτια που παρατηρούσαν από την ηλικία των 3 χρονών που άρχιζε τότε να θυμάται τον κόσμο...ούτε που καν φανταζόντουσαν, ποσώς ήταν πιο δύσκολο να μαντέψουν τις μύχιες σκέψεις ή αισθήματα που περνούσαν από το μυαλό ενός τρίχρονου παιδιού, ειδικά όταν δεν βγαίνανε προς τα έξω.
Έλεγε στον πατέρα της ότι ανακάλυψε ότι οι μεγάλοι είχαν δικό τους τρόπο επικοινωνίας! Πώς; Σαν ανοιγοκλείσιμο στόματος και βαβούρα που έβγαινε από αυτό. Ένας θόρυβος. Κι όμως επικοινωνούσαν μ' αυτό!
Ο έκπληκτος πατέρας είπε πως δεν ήταν έτσι. Κι η μικρή παραξενεύτηκε. Αλλά δεν ένιωθε απογοήτευση ή κάτι αρνητικό. Αντίθετα πίστευε πως όταν μεγάλωνε, θα μάθαινε τον δικό τους τρόπο επικοινωνίας. Θα επικοινωνούσε κι αυτή μαζί τους έτσι. Όσο κι αν ακατανόητο μπορεί να της φαινόταν.
Ήταν και τα μάτια αυτά, μεγάλα, ο ωκεανός των δικών της σκέψεων και συναισθημάτων, της δικιάς της επικοινωνίας και γνώσης ή απόκτηση αυτής, που δεν ήξερε, ακόμη και τότε, πως το έκαναν ακόμη πιο άβολο να της απευθυνθούν. Σαν να νιώθανε μάτια να τους παρατηρούνε, βαθιά, περισσότερα από δύο.
Κι η μικρή δύσκολα πίστευε πως είχε υπόσταση πέρα από τα δυο της βασικά μάτια. Σπάνια κοιτούσε τον εαυτό της σε καθρέφτη. Κι όταν παρατηρούσε τα χέρια της, κάποια άκρα που συνδέονταν με το σώμα της τα κοιτούσε με κάποια περιέργεια που βρίσκονταν εκεί. Για ποιο λόγο άλλωστε. ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΒΛΕΠΕ. Δεν ήξερε καν πως ήταν. Ήταν κάτι αλλά όχι ακριβώς αυτό που έβλεπε στον καθρέφτη.


Κι ήρθε μια μέρα που αρνήθηκε να βάλει παντελόνι παρόλο που έβρεχε έξω όπως της λέγανε ο παππούς κι η γιαγιά. ΗΘΕΛΕ να μείνει με τη φούστα που ήδη φορούσε. Σαν να ήταν η πρώτη φορά που επιτέλους ήταν κάτι που ήθελε να φορέσει, να βάλει πάνω της, σαν να διάλεγε σώμα, υπόσταση. Και καμιά βροχή δεν ήταν σημαντικότερη από αυτό. Ίσως τότε ήταν το πρώτο πείσμα. Η πρώτη επιθυμία που θυμόταν. Η πρώτη φανερή έκφραση θελήσεως.

Υπήρχε και το άλλο περιστατικό, πιο μεγάλη σε ηλικία. Αλλά δεν θυμόταν αν ήταν 3 ή 6 χρονών πια. Έπαιζε με τα ξαδερφάκια της. Στο σπίτι, στο μέρος που είχε συνηθίσει ότι έμενε πια εκεί. Κι έπαιζαν ένα παιχνίδι με τα ζώα. Έκανε το λιοντάρι. Όχι ακριβώς το έκανε, ήταν η ίδια λιοντάρι. Άγριο, με μαλλιαρή χαίτη αλλά όχι κακό. Έτοιμο να βγάλει ουρλιαχτά. Ήταν τρομερά εύκολο να γίνει λιοντάρι, μεταμορφωνόταν από τη μια στιγμή στην άλλη. Ήξερε πως είχε κάποιο όνομα αλλά δεν το είχε συνηθίσει, αφού σπάνια θα άκουγε να τη φωνάζουν μ' αυτό, ακόμα κι αν τη φώναζαν.
Έβγαλε κάτι μούρλια κραυγές λιονταριού, φοβερές κι όρμησε να τους κυνηγήσει. Έσκυψε το κεφάλι κι έπεσε με φόρα πάνω τους ώστε να τους έκανε να τραπούν σε φυγή λες και ήταν το πιο χαρούμενο πράγμα στον κόσμο. Αν και τα λιοντάρια γνώριζαν καλά την περιοχή που κυνηγούσαν, εκείνη δεν ήξερε το σπίτι όπου "έμενε". Κι έπεσε κατευθείαν πάνω στη γωνία του δοκαριού της πόρτας , ανοίγοντας μ' αυτόν τον τρόπο όμορφα, όχι κάποια πόρτα, αλλά το κεφάλι της.
Την πήγαν στο νοσοκομείο κατευθείαν. Κι εκεί άγνωστοι άνθρωποι που δεν είχε ξαναδεί και δεν ήξερε για ποιο λόγο βρίσκονταν από πάνω της, την πήγαν αμέσως σε ένα κρεβάτι. Το τραύμα ήταν στο μέτωπο, όπου βρισκόταν το φρύδι κι έτσι δεν μπορούσε να δει τι ακριβώς γινόταν εκεί. Ή τι θα έκαναν εκεί. Χρειαζόταν γρήγορα ράμματα για να μην τρέχει άλλο το αίμα που εκείνη δεν ένιωθε, ούτε έβλεπε.
ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ. Και δεν της είπε κανείς τίποτα. Ούτε της απευθύνθηκαν.
Δεν πονούσε, αλλά κάτι κάνανε σε εκείνη. Στο άτομο. Το ένιωθε πως κάνανε κάτι, ακόμα κι αν δεν το 'βλεπε. Δεν το ένιωθε καλό. Γιατί το κάνανε σε κείνη. Σ' αυτό που ήταν. Σ' αυτό που είχε.
Χτυπιόταν. Δεν έλεγε να σταματήσει με τίποτα. Οι άλλοι ίσως νόμισαν πως το έκανε επειδή πονούσε. Έξι άτομα αναγκάστηκαν να την κρατήσουν σταθερά για να γίνει η επέμβαση. Κι ας χτυπιόταν και φώναζε με όλη τη δύναμη. Έβλεπε να κρατάνε τα ροζ ποδαράκια της, τα καλυμμένα με το αγαπημένο της καλσόν, αυτό το ροζ με τις καρδούλες.
Δεν θυμόταν καν ότι οι γονείς της ήταν κι αυτοί εκεί. Γιατί όλοι της ήταν ξένοι. Όλοι ανεξαιρέτως. Κανείς δεν σκέφτηκε να της πει τι θα έκαναν. Ή σκέφτηκαν πως ήταν καλύτερο να μη ξέρει. Δεν ήταν πόνος, ούτε τρόμος αλλά η μη κατανόηση της κατάστασης. Κι ο θυμός. Με ποιο δικαίωμα της έκαναν κάτι ενώ δεν ήθελε. Τα ουρλιαχτά και οι φωνές της είχαν ακουστεί σε όλο το χώρο. Και δεν σταμάτησε να χτυπιέται μέχρι τέλους. Όταν σταμάτησαν τελικά, ένιωθε ακόμα πιο παράξενα. Την άφησαν ξαφνικά και ησύχασε κι αυτή, αλλά είχε ακόμα πιο πολλές απορίες από πριν. Κανείς δεν της έλεγε και ποιον να ρωτούσε. Οι απορίες της ήταν δικές της, όχι δικές τους. Το σκισμένο καλσονάκι έμεινε να θυμίζει την ιστορία. Γιατί το μόνο για το οποίο στενοχωρούσε από όλο αυτό, ήταν που δεν μπορούσε να το ξαναβάλει. Με λύπη το άφησε αλλά δεν τη στενοχώρησε πολύ. Είχε αντέξει άλλωστε, το πέρασε κι αυτό. Είχε επιβεβαιώσει και την ύπαρξή της....