Μια προσωπική ιστορία

Απόψε μου βγήκε να γράψω μια προσωπική ιστορία που βίωσα πριν κάποιους μήνες. Μέσα από τα δικά μου μάτια, πως την έζησα και τι κατάλαβα από αυτήν...
Να ξέρετε πως δεν έχω να απολογηθώ σε κανέναν τι γράφω στο μπλογκ μου, παρά ίσως στον (Ανώτερο) Εαυτό μου (ναι το λέω λόγω ενός κουλού περιστατικού που συνέβη πρόσφατα) αλλά τούτο έχω να προσπαθώ, να επικοινωνήσω όσο καλύτερα γίνεται μέσα από τα γραπτά μου με σκοπό να κατανοηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο, πλησιάζοντας και την Αλήθεια...

Αφού τελείωσα με τη εισαγωγή, ας αρχίσω. Σας προειδοποιώ όμως ότι η ιστορία θέλει αρκετά γερά νεύρα, οπότε μην προχωρήσετε αν δεν νιώθετε καλά ή δεν είστε έτοιμοι.

Ήταν 14 Σεπτέμβρη. Σημαντική ημερομηνία για μένα γιατί έχουν γενέθλια επέτειο γνωστά κι αγαπημένα μου πρόσωπα. Και είναι μισός χρόνος και μία μέρα από τη δικιά μου γενέθλια επέτειο.
Τότε έφυγε η δεύτερη γιαγιά μου.
Η πρώτη γιαγιά μου είχε φύγει 6 μέρες μόλις μετά από τις 13 Μαρτίου. Και το γνώριζα τότε. Και είχα κλείσει εισιτήρια να πάω να την δω λίγο πριν φύγει. Και δεν με άφησε. Το είχα πάρει βαριά κατά κάποιον τρόπο που δεν το είχα καταλάβει ακριβώς τόσα χρόνια. Είναι άλλο πράγμα όταν προλαβαίνεις να χαιρετήσεις ένα αγαπημένο σου πρόσωπο κι άλλο όταν βλέπει ξαφνικά κάτι άδειο, κάτι κενό και να λέω σε όλους: "αυτό δεν είναι η γιαγιά μου."
Τις τελευταίες μέρες της δεύτερης γιαγιάς μου πήγαινα σχεδόν κάθε μέρα στο νοσοκομείο. Συνήθως πήγαινα μεσημέρι και έφευγα απόγευμα. Εκείνη τη μέρα για κάποιο λόγο άλλαξα το πρόγραμμά μου. Μου έρχονταν και διάφορες καθυστερήσεις και ευκαιρίες να κάνω άλλα πράγματα πριν πάω στο νοσοκομείο που χωρίς δυσκολία τις ακολουθούσα. Και μάλλον καλύτερα, γιατί αλλιώς μπορεί να είχα φύγει νωρίτερα από το νοσοκομείο.
Είχα κανονίσει καιρό πριν ραντεβού με τη ρεφλεξολόγο για την οποία μόνο καλά λόγια έχω να πω. Και καθυστέρησα και σε εκείνη να πάω. Ήμουν κάπως από την ώρα που ξύπνησα και η μέση μου πονούσε, αλλά βοήθησε όχι μόνο να μου περάσει ο πόνος της μέσης, αλλά για αρκετή ώρα ένιωθα περίεργα, αλλιώτικα, πιο ανοιχτή, πιο άνετη, πιο χαρούμενη, σαν να είχα συνεχή εκροή ενδορφινών μέσα στο κεφάλι μου. (Άλλη φορά θα της κάνω διαφήμιση γιατί της αξίζει).

Για να πάω στο νοσοκομείο, άλλαξα στο Σύνταγμα. Εκεί είχανε παρουσιάσεις προϊόντων φτιαγμένων από βιολογικά ή φυτικά υλικά. Από τρόφιμα έως καλλυντικά και ρούχα. Πέρασα κάποια ώρα εκεί ρίχνοντας μια ματιά σε όλα τα κιόσκια.
Δεν θυμάμαι αν έκανε πολύ ζέστη, ένιωθα συνεχώς περίεργα και πως ήμουν "αλλού". Ίσα ίσα που περπατούσα σε αυτόν τον κόσμο και σε κάποιον άλλον, πιο υπερβατικό.
Έφτασα στο νοσοκομείο και ήταν εκεί αρκετοί από τους συγγενείς μου: πατέρας, μάνα, θεία(κόρη) και θεία(αδερφή της γιαγιάς μου).
Μπροστά σε κόσμο, ειδικά στους συγγενείς, δεν νιώθω πάντα "άνετα". Συνήθως τους λέω επιφανειακά πράγματα ή κάνα αστείο για να έχω κάτι να πω ή να σπάσω τον πάγο. Περιττόν να πω ότι το έχω από μικρή να μη λέω για μεταφυσικά θέματα στους γονείς μου ειδικά ότι η άποψη που έχω για τον κόσμο δεν ταιριάζει με την δική τους. Τους αγαπάω αλλά δεν μου αρέσει να τους δίνω δικαιώματα να με περνούν...για ότι μπορεί να φανταστούν που μπορεί να τους τρομάξει ή να έχει αρνητικά φορτισμένη έννοια για αυτούς.
Η μάνα μου μαζί με την αδερφή της γιαγιάς μου δεν κάτσανε πολύ. Τους είπα και για την έκθεση που γινόταν στο Σύνταγμα και τις παρακίνησα να πάνε.
Η γιαγιά μου, ένα φαλακρό πλασματάκι που δεν επικοινωνούσε σχεδόν καθόλου τις τελευταίες μέρες, κοκαλωμένη προς την άκρη του κρεβατιού, γυρισμένη προς το κάγκελό του. Ούτε λόγος να κουνηθεί καθόλου. Τα κόκαλα την πονούσαν, το ένα πόδι παράλυτο, τα εσωτερικά όργανα κατεστραμμένα. Ακόμη και τώρα που τα γράφω, πάλι συγκινούμε με την τόση ταλαιπωρία που είχε περάσει από την ώρα που μπήκε στο νοσοκομείο!
Τα μάτια της όμως, ολάνοιχτα, σαν μικρού παιδιού, κοιτούσαν κάπου παραπέρα. Σαν μικρού παιδιού που δεν κοιτούσε όμως με καλωσόρισμα τον νέο κόσμο όπου ήρθε, αντίθετα τον κόσμο που άφηνε πίσω της....
Μόνη μου εγώ και τα παιδιά της μείναμε, ο πατέρας μου και η θεία μου.
Σε κάποια στιγμή βγήκανε κι αυτοί έξω στο διάδρομο.
Κι εγώ καθισμένη ήρεμα στην καρέκλα απέναντί της, την κοίταξα με αγάπη, δεν χρειάστηκε να την αγγίξω, έκλεισα τα μάτια μου και από μέσα μου της απευθύνθηκα με όλη την ηρεμία, αγάπη και γαλάνη που μπορούσα:
"Γιαγιά, αν είσαι έτοιμη να φύγεις, μπορείς να φύγεις. Κι εμείς εδώ θα 'μαστε καλά."
Δεν μπορώ να περιγράψω το απέραντο κύμα χαράς που με πλημμύρισε. Με μούδιασε ολάκερη.
Και ξαφνικά...δεν κατάλαβα, όλα γίνανε τόσο γρήγορα! Ήρθε ο πατέρας μου τρέχοντας από το διάδρομο. Άκουσε ένα δυνατό θόρυβο που έβγαλε η γιαγιά μου που εγώ δεν άκουσα παρά μόνο τον απόηχό του. Κι η θεία μου τρέχοντας φώναξε αμέσως τους γιατρούς.
Ήρθαν με τα μηχανήματα ανάνηψης και ότι άλλο και μας έβγαλαν αμέσως από το δωμάτιο. Δεν μου άρεσε καθόλου αυτό, αλλά αυτό ήταν το πρωτόκολλο.
Κοίταξα το ρολόι μου. Μόνο ένα τέταρτο είχε περάσει. Ήταν 7.15 το απόγευμα.
Μετά βγήκαν λέγοντάς μας πως λυπόντουσαν αλλά δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα. Στα μάτια της νοσοκόμας είδα γνήσια συμπόνοια.
Ο πατέρας μου και η θεία μου ξεσπάσανε σε κλάματα που δεν μπορούσα να το πιστέψω. Κι ας το περιμένανε. Τους λυπήθηκα! Ειδικά τον πατέρα μου που σπανίως τον έβλεπα να κλαίει. Τον αγκάλιασα και με παρέσυρε κι αυτός σε κλάματα.
Προσπάθησε να πάρει τηλέφωνο να ειδοποιήσει όλους τους υπόλοιπους και τα κατάφερε. Ήρθαν οι φίλες της θείας μου και της συμπαραστάθηκαν και την βοήθησαν να ετοιμάσει το άδειο σώμα. Της έκλεισαν το στόμα που είχε μείνει ανοιχτό. Το πλησίασα το σώμα της μία και μοναδική φορά. Κι αφού σιγουρεύτηκα πως αυτό δεν είναι πια η γιαγιά μου και πως όπου κι αν έχει πάει, είναι σίγουρα καλύτερα, κι αφού είχα παρηγορήσει αρκετά τον πατέρα μου, του ζήτησα άδεια να φύγει.
"Ναι φύγε", μου είπε, "τι άλλο να κάνεις εδώ".
Πήγα αμέσως στον φίλο μου που θεωρώ τον πιο δικό μου άνθρωπο. Τον είχα ειδοποιήσει.
Μες στο λεωφορείο έκλαψα λίγο ακόμα. Αλλά όταν πια έφτασα στην πόρτα του και μου άνοιξε με ένα δικό του φίλο που είχε πάει επίσκεψη και οι δύο με περίμεναν μες στα κλάματα, είχα αντίθετα ένα ειλικρινές χαμόγελο όλο χαραγμένο στα χείλη μου.
Έμειναν έκπληκτοι και οι δύο. "Σε περιμέναμε ότι θα έκλαιγες κι εσύ χαμογελάς;"
"Μα έφυγε!" τους είπα. "Ελευθερώθηκε!"

Αργότερα ο φίλος μου είπε πως δικιά του ήμουνα μια και που μοιραζόμασταν τις ίδιες σκέψεις για το θάνατο και τη ζωή και πως είχα περάσει ήδη πολλά με την πρώτη μου γιαγιά όπου για μέρες παρακαλούσα να με καθοδηγήσει από τον άλλον κόσμο ή να μου στείλει κάποιον που θα μπορούσε να μου δείξει. Ένα μήνα μετά το θάνατο της πρώτης μου γιαγιάς, ενώ έψαχνα απεγνωσμένα απαντήσεις, γνώρισα και τον φίλο μου που έγινε σύντροφός μου, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Τους ζήτησα να πάμε να πιούμε τσίπουρα να γιορτάσουμε το πνεύμα της γιαγιάς μου και να της ευχηθούμε καλό κατευόδιο. Έτσι κι έγινε με μερικούς φίλους ακόμα.

Μετά από λίγες μέρες έγινε και η κηδεία της γιαγιάς μου στο νησί της. Να πω και πώς ευτυχώς η γιαγιά μου πρόλαβε να δει για τελευταία φορά στις καλοκαιρινές διακοπές τον τόπο όπου μεγάλωσε και αγάπησε ενώ οι γιατροί της δίνανε περιθώριο ζωής μόνο ένα μήνα από τον Ιανουάριο που το είχαμε μάθει.
Η κηδεία για μένα ήταν μια διαδικασία που ήθελα να τελειώνει ή έστω να γίνει με καλύτερο τρόπο. Κάποια άτομα που έκλαιγαν γνήσια τα αγκάλιαζα με αγάπη, σχεδόν τα παρηγορούσα χωρίς να μπορέσω να τους πω κάτι. Ενώ κάποιοι άλλοι...ειλικρινά απορώ πως σκέφτονται να πάνε στις κηδείες και να λένε στους συγγενείς ή στα πιο κοντινά πρόσωπα του αποθανόντα (που σίγουρα ο δικός τους πόνος είναι μεγαλύτερος και δεν μπορείς να τον συμμεριστείς): αχ καημένα μου, τι πάθατε! Tι θα απογίνετε τώρα??? Τι κακό ήρθε και σας βρήκε???
Σοβαρά σκέφτονται τι λένε;;;;; Πολύ και πολλά δήθεν βρήκα.....
Τόσο που έλεγα που ευτυχώς ο αδερφός μου έφυγε από την ουρά του χαιρετισμού όπου περίμενα με τους γονείς μου στο τέλος.
Πιο ειλικρινές βρίσκω το πολύ απλό: "να τη θυμάστε". Τι πιο αλήθεια κι από αυτό.

Πήγα μαζί της έως το άλλο χωριό στου οποίου το νεκροταφείο τη θάψανε. Εκεί ζήσαμε κι άλλες κωμικοτραγικές καταστάσεις όπου δεν χωρούσε το φέρετρο και τελικά με πολύ σπρώξιμο, το βάλανε χωρίς το καπάκι.
Γεια σου γιαγιά, άφησες το σώμα να γυρίσει στη γη όπου ανήκε, να γίνει ξανά κόκος άμμου.
Κι η ίδια η ψυχή σου ας γίνει ξανά ένα με τα αστέρια.
Πιάσε το φως.


Πιάσε το φως.
Το ίδιο είχα πει και στην πρώτη μου γιαγιά όταν είχα πάει στο άλλο μου πατριδονήσι για την κηδεία της.
Κι εκεί φορούσα άσπρα, δεν ήθελα με τίποτα να βάλω μαύρα.
Τα ίδια ήθελα να κάνω και για τη δεύτερη γιαγιά μου, αλλά δεν με αφήσανε καθώς το νησί αυτό είναι μικρότερο και οι γλώσσες μεγαλύτερες.

Σκεφτόμουνα όμως πως πραγματικά θα ήθελα να την αποχαιρετίσω. Με τραγούδι και ξέφρενο -σχεδόν διαλογιστικό - χορό μέχρι πρωίας. Για να κάνω πιο εύκολη την είσοδο της στον άλλον κόσμο.
Αρχίζω και καταλαβαίνω που σε μερικές κοινωνίες κλαίνε σαν γεννηθεί ένα παιδί και χαίρονται και γλεντάνε σαν κάποιος πεθάνει.
Έστειλα στην παιδική μου φίλη μήνυμα πως στη δική μου κηδεία δεν θέλω κανείς να φοράει μαύρα, να φοράνε όλα μα όλα τα χρώματα και όλοι να τραγουδάνε, να λένε αστεία και να χαίρονται με όλη τους την καρδιά να χαρώ κι εγώ μαζί τους.

Μετά την κηδεία φάγαμε με μερικούς κοντινούς συγγενείς σε ένα μαγαζάκι που είχαν κάποια ξαδέρφια μου. Σαν σερβίρανε τον μπακαλιάρο με τη σκορδαλιά γέλασα και τους είπα πως αυτό το είχε παραγγείλει η γιαγιά μου να το φάμε στην κηδεία της όταν κάποιες μέρες το μόνο που έδειχνε να σκέφτεται ήταν πως να τακτοποιήσει τις "γήινες" υποθέσεις της. Και μας έλεγε ακόμα τι να ταίσουμε τον κόσμο στην κηδεία! Κι ο πατέρας μου είπε πως όντως ναι.

Μετά από κάποιους μήνες, ενώ είχα περάσει πολλά πράγματα πάλι, είπα την ιστορία σε μια φίλη που μόλις πρόσφατα κάνουμε περισσότερη παρέα. Και μου είπε το εξής απίστευτο: πως όπως υπάρχουν και τα καρμικά συμβόλαια, υπάρχουν και τα συμβόλαια αναχώρησης, που μπορεί να έχουν κάποια πολύ κοντινά ή συγγενικά άτομα μεταξύ τους. Πως υπάρχει ένα άτομο, συνήθως μέσα στην ίδια οικογένεια, που μπορεί να δώσει την εντολή στον/στην ετοιμοθάνατο ότι όντως μπορεί να αναχωρήσει. Και μερικά λόγια που μπορεί να ειπωθούν είναι τα εξής:
"Αν είσαι έτοιμος να φύγεις μπορείς να φύγεις κι εμείς θα είμαστε καλά". (!)

Τέλος, όσο τρελό κι αν φαίνεται, αφιερώνω το παρακάτω ποίημα που είχα αφιερώσει και στην πρώτη μου γιαγιά και αφιερώνω επίσης και σε όλους τους Έλληνες.
(Είναι συνδυασμός δύο δημοτικών τραγουδιών κι ενός του Κ. Παλαμά).

Ο Διγενής ψυχομαχεί κι η γη τόνε τρομάσσει

Βροντά κι αστράφτει ο ουρανός και σείεται ο απάνω κόσμος

Κι ο κάτω κόσμος σείζεται κι ανοίγουν τα θεμέλια

Κι η πλάκα αναριγγά πώς θα τ'όνε σκεπάσει;

Πώς θα σκεπάσει τον αητό της γης τον αντρειωμένο;

Πιάνει, καλεί τους φίλους του κι όλους τους αντρειωμένους

Να 'ρθει ο Μηνάς κι ο Μαυραϊλής, να 'ρθει κι ο γιος του Δράκου

Να 'ρθει κι ο Τρεμαντάχειλος που τρέμει η γη κι ο κόσμος

Και πήγανε και τον ήβρανε στον κάμπο ξαπλωμένο

Βογκάει, τρέμουν τα βουνά, βογκάει, τρέμουν οι κάμποι

"Τι να σ' ήβρε Διγενή και θέλεις να πεθάνεις;"

"Φίλοι μ' καλώς ορίσατε, φίλοι μ' κι αγαπημένοι,

'συχάσετε, καθίσετε κι εγώ σας αφηγιέμαι:

Στης Αραβίνας τα βουνά, στης Σύρας τα λαγκάδια

Κει που συνδυό δεν περπατούν, συντρείς δεν κουβεντιάζουν

Παρά πενήντα κι εκατό και πάλε φόβο έχουν

Μοναχός τα πέρασα, πεζός κι αρματωμένος

Με τετραπίθαμο σπαθί, τρεις οργιές κοντάρι

Βουνά και κάμπους έδειρα, βουνά και καταράχια

Νυχτιές χωρίς αστροφεγγιά, νυχτιές χωρίς φεγγάρι

Και τόσα χρόνια δω, στον απάνω κόσμο

Κανέναν δε φοβήθηκα από τους αντρειωμένους

Μα τώρα είδα έναν ξυπόλητο και λαμπροφορεμένο

Που 'χει του ρήσου τα πλουμιά, της αστραπής τα μάτια

Με κράζει να παλέψωμεν σε Μαρμαρένια Αλώνια

Κι όποιος νικήσει από τους δυο να πάρει τη ψυχή του..."

Και πήγαν και παλέψανε στα Μαρμαρένια Αλώνια

κι ώθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει

κι ώθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τάφρο κάνει...

Και πήγαν και παλέψανε στα Μαρμαρένια Αλώνια

εννιά φορές χτυπάει ο Διγενής, μα του Χάρου του κακοφάνει

παίρνει το νιο από τα μαλλιά και τον εγονατίζει...

Καβάλα πάει ο Χάροντας τον Διγενή στον 'Αδη

κι άλλους μαζί, κλαίει, δέρνεται το ανθρώπινο κοπάδι

Και σαν να μην το πάτησε, του Χάρου το ποδάρι

ο Ακρίτας μόνο ατάραχα κοιτάει τον καβαλάρη.

"Ο Ακρίτας είμαι Χάροντα, δεν περνώ με τα χρόνια

μ' άγγιξες και δεν μ' ένιωσες, στα Μαρμαρένια Αλώνια;

Εγώ είμαι η ακατάλυτη ψυχή των Σαλαμίνων

Στην Εφτάλοφην έφερα το σπαθί των Ελλήνων

Δεν χάνομαι στα Τάρταρα, μονάχα ξαποσταίνω,

Στη Ζωή ξαναφαίνομαι και λαούς ανασταίνω..."

Ολόκληρη η Ζωή σαν τη Νυχερινή Αγορά του Μαρακές

Τίποτα ιδιαίτερο, ένα τραγούδι που ήθελα να βάλω γιατί μπορεί να περικλείει όλη τη ψυχή μου σε τόσα πολλά επίπεδα που τίποτα δεν είναι αρκετό.
Ένα επίπεδο δεν αρκεί, είμαστε σε πολυεπίπεδα και πολυδιαστάσεις...
Ένα σύμβολο, μια λέξη δεν αρκεί....ο λόγος, η σπίθα είναι πολύ περισσότερα από όλες τις λέξεις και τα σύμβολα του κόσμου...
Ένας κόσμος επίσης δεν αρκεί...
Θυμάσαι ποιος είσαι;
Ποια αληθινά είσαι;

Αφουγκράσου και νιώσε, με τα αυτιά πίσω από τα αυτιά, με τα μάτια πίσω από τα μάτια, με τα αισθήματα πίσω από τα συναισθήματα...
Ποτέ δεν φύγανε, είναι εκεί...και περιμένουν να ξαναθυμηθείς.



Loreena McKennitt, πιάνει αληθινά μυστικιστική μουσική και τα λόγια και οι εικόνες είναι τόσο απίστευτα...


Οι στίχοι:
They're gathered in circles
The lamps light their faces
The crescent moon rocks in the sky
The poets of drumming
Keep heartbeats suspended
The smoke swirls up and then it dies

Would you like my mask?
Would you like my mirror?
Cries the man in the shadowing hood
You can look at yourself
You can look at each other
Or you can look at the faith, the faith of your god

The stories are woven
And fortunes are told
The truth is measured by the weight of your gold
The magic lies scattered
On rugs on the ground
Faith is conjured in the night market's sound

Would you like my mask?
Would you like my mirror?
Cries the man in the shadowing hood
You can look at yourself
You can look at each other
Or you can look at the faith, the faith of your god

The lessons are written
On parchments of paper
They're carried by horse from the river Nile
Says the shadowy voice
In the firelight, the cobra
Is casting the flame a winsome smile

Would you like my mask?
Would you like my mirror?
Cries the man in the shadowing hood
You can look at yourself
You can look at each other
Or you can look at the faith, the faith of your god


Μην ξεχνάτε τα 3 ερωτήματα να κάνετε στον ευατό σας, όσο πιο συχνά μπορείτε...
Ποιος είσαι;
Ποιος αληθινά είσαι;
Που βρίσκεσαι; ΠΟΥ;


Πίσω από αυτά θα ανακαλυφτεί και το γιατί...

Η σπορά των άστρων

 Το πραγματικό μήνυμα που πρέπει να δώσουν τα Χριστούγεννα ίσως για πρώτη φορά να φαντάζει πιο σημαντικό από ποτέ.Ελπίδα, αισιοδοξία, υγεία και εσωτερική ευτυχία χωρίς φτιασίδια και λούσα.Είναι η πρώτη χρονιά που προσωπικά ακούω τόσες ευχές να σχετίζονται με την υγεία και την αξιοπρεπή καθημερινότητα-ούτε το χρήμα, ούτε τα υλικά.  Το διάβασα σε άλλο blog και ταιριάζει τόσο σαν ευχή αλλά και σαν συγκυρία. Πήγα στο νησί μου για να περάσω τα Χριστούγεννα μαζί με τους γονείς και συγγενείς μου, ειδικά μετά την τελευταία απόφαση που πήρα. Ανησυχούσα ότι μπορεί να μην περνούσα τόσο καλά αυτές τις μέρες, κυρίως ότι μπορεί να μου κάνανε επίθεση παρά το γεγονός ότι η απόφαση που πήρα ήταν οριστική, ήταν απόφαση που δεν άρεσε σε άτομα του συγγενικού μου περιβάλλοντος. Ακόμη κι αν αφορούσε εμένα και κυρίως εμένα.Κι όμως, δεν έγινε καμία επίθεση. Με παραξένεψε. Επιπλέον, δείχνει σαν να επιδιώκουμε όλοι να περάσουμε αυτές τις μέρες όσο πιο ήρεμα κι όσο πιο κοντά γίνεται. Μεταξύ μας. Οι άνθρωποι. Σαν να επιδιώκουμε να δεθούμε περισσότερο. Σαν αυτοί οι δύσκολοι καιροί να μας φέρανε πιο κοντά. Ακόμα κι αυτό είναι ένα θαύμα. Πάντα υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να χαιρόμαστε και να νιώθουμε ευγνωμοσύνη.  Γιατί, θυμήσου, να είσαι ταπεινός γιατί είσαι φτιαγμένος από το χώμα της γης,να είσαι ευγενής γιατί είσαι φτιαγμένος από την ύλη των άστρων.  Και αφιερώνω το παρακάτω άρθρο σε όλους τους star-seeds αυτού του κόσμου διότι ο κόσμος μας είναι ένα τεράστιο σύμπαν...  Η Σπορά των Άστρων

Star-seed ονομάζεται το άτομο εκείνο που νιώθει ότι η γη δεν είναι το πραγματικό του σπίτι. Αντιθέτως κοιτάζει προς τα άστρα,που του φαίνονται πιο οικεία και αναπολεί το χαμένο του κόσμο και την πραγματική του οικογένεια.
Διαισθάνεται ότι έχει ένα συγκεκριμένο σκοπό - ή αποστολή - εδώ στη γαία, την οποία αγαπά βαθύτατα και αποσκοπεί να φροντίζει.
Παρά την αγάπη του όμως αυτή, συχνά έχει τάσεις φυγής από την γαία και τη χαμηλής δόνησης πραγματικότητά της, τον υλικό κόσμο!!
Τις γήινες απολαύσεις δεν τις εκτιμά όσο ο κοινός άνθρωπος, τον οποίο συχνά δεν κατανοεί. Δεν κατανοεί επίσης χαμηλής δόνησης συναισθήματα όπως το μίσος, αν και το ίδιο το άτομο συχνά δυσανασχετεί και οργίζεται με τις κοινές ανθρώπινες συμπεριφορές.
Οι star-seeds δυστυχώς πάσχουν, επί το πλείστον, από "ψυχικές" διαταραχές, φοβίες, νοητικά προβλήματα ή χρόνια κατάθλιψη, επειδή πολύ απλά δυσκολεύονται να διατηρήσουν καλή σχέση με τη βιολογική τους οικογένεια και να ταυτιστούν με το περιβάλλον τους.
Γενικότερα, νιώθουν "έξω από τα νερά τους"!
Η παραδοξότητα της ζωής ενός star-seed, όμως, δεν σταματάει εκεί!
Οι περισσότεροι star-seeds έχουν παραφυσικές ικανότητες, όπως: διόραση, τηλεπάθεια, τηλεκίνηση, βλέπουν συχνά διαυγή όνειρα, προβλέπουν το μέλλον, αντιλαμβάνονται ενέργειες, βιώνουν αστρικές προβολές και "ταξίδια" και συχνά είναι ικανοί ενεργειακοί θεραπευτές. Πολλοί star-seeds έχουν συναντήσει, είτε στη δική μας τρίτη διάσταση είτε σε άλλη, εξωγήινες οντότητες!

Όπως και να έχει ,οι star-seeds νιώθουν μια έλξη προς ένα ή περισσότερα άστρα-αστερισμούς.
Παρακάτω, λοιπόν, θα βρείτε τα χαρακτηριστικά που συμπίπτουν στους star-seeds των βασικότερων πλανητικών καταγωγών....

Ανδρομέδα: ένα άτομο με καταγωγή από τον αστερισμό της Ανδρομέδας, αναζητά συνεχώς την ελευθερία. Οποιοδήποτε εγχείρημα του έχει κύριο γνώμονα αυτήν. Για το λόγο αυτό, αλλάζει εύκολα τις παραστάσεις στη ζωή του, όπως τη δουλειά του, τις παρέες του, τα ενδιαφέροντά του  κ.α.
Οι ανδρομέδιοι star-seeds λατρεύουν τα ταξίδια και τις νέες εμπειρίες. Τους αρέσει η κριτική όσο και η αυτοκριτική και συνήθως καταφέρνουν να κρύβουν καλά τα συναισθήματά τους στον έξω κόσμο, όπου και φορούν μια "μάσκα" για προστασία. Ζητούν, συνήθως, καθημερινά νέα δύναμη για να μπορούν να βλέπουν την "ασχήμια" με όσο καλύτερα φίλτρα τρέλας γίνεται.
Πολλοί star-seeds από την Ανδρομέδα ακολουθούν πνευματικά μονοπάτια και γίνονται θεραπευτές ή πνευματικοί διδάσκαλοι.

Σείριος : οι star-seeds με καταγωγή τον λαμπερό Σείριο είναι διορατικότατοι και έχουν έντονο ζήλο για ότι και αν αναλάβουν να κάνουν στη ζωή τους.
Δύσκολα τους αλλάζεις ιδεολογία, διότι εστιάζουν πολύ σε αυτήν, σε σημείο που την κάνουν σκοπό ζωής.
Λόγω των προσδοκιών και απαιτήσεών τους, οι σείριοι star-seeds απογοητεύονται εύκολα όταν κάποιος δεν τους φερθεί όπως θα περίμεναν. Οι σείριοι αγαπούν τη Γαία και έχουν ζήσει κυρίως ως φυσιολάτρες και σαμάνοι πάνω σ' αυτήν.
Τους αφορά όμως το μέλλον και όχι τόσο το παρελθόν τους, για να μην αναφέρω ότι είναι απίστευτοι ξεχασιάρηδες!
Έχουν επίσης έντονο χιούμορ, αλλά φανερώνεται μονάχα όταν βρίσκονται ανάμεσα σε οικεία παρέα. Ένας star-seed από τον Σείριο χαρακτηρίζεται συχνά από τους άλλους "ονειροπόλος" αλλά και   "αναίσθητος"!

Πλειάδες: όσοι κατάγονται από το περίφημο σμήνος αστεριών των Πλειάδων είναι συχνά ευγενικά κ καλόκαρδα άτομα, των οποίων η θετική ενέργεια είναι πάντοτε αισθητή.
Αν ρωτούσες ένα τέτοιο άτομο τι θέλει από τη ζωή του, θα απαντούσε: "να είμαι χαρούμενος"!
Η θετικότητα και η ηρεμία είναι σημεία κλειδιά στα χαρακτηριστικά ενός star-seed από τις Πλειάδες. Επίσης έχουν μια έμφυτη τάση προς τον καλλιτεχνικό τομέα, τις τέχνες και τα γράμματα.
Σπάνια θα δείτε ένα τέτοιο star-seed να νευριάζει. Συχνά, όμως, καταπιέζει τα συναισθήματα του, ώστε να μην πληγώσει τους άλλους. Λόγω της υπερβολικής συναισθηματικότητάς τους, οι πλειάδιοι star-seeds τείνουν να κλαίνε πολύ ή να καταφεύγουν σε υποκατάστατα ώστε να ξεσπάσουν (αλκοόλ,τσιγάρο,ναρκωτικά κ.α.)

Ωρίων: ένα άτομο με καταγωγή από τον Ωρίωνα έχει δυναμική προσωπικότητα και έντονη ιδεολογία.
Ένα τέτοιο star-seed το αναγνωρίζεις από τις πολλές ερωτήσεις που κάνει! Είναι συνεπώς υπεραναλυτικό, με δίψα για γνώση και χρησιμοποιεί περισσότερο τη λογική παρά το συναίσθημα.
Συχνά συγχύζεται όταν οι άλλοι δεν έχουν παρόμοια ενδιαφέροντα με αυτό ή έλλειψη γνώσεων. Λόγω της αναλυτικής του τάσης, συχνά κρίνει και σχολιάζει χωρίς να το αφορά αν θίγει ή όχι. Με τον ίδιο τρόπο, όμως, κρίνει και το άτομό του.

Τα star-seeds με καταγωγή από τον Ωρίωνα είναι επίσης έντονα πνευματικά όντα και προτιμούν τη μοναξιά παρά την πολυκοσμία (συχνά "αποσυντονίζονται" σε ένα χώρο γεμάτο κόσμο). Ως λάτρεις της γνώσης, προτιμούν τα επαγγέλματα όπου μπορούν να συλλέγουν πληροφορίες.

Αρκτούρος: οι star-seeds με καταγωγή από το φωτεινό άστρο του Αρκτούρου είναι οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες των γνωστών αστρικών συστημάτων! Με την έντονη δημιουργικότητα που τους χαρακτηρίζει, ακολουθούν συνήθως το δρόμο της τέχνης ως ζωγράφοι, μουσικοί, συγγραφείς κ.α.
Εμφανισιακά, ένας αρκτουριανός star-seed αποπνέει σιγουριά και δυναμικότητα. Από τα παιδικά του χρόνια νοιώθει έντονα ότι έχει αναλάβει μια σημαντική αποστολή και μέχρι να τη βρει, δυσανασχετεί.
Αν και μοιάζουν συχνά αντικοινωνικοί και μοναχικοί, οι αρκτουριανοί μαγνητίζουν ακόμα και αγνώστους κοντά τους δίχως να το καταλάβουν. Είναι ικανοί συμβουλάτορες και βοηθούν συχνά τους άλλους. Αν όμως τους προσεγγίζει καποιος που γκρινιάζει ή δεν προσπαθεί ιδιαίτερα, δεν του κάνουν τη χάρη.
Οι αρκτουριανοί έχουν τόση ενέργεια μέσα τους που δεν αντέχουν να μένουν ακίνητοι κι άπραγοι και θέλουν συνεχώς να δημιουργούν!

 

Πηγή: Περιοδικό Mystery, "Starseeds: Τα Παιδιά των Άστρων", της Ά. Ντρούλια, τ. 67, Δεκέμβριος 2010

Ένα βραβείο και η πορεία συνεχίζεται...

Ναι έχει περάσει καιρός...και μου έλειψε πολύ! Μου έλειψε να κάθομαι να γράφω σε αυτό στο μπλογκ που είναι από μόνο του ένα παραθυράκι προς εσάς αλλά και προς τον κόσμο όλο.

Συνέβησαν πολλές αλλαγές στη ζωή μου αυτό το διάστημα κι άλλες υποχρεώσεις τις οποίες έπρεπε να βγάλω εις πέρας.
Ξεκίνησε με τη νέα δουλειά στην οποία ελπίζω να προσαρμόζομαι καλύτερα και κορυφώθηκε με την χθεσινή παράσταση στο χορό στην οποία τα έδωσα όλα.
Ακόμα και οι απογοητεύσεις που μου ήρθαν από την παράσταση μου θυμίζουν πως στην ουσία αυτό που έχει σημασία είναι να χορεύεις επειδή το επιθυμεί πραγματικά η ψυχή σου. Να χορεύεις επειδή το θέλεις. Να αφήνεσαι ελεύθερη μέσα από το χορό.
Οι τεχνικές και τα βήματα έχουν πολύ λιγότερο σημασία στο τέλος. Γιατί και το καλύτερο κομμάτι που πέτυχα ήταν αυτό που ήταν πιο δύσκολο για μένα να μάθω. Κι αυτό γιατί πραγματικά το χόρεψα, μη σκεφτόμενη τις αδυναμίες μου και δεν με ένοιαζε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή. Και πέτυχε με όσα μου είπαν :)

Το ίδιο προσπαθώ να πετύχω στη δουλειά. Να μου αρέσει αλλά και να κάνω επίσης αυτά που μου αρέσουν, είτε χόμπυ είτε αναζητήσεις είτε άλλα. (Αν έβγαζα τα προς το ζειν γράφοντας πολύ καλά θα 'ταν, και ακόμα πιστεύω σ' αυτό! :))

Θα αναφέρω κι ένα κάπως ευαίσθητο θέμα, αλλά το σκέφτομαι τελευταία με τόσους ανθρώπους που φύγανε από αυτά τα γήινα πεδία, όπως πρόσφατα ένας από τους καλύτερους χορευτές και μουσικούς, ο Michael Jackson.
Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να φύγει πριν τα 60 του παρά τα τόσα προβλήματα υγείας που είχε. Φύγανε κι άλλοι, φύγανε κι επίσης άνθρωποι που είχα γνωρίσει κάποτε προσωπικά. Δεν έφυγε ωστόσο ο φίλος από το εγκεφαλικό για τον οποίο ακόμα ελπίζω, αν και είναι εγκλωβισμένος σε αυτήν την κατάσταση.
Απλά όταν ο Λύκος μου είπε ότι φύγανε πολλοί από τη συγκεκριμένη γενιά, αντανακλούσε τη σκέψη μου. Κι αναρωτιέμαι για αυτούς που θα μείνουν και πόσοι θα ζήσουν το 2012 και πόσα πράγματι αυτό θα αλλάξει ή θα μπορέσει να αλλάξει?

Μάλλον έχω τραβήξει μακριά τις σκέψεις μου. Θα τελειώσω όμως με κάτι ευχάριστο. Υπάρχει ένα βραβείο που είδα από την αρχή να κάνει το γύρο της μπλογκόσφαιρας. Το παρατηρούσα για το πόσο γρήγορα μεταφερόταν από τον ένα μπλόγκερ στον άλλον, πόσο γρήγορα στην ουσία μεταδίδονται και διαδίδονται τα πράγματα μέσα από αυτόν τον χώρο. Κι αυτό μου άρεσε. Σαν να υπάρχει μια συνεχής ροή, επικοινωνία και εκτίμηση. Μια πορεία που θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα. Σαν την ίδια τη ζωή.

Και ναι δεν περίμενα να φτάσει σε μένα γρήγορα και μάλιστα από δύο άτομα.:-) Και με πρόλαβαν γιατί ευχαρίστως θα το έδινα και στις δύο! :-)))
Ευχαριστώ πολύ τη Mermy και τη Γαλάτεια για το βραβείο Φαντασίας που ελπίζω να αξιοποιήσω δημοσιεύοντας ίσως και καμιά ιστορία. Είναι και το πρώτο βραβείο που μου απένειμαν ποτέ από δω.

Με τη σειρά μου το χαρίζω σε 5 + 1 αγαπημένα blog τιμώντας κι αυτά που το αξίζουν το βραβείο και δεν το έχουν πάρει ακόμα.

Green Lion γιατί η θέληση της φαντασίας σου αποτελεί και την μοναδικότητα της έκφρασής σου! Και η φαντασία σου σε οδηγεί σε ανώτερα πεδία.

Κουνούπι γιατί το χιούμορ της φαντασίας σου εμπλουτίζει την καθημερινή σου ζωή και και μας δίνει την χαρά του μπλογκ σου!

Filia Tenebrarum γιατί άφοβα χορεύεις στους ρυθμούς της μαγικής και απέραντης φαντασίας σου!

Κακός Λύκος γιατί όσο μαύρο χρώμα και δάγκωμα να ρίξει, η οπτική που μας χαρίζει έχει το δικό της φανταστικό χρώμα!

Ευρύνομος που έχει το όνομα και την χάρη γιατί ο τρελός του χωριού αποτελεί από μόνος του ιδανικό φαντασίας!

Κυ+ων γιατί σε ταξιδεύει παντού δίχως τέλος!!

Να 'στε καλά όλοι!!!!

Μετά τις εκλογές ή μετά την πανσέληνο?

Πριν αναφέρω περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση τι σημαίνει ή συμβολίζει η τωρινή πανσέληνος του Ιουνίου, έχω να εκφράσω και κάποια ερωτήματα, καθώς και κάποια περίεργα περιστατικά στα οποία έγινα μάρτυρας πρόσφατα.

Είναι γνωστό πια πως με την Πανσέληνο γινόμαστε πιο ευεπηρέαστοι. Βιώνουμε πιο πολλές ψυχικές αναταράξεις και η επίδρασή της μπορεί να διαρκέσει από 2 μέρες πριν έως και 2 μέρες μετά.

Ας αρχίσουμε με τις εκλογές. Τα αποτελέσματα λίγο πολύ αναμενόμενα. Και τα "ίδια και τα ίδια".
Η δυσαρέσκεια προς τη ΝΔ εκφράζεται με άνοδο του ΠΑΣΟΚ. Ανέβηκαν και μικρά κόμματα.
Το πιο αξιοσημείωτο είναι το μεγάλο ποσοστό αποχής. Κι όχι μόνο στη χώρα μας που πλησίασε το 50%! Αλλά και σε όλη τη Ευρώπη! Σε άλλες χώρες όπως στην Πολωνία ψήφισαν μόνο το 17%.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός πως ψήφισαν σκεφτόμενοι κατά πολύ περισσότερο σε τοπικό επίπεδο! Για τα προβλήματα του τόπου τους. Για τα προβλήματα που επέφερε η οικονομική κρίση στη χώρα τους. Για τη δυσαρέσκεια που έφεραν οι διακυβερνήσεις στη χώρα τους κλπ κλπ κλπ.

Η Σελήνη φέρνει τη γκρίνια, τα άγχη, τα παράπονα, τα αισθήματα στην επιφάνεια...

Επίσης, τελευταία έχω ακούσει από γνωστούς και φίλους διάφορα ξαφνικά προβλήματα υγείας.
Μια φίλη πρόβλημα στη δεύτερη εγκυμοσύνη της ενώ έδειχνε καλά. Ένας άλλος το στομάχι του να μην τον αφήνει να ησυχάσει. Άλλος πήγε στο νοσοκομείο από κάκωση στο γόνατο. Και το χειρότερο, εκεί που έγραφα στο άλλο μπλογκ μου περί εγκεφαλικού επεισοδίου , παίρνω μήνυμα για φίλο ότι έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο!! Κάτι που δεν μπορούσα καν να φανταστώ για τον συγκεκριμένο φίλο. Και μάλιστα το έπαθε στο δεξί ημισφαίριο πράγμα που τον καθιστά ακόμα πιο εγκλωβισμένο σε αυτή τη διάσταση, κάτι που δεν θα του άρεσε καθόλου.
Οι πρώτοι φίλοι δείχνουν να είναι καλύτερα. Όσο για τον τελευταίο, τίποτα δεν είναι σίγουρο, απλά ελπίζω πως θα το περάσει! Και θα βγει δυνατότερος. Πιο πολύ σκέφτομαι τη μητέρα του και την κοπέλα του που είναι 5 χρόνια μαζί και ανησυχούν πολύ.
Και όσο αφορά την ηλικία, φαίνεται πως δεν έπαιξε ρόλο αφού όλοι όσοι ανέφερα ήταν και "μικροί και μεγάλοι".

Κι αυτό θα 'θελα να ρωτήσω, αν παρατήρησε κανείς σας κάτι παράξενο αυτές τις μέρες. Κάποιο πρόβλημα υγείας που εμφανίστηκε ξαφνικά; Ή κάτι άλλο; Οτιδήποτε θεωρείτε πως αξίζει να αναφερθεί.

Είμαι περίεργη τώρα να δω που θα οδηγήσουν τα πράγματα...