Όλους αυτούς τους μήνες...

Όλους αυτούς τους μήνες, όλον αυτόν τον καιρό γίνανε τόσα πράγματα που δεν χωράνε σε μια πληκτρολόγηση.....

Από που να αρχίσω? Από την αρχή του νέου έτους ίσως. Που μας βρήκε με άσχημο νέο μαθαίνοντας πως η γιαγιά μου έχει καρκίνο σε αρκετά προχωρημένο στάδιο.
Είναι η μόνη γιαγιά που μου έχει μείνει. Όταν έχασα την άλλη μου γιαγιά πριν κάποια χρόνια, η οποία ήταν και η μητέρα της μητέρας μου και αυτή που στην ουσία με μεγάλωσε και με ανέθρεψε, ο πρώτος μου δάσκαλος, είχα πάθει μεγάλο σοκ.
Είχα μεγαλώσει πια και είχα ξεπεράσει κάτι πολύ κάτι παιδικούς εφιάλτες που έβλεπα ότι ήμασταν σε μια πολύ επικίνδυνη ζώνη, κρεμόμασταν εγώ και η γιαγιά μου πάνω από ένα λάκκο με ένα άσπρο υγρό όπου όποιος έπεφτε μέσα, δεν απέμενε τίποτα από αυτόν παρά μόνο τα κόκαλά του. Προσπαθούσαμε να ανέβουμε αλλά η γιαγιά μου ήταν πάντα στο χείλος και λόγου του υπερβολικού βάρους της δεν άντεχε και έπεφτε μέσα. Πόσες φορές, όταν πρωτάρχισα να πηγαίνω σχολείο, ξυπνούσα κλαίγοντας από αυτόν τον εφιάλτη... και είναι η πρώτη φορά εδώ που τον αναφέρω.
Η μητέρα της μητέρας μου όμως είχε περάσει μια καλή ζωή με ανθρώπους γύρω της να την αγαπάνε. Είχε προσφέρει ήδη πολλά. Θέλω να πιστεύω ότι ξεπλήρωσε και κατά πολύ το όποιο κάρμα της, ακόμα και με το γεγονός ότι με είχε αναλάβει. Και προς το τέλος, ήταν δύσκολα γιατί είχε πολλές ασθένειες μαζί που δεν την άφηναν να ησυχάσει και περίμενε να λυτρωθεί.
Σαν λυτρώθηκε επιτέλους, είχα ταρακουνηθεί, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι έφυγε έτσι ξαφνικά ή ότι χάθηκε τελείως. Ζητούσα επί ένα ολόκληρο μήνα τόσο απεγνωσμένα σημάδι που ακούστηκα και στο τέλος ακολούθησα τα σημάδια που εμφανίστηκαν στο δρόμο μου...Η ενασχόλησή μου με το μεταφυσικό ήταν πια αναπόφευκτη.

Η άλλη μου γιαγιά, η μητέρα του πατέρα μου, πιο ανθεκτική στην υγεία, με μυαλό ξυράφι και ζωντάνια πάντα κι ας είχε μανία να τρώμε όλο το φαγητό πάντα εγώ και ο αδερφός μου, την αγαπούσα και την αγαπώ κι αυτήν. Μένοντας μακριά δεν είχαμε συχνή επαφή, αλλά πάντα, όταν μας έβλεπε, ήταν κοντά μας. Ήμασταν και τα μοναδικά της εγγόνια τότε. Σε μεγάλη ηλικία πια προσβλήθηκε από δύσκολο καρκίνο και η δίμηνη διαμονή στο νοσοκομείο την μετέτρεψε σε άλλον άνθρωπο από ότι ήταν.... Δεν μπορώ να περιγράψω πως την έχουν καταντήσει οι γιατροί και τα νοσοκομεία, πάλι καλά που αντέχει ακόμα! Μιλάμε για πολύ δύναμη, δεν ξέρω αν κάποιος άλλος θα άντεχε και αντέχει ακόμα τόσα.

Όλη η οικογένειά μου ήρθε από το νησί και μπαινοβγαίναμε συνεχώς στα νοσοκομεία. Δυστυχώς η γιαγιά μου είχε αφεθεί τόσο πολύ στα χέρια των γιατρών, στους φόβους των παιδιών της αλλά και στους δικούς τους φόβους που είναι θαύμα το γεγονός ότι ζει ακόμα κι ας ζει με χημειοθεραπεία. Έχω προσπαθήσει να την βοηθήσω με εναλλακτική θεραπεία αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερα γιατί δεν με άφησαν, ούτε η ίδια. Απλά της εύχομαι ότι καλύτερο και να μπορέσει να ζήσει, ακόμα και τώρα, τη ζωή που θέλει. Γιατί τώρα, τη στιγμή που γράφω, την εισηγάγανε πάλι στο νοσοκομείο λόγω υψηλού πυρετού. Γιαγιά μου, ότι καλύτερο θέλουν αληθινά η ψυχή και το πνεύμα σου, είναι πιο δυνατά και το σώμα σου μπορεί πάντα να ακολουθήσει....

Στο διάστημα που μεσολάβησε από το πρώτο εξιτήριο της γιαγιά μου έως τώρα, ήμουν χαμένη μεταξύ των γεγονότων που συνέβησαν και ακόμη συμβαίνουν σε αυτόν τον τόπο και της δικής μου μετεώρισης ως προς το προσωπικό μου μονοπάτι. Ένιωθα αδυναμία γιατί δεν έβλεπα στόχο, λόγο, παιχνίδι. Ένιωθα αδύναμη γιατί δεν είχα βρει τρόπο, όπως πολλοί χιλιάδες Έλληνες και όχι μόνο, να επιβιώνω. Ένιωθα αδύναμη γιατί δεν είχα καταλάβει ότι, όπως και πολλοί άλλοι, είχα χωθεί στο μικρόκοσμό μου. Ένιωθα συνεχώς πως κάτι έπρεπε να κάνω. Πως περνούσε ο καιρός κι έπρεπε να ασχοληθώ με κάτι επιτέλους. Συνέβαλε και σε αυτό το γεγονός ότι ήμουν πάνω από ένα χρόνο άνεργη, άσχετα κι αν είχα περάσει μια δύσκολη απόφαση σχετικά με το επαγγελματικό μου μέλλον διότι δεν ήταν αυτό που ήθελα κι ας πρόσφερε "ασφάλεια" κάποιου είδους.

Πέρασα όλα αυτά και όταν πια είχα σχετικά ηρεμήσει, ήρθε από το πουθενά μια επαγγελματική πρόταση. Που έδειχνε να είναι αυτό που ήθελα! Και κάτι που μπορούσα να κάνω και είχα πολλές δυνατότητες και κάτι που μου άρεσε. Και δέχτηκα για δοκιμαστικά. Κι είδα πως ήταν πιο δύσκολο από ότι περίμενα. Αρκετά τα προβλήματα με τα οποία έπρεπε να βγάλω εις πέρας και να ξεπεράσω. Πίεση από παντού που είχα ξεμάθει. Κι ας εργαζόμουν για λιγότερα από το βασικό μισθό, δεν με πείραζε αρκεί να ήταν προσωρινό και να μου άρεσε πραγματικά η δουλειά. Να έβρισκα κίνητρο. Δεν έγιναν όπως ακριβώς το περίμενα. Ίσως γιατί θα έπρεπε να μάθω από αυτό. Τώρα τελειώνει η δοκιμαστική περίοδος κι ειλικρινά δεν ξέρω τι θα κάνω. Γίνομαι όλο και καλύτερη αλλά δεν ξέρω κατά πόσο το βλέπουν και η πίεση υπάρχει και με συνεχή πίεση ούτε θέλω ούτε μπορώ να λειτουργήσω. Όπως και κάτι που με ενόχλησε τελευταία. Μου είπαν για δεν είμαι τόσο proffessional όσο θα έπρεπε και μερικές φορές δρω περισσότερο σαν teenager ή σαν παιδάκι.
Είναι αλήθεια πως τα προβλήματα μερικές φορές τα αντιμετωπίζω σαν παιδί. Έχω μελετήσει καλά τον αστρολογικό χάρτη του κάρμα μου για να δω ότι το έχω παρακάνει στη φυγή και στην απομόνωση και άρνηση επικοινωνίας, επαφής με ανθρώπους και χτίσιμο προβολής. Αφού γλίτωσα να γίνω αυτιστικό παιδί, πάλι καλά. Και πάλι, δεν προσλάμβανε κάποιον επαγγελματία αλλά κάποιον που μαθαίνει και χαίρεται να μαθαίνει. Κάποιον που θέλουνε δημιουργικό με νέες και φρέσκες ιδέες και όχι χαμένο σε στείρα ανάλυση και "περιβάλλον γραφείου". Μεταξύ μας, ακόμα και η google προτιμά τύπους "teenager". Ξεφεύγω από το θέμα μου αλλά είπα το κυρίως παράπονό μου.

Είχα αρρωστήσει κάποιες φορές από την εργασία! Που εργασία και χαρά;
Προσπαθούσα για το καλύτερο τουλάχιστον να 'μαι εντάξει με τον εαυτό μου. Και πάλι προβλήματα εμφανίζονταν. Δεν ήθελα και να νιώθω ότι απέτυχα....
.....ώσπου κατάλαβα ότι ασχολιόμουν περισσότερο με τον μικρόκοσμό μου. Παρά το ότι παρακολουθούσα τις εξελίξεις. Παρά το ότι προσμένω τις αλλαγές, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο κι ακόμα πιο πλανητικό επίπεδο συνείδησης.
Περνάμε κρίση ηθικής, κρίση συνείδησης.
Κι αυτό έχει ως συνέπεια την οικονομική κρίση.
Και όλα τα σάπια που βγαίνουν στην επιφάνεια για να καθαριστούν.
Σαν την πληγή που βγάζει πύον και πρέπει να καθαριστεί καλά στον αέρα για να μπορέσει να δέσει και να θεραπευτεί.

Κι όμως ανησυχούσα για τον προσωπικό μου κόσμο. Ναι έχω ατομισμό. Πολύ πιο πολύ κι από εγωϊσμό. Τόσο που με έχουν πει αναίσθητη. Απόμακρη είμαι, το παίζω καλά αυτό το θέατρο ελέγχου, μεγάλωσα με αυτό. Έχτισα μια τεράστια ασπίδα αφού μου λείπει το σπαθί. Κι ακόμα μου είναι δύσκολο να αφήσω αυτό το θέατρο ελέγχου ή αυτή την ασπίδα.
Ακόμη δυσκολεύομαι να αφεθώ....
Να αφεθώ στη ροή.
Να μη φοβάμαι πια.
Τώρα δεν ανησυχώ, τουλάχιστον για εμένα.
Θέλω επιτέλους να αφεθώ στη ροή του ρέματος και να μην προσκολώμαι στις πέτρες στον πυθμένα του ποταμού.
Ότι είναι να γίνει θα γίνει.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή σε αυτόν τον τόπο αυτή τη χρονική περίοδο.
Ακόμα πιστεύω πως θα τα δούμε όλα.
Πως θα δούμε μεγάλες αλλαγές.

Όσο για τη δουλειά, το αφήνω πια. Να δω που θα με πάει. Χωρίς άγχος. Αλλά θέλω να μιλήσω στην "αφεντικίνα" μου που είναι και γνωστή μου, ήρεμα, να βγάλω όσα καταπιέζω μέσα μου και να μη πειράξουν οι συνέπειες. Ίσως έτσι βρεθεί και καλύτερη λύση για τις δυο.

Προς το παρόν, ναι πηγαίνω στο Σύνταγμα μαζί με χιλιάδες κόσμο. Η πρώτη φορά που νιώθω τόσο πολύ μέρος ενός γενικότερου συνόλου, ενός όλου, ενώ αποφεύγω συνήθως τα μαζικά κινήματα, τα κοπάδια και τους όχλους.
Υποστηρίζω τον σκοπό τους. Τον σκοπό όλων μας. Όσο κι αν δεν το ομολογούμε ή πιστεύουμε πως δεν είναι αυτός ο σκοπός μας, αλλά το αντίθετο, αυτό ζητάμε κατά βάθος της ψυχή μας.
Πλησιάζουν όλα...
Σας λέω ωστόσο πως πρέπει να προσέχετε. Πως έχουν σκοπό πάντα μα πάντα να καθοδηγήσουν τα μαζικά κινήματα εκεί που θέλουν. Και να βγάλουν τους δικούς τους "ηγέτες" αυτούς που θέλουν.
Παρόλα αυτά, μη ξεχνάτε πως έχετε ελεύθερη βούληση. Και πως ότι κάνετε στους γύρω σας, γυρνάει σε σας, ότι κι αν είναι αυτό. Και πως δεν είστε μόνοι....

Με πολύ αγάπη
Μοργκάνα-Ευρυνόμη

Το δύσκολο σταυροδρόμι

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου που πρέπει να πάρει μια κρίσιμη απόφαση κι αυτή η απόφαση, το ότι πλησίαζε η μέρα της "κρίσεως" με όλες τις συνέπειές της ήταν αυτή που κυρίως μου δυσκόλεψε τη ζωή και με έκανε να απομακρυνθώ από το μπλογκ και το γράψιμο. Είτε το κάλεσα εγώ είτε ήρθε μόνο του, συνοδεύτηκε με περίσσιο άγχος.
Τι κάνεις σε μια τέτοια στιγμή είναι το ερώτημα; Ειδικά όταν ξαφνικά σε πιέζει ο χρόνος όπως έχουν πάρει τροπή τα γεγονότα και πρέπει να αποφασίσεις σε μισή μέρα ή και λιγότερο. Τα βάζεις όλα κάτω και αποφασίζεις, είτε με λογική είτε με αίσθημα, είτε με το πιο φαίνεται το καλύτερο, είτε - όπως στη δική μου περίπτωση- αυτό που σου δίνει ασφάλεια ή αυτό που σε οδηγεί στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
Νομίζω και το πιστεύω ότι πρέπει να κοιτάξεις μέσα σου σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές. Τι σου λέει ο εσωτερικός σου εαυτός, αφήνοντας και τη συγχρονικότητα όπου μπορεί να σε οδηγήσει. Θα πρέπει να κοιτάξεις μόνο εσένα και βαθιά μέσα σου, ότι και να σου λένε, ότι και εμπειρία να σου εξιστορούν οι άλλοι από τη δική τους σκοπιά, εσύ είσαι που πρέπει να πάρεις την απόφαση και τη δική σου πορεία θα επηρεάσει μετέπειτα. Ακόμα κι αν πρέπει να σκεφτείς για άλλους, μέσα σου πρέπει να κοιτάξεις και στο τι πραγματικά θέλεις.
Υπάρχει και το εξής: ότι φαίνεται κακό δεν είναι πάντα κακό κι ότι φαίνεται καλό δεν είναι πάντα καλό. Στο χέρι σου είναι να καταλάβεις. Έμαθα, με πόνο επιπλέον πληρώνοντας τα ανάλογα τιμήματα των προηγούμενων αποφάσεών μου, ότι οποιαδήποτε απόφαση παίρνουμε σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής μας δεν είναι, ούτε πρέπει να είναι αντιδραστική ή εναντίον σε κάποιον ή κάτι. Δεν υπάρχει χώρος για σκέψη εκδικήσεως, αντίποινα, προσβολή ή πρόκληση. Ούτε χώρος για αμφιθυμία ή αμφιβολία. Είναι μια απόφαση που βγαίνει από την καρδιά μας. Μια στιγμή αλήθειας. Εκείνη τη στιγμή λέμε ναι στη ζωή και στο έργο που βρίσκεται εμπρός μας.
Δεν υπάρχει κάποια "σωστή" απάντηση. Όπως και δεν υπάρχει καθόλου απάντηση όταν πρέπει να λάβεις μια απόφαση, πρέπει να πάρεις μια απόφαση είτε σωστή είτε λάθος ακόμα κι αν δεν υπάρχει στην πραγματικότητα σωστό ή λάθος. Σκοπός δεν είναι να ευχαριστήσουμε τους άλλους. Εκείνο που  μετράει είναι να είναι "σωστή" για μας.
Χρειάζεται βέβαια κι ο συγχρονισμός να είναι "σωστός". Συγχρονισμός είναι η εσωτερική αίσθηση της σωστής στιγμής, εκεί που κάποιος δεν αισθάνεται καθόλου ότι δεν είναι ακόμη έτοιμος και δεν διστάζει. Αν ο συγχρονισμός δεν είναι σωστός, τότε δεν είμαστε ευαίσθητοι στον εσωτερικό μας ρυθμό και χρειάζεται περισσότερη εμπειρία. Η ζωή θα φέρει άλλη μια ευκαιρία να διασχίσουμε αυτό το σημαντικό κατώφλι σε κάποια επόμενη χρονική στιγμή.
Τι γίνεται όμως, όπως στην περίπτωσή μου, που η απόφαση ή η ευκαιρία που παρουσιάζεται (αν και στα μάτια μου δεν φαίνεται ακριβώς σαν ευκαιρία) είναι μοναδική τουλάχιστον φαινομενικά και δεν φαίνεται να ξαναυπάρξει μια τέτοια ευκαιρία.
Να αρπάξω μια προσφερόμενη θέση σε οργανισμό που δεν συμφωνώ να δουλέψω να πάω στο Καστελόριζο που θα είναι πολύ περιορισμένα για μένα ώστε μετά από λίγους μήνες να πάρω μετάθεση στο πατριδονήσι μου το οποίο δεν με χωράει πια μετά από 7 χρόνια και βάλε ώστε να πετύχω επιτέλους να έρθω Αθήνα έχοντας εξασφαλίσει μια δουλειά στο τσεπάκι μου και οικονομική άνεση.
Ξέρω με την κρίση τώρα κλπ κλπ. Το 70% των Ελλήνων πέσανε σε κατάθλιψη και το 90% των εργαζομένων αισθάνεται ανασφάλεια... Έμαθα πως η ασφάλεια είναι φαινομενική ούτως ή άλλως. Μου προσφέρεται ένας τρόπος ζωής που και σε κάθε άλλη περίπτωση δεν θα επέλεγα. Δυο φορές απέτυχε να γίνει η πρόσληψή μου και την τρίτη φορά μου ήρθε τώρα με όλες τις πιέσεις που συνεπάγεται αυτή η απόφαση ειδικά από το συγγενικό μου περιβάλλον.
Τα γράφω κι αυτά για να ξεθυμάνω, να δω, να καταλάβω, να θυμηθώ. Μέσα μου νιώθω πως εφόσον δεν είναι κάτι που θέλω ούτε επιδιώκω, δεν πρέπει να το κάνω. Κι ας δυσκολέψουνε τα πράγματα. Κι ας έρθω σε σύγκρουση πάλι. Δράμα=σύγκρουση από δυο πλευρές που έχουν δίκιο, τουλάχιστον από τη δικιά τους οπτική. Κι η ζωή είναι γεμάτη από αυτά αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να μάθουμε από το μεγάλο σχολείο που λέγεται ζωή. Αγαπάω τη ζωή, μου αρέσει να μαθαίνω, πρέπει και να ρισκάρω γι αυτό ξεπερνώντας και τους φόβους μου....
Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε και το μοιραστήκατε μαζί μου.

Πριν αποφασίσετε για μένα.....δεν με ρωτάτε???

Θα έπρεπε μήπως να ζηλεύουμε την Ισλανδία? Μια γη που βγήκε από τη θάλασσα σε νεότερα χρόνια αντίθετα με άλλους αρχαιότερους πολιτισμούς, με πληθυσμό μόνο 350.000 κατοίκους, της οποίας οι άνθρωποι πήραν μόνοι τους τις αποφάσεις στα καίρια ζητήματα που επηρέαζαν τη χώρα και τη ζωή τους..... Είναι τόσο δύσκολο να προχωρήσουμε κι εμείς σε δημοψήφισμα? Πραγματικά είναι τόσο δύσκολο? Πρέπει να φτάνουν τα πράγματα στα άκρα και να απαντάμε με αίμα? Και ποιοι αξιώσουν όλοι αυτοί οι 300 να θεωρήσουν τους εαυτούς τους στα σοβαρά ότι φέρουν το θέλημα των ανθρώπων που τους ψηφίσανε, δεν θα έπρεπε να τους ρωτήσουνε πρώτα? Ή μήπως δεν καταλάβανε χθες?

Πικραμένο μου ξεφτέρι

δεν αλλάζουν οι καιροί

με φωτιά και με μαχαίρι 

πάντα ο κόσμος προχωρεί...

Έλεγε το τραγούδι του Κεμάλ. Η σημερινή κατάσταση, τα γενόμενα που συμβαίνουν με βάζουν συνεχώς σε προβληματισμούς γιατί ούτε αισθάνομαι πως θα σταματήσουν εδώ τα πράγματα αλλά κι ότι έχουμε ακόμα πολλά να περάσουμε, είτε να προετοιμαστούμε για το 2012, είτε γιατί συμβαίνει μια παγκόσμια κρίση ηθικής στον πλανήτη μας, είτε γιατί βγαίνει στην επιφάνεια η αλήθεια κλπ κλπ... Η αλήθεια είναι πως διανύουμε δύσκολη περίοδο (πολλοί αστρολόγοι μπορούν να το πουν κι αυτό) κι έχουμε να δούμε πολλά ακόμα.

Εμφανίζω το βίντεο του Max Keiser για όσους δεν το είδαν από την εκπομπή του Χαρδαβέλλα την 4-5-10 και γιατί είναι από τους λίγους που λέει τα πράγματα ωμά με το όνομά τους κι αντικατοπτρίζει πολλούς από τους προβληματισμούς μου. Για να έχουμε ακόμα μια καλύτερη εικόνα για το τι ακριβώς συμβαίνει. Γιατί η αλήθεια μπορεί να ελευθερώσει. Κι ακόμα γιατί το πρόβλημα με την αλήθεια είναι ότι αυτός που την ψάχνει, μερικές φορές τη βρίσκει.... ;) (The Sin Eater - the movie)

 Παρακάτω μια ιστορία που αν και δεν ξέρω κατά πόσο αληθινή είναι, με εντυπωσίασε. Από το blog ksipnistere. Κάτι που δείχνει σε μικρογραφία τι θα έπρεπε να εφαρμοστεί και στη δικιά μας χώρα....


The Bond Trader (http://ksipnistere.blogspot.com/2010/05/blog-post_6404.html)

Το 1982 δούλευα σε μεγάλη βιομηχανική Αμερικανική εταιρεία στην Νέα Υόρκη. Η ύφεση άρχιζε και στο διοικητικό συμβούλιο γινόταν η συζήτηση για πόσο κόσμο θα απολύσουμε.. Ήμουν υπεύθυνος για το σχέδιο κερδοφορίας και είχα μαζέψει όλες τις προτάσεις από 42 χώρες. Όλοι είχαν προτείνει περικοπές προσωπικού- 15 000 παγκοσμίως
Ο κάθε Αντιπρόεδρος έκανε τις προτάσεις του.
Ο πρόεδρος μας δεν μιλούσε.

Κοιτάζαμε όλοι ο ένας τον άλλον και δεν είχαμε ιδέα γιατί ήταν αμίλητος.
Όταν τελειώσαμε ξαφνικά ο πρόεδρος ζήτησε την άδεια να μιλήσει. Ο λόγος του έχει μείνει αποτυπωμένος στο μυαλό όλων που ήμασταν εκεί και αν και έχουν περάσει 28 χρόνια τον θυμάμαι λες και ήταν χθες. Θα τον αναπαράγω όσο πιο σωστά μπορώ, διότι η αξίες που περιέχει είναι αθάνατες και μπορούν να φανούν χρήσιμες σε αυτό που θα ζήσουμε σύντομα.
« Ο καθαριστής, όταν περνά την πόρτα του εργοστασίου, είναι σύζυγος, πατέρας παιδιών, που πάει στο σπίτι που χρωστάει και κοιτάζει με υπερηφάνεια αυτά που δημιούργησε και αν και λίγα του είναι αρκετά.
Αποφασίζουμε σήμερα να τον διώξουμε. Να χάσει την δουλειά του να πάει σπίτι άνεργος ... με μια επιταγή δυο μηνών. Τι θα πει στα παιδιά του.. τι θα πει στην γυναίκα του, πώς να τους εξηγήσει ότι από αύριο χάνει την αξιοπρέπεια του. Και εάν σε τρεις μήνες δεν έχει βρει δουλειά, θα χάσει το σπίτι του και ίσως την γυναίκα του. Δεν μπορώ να βάλω την υπογραφή μου σε ένα σχέδιο, που καταδικάζει την ζωή και την ύπαρξη τόσων ανθρώπων.

ΑΛΛΑ την ίδια στιγμή έχω και υποχρέωση στους μετόχους μου, που μου εμπιστεύτηκαν τις οικονομίες του και εάν δεν κάνω κάτι, τα συνταξιοδοτικά ταμεία δεν θα έχουν λεφτά για τις συντάξεις.
Οι απολύσεις που όλοι μου προτείνετε μειώνουν τα ετήσια έξοδα κατά $135.000.000.

Έκανα ένα απλό υπολογισμό και προτείνω το εξής σχέδιο:
Ελάττωση του μισθού μου - 75%
Ελάττωση μισθού όλων των αντιπροέδρων - 50%
Ελάττωση γενικών διευθυντών - 40% ΚΤΛ
Καμία απόλυση.
Θέλω τους αριθμούς σε μια ώρα.»
Σηκώθηκε και έφυγε, και όπως έφευγε είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο « κρίμα που θα παίζετε Γκολφ μόνο τρεις φορές, αντί για έξι, παιδιά.»

Περάσαμε την θύελλα χωρίς να διώξουμε άτομο και σε τρία χρόνια η αξία της μετοχής ήταν $147, από $7.5 το 1980, πριν αρχίσει η κρίση.
Α ναι, είχαμε και 27 διπλώματα ευρεσιτεχνίας από απλούς εργάτες σ ' αυτό το διάστημα. Δεν χρειάζεται να πω ότι ο κόσμος έπινε νερό στο όνομα του.
Το 1992 στο τραπέζι που του κάναμε για την συνταξιοδότηση του - και είχαμε έρθει από όλο τον κόσμο, αν και δουλεύαμε σε άλλες εταιρείες - τον ρωτήσαμε να απαντήσει στον αποχαιρετιστήριο λόγο του, γιατί διάλεξε να κάνει αυτό που έκανε. Όπως το θυμάμαι η απάντηση ήταν:

« Ακούστε, μπορεί να είχε και συναισθηματικές ρίζες η απόφαση αυτή. Αλλά δεν χωρούν συναισθήματα σε τέτοιες αποφάσεις. Απλώς βρήκα μια λύση που απαντούσε και στη λογική και στο συναίσθημα. Ήμαστε σε 42 χώρες, από τις οποίες η 38 είναι φτωχές. Θα κατέστρεφα ολόκληρες μικρές κοινωνίες, διότι, όπως ξέρετε, τα εργοστάσια μας είναι σε κωμοπόλεις. Εάν το έκανα, όπως μου είχατε προτείνει, είναι αυτονόητο ότι θα έφερνα ανθρώπους στην απελπισία. Και κανείς μα κανείς ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ένας απελπισμένος άνθρωπος. Η πιθανότητα να ΕΚΑΙΓΑΝ το εργοστάσιο ήταν μεγάλη.

Ενώ εσείς που ήσασταν δίπλα μου και όλο το μισθό να σας έπαιρνα, δεν θα καίγατε τίποτα, γιατί πιστεύετε ότι είστε μέσα στο ΣΥΣΤΗΜΑ και άνθρωποι που αισθάνονται κομμάτι του συστήματος δεν κάνουν επαναστάσεις.
Να θυμάστε, ότι η πραγματική καταστροφή έρχεται, όταν ο κόσμος αισθάνεται αποκλεισμένος από το σύστημα, νιώθει αδικία και δεν έχει καμία ελπίδα. Τότε είναι έτοιμος για όλα.. και εργοστάσια καίει.»

Σήμερα ζωγραφίζει στο San FranciscoΌμπυα.
Γιατί το έγραψα;

Βλέπω όλους τους να βγαίνουν στη τηλεόραση / ράδιο και να μιλούν
για διαρθρωτικές αλλαγές (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ),
ανάγκη για αλλαγή (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ)
αλλαγή νοοτροπίας (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ) ..

Όλα αυτά χωρίς ίχνος συμπόνιας και λογικής σκέψης το ποιο μπορεί να είναι το αποτέλεσμα Φυσικά είναι για τις αλλαγές - ζουν με την φαντασίωση ότι ΑΥΤΟΙ δεν χρειάζεται να αλλάξουν.

Δεν έχουν τίποτα να χάσουν, διότι είναι με το ΣΥΣΤΗΜΑ.
Έτσι θα είναι όχι μόνο προστατευμένοι, αλλά η ΚΡΙΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ (σας θυμίζει κάτι αυτό;) να γεμίσουν περισσότερο τις τσέπες τους.
Λοιπόν νάνοι της νοημοσύνης έγραψα το άρθρο αυτό για να ξέρετε πως συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, που είναι πραγματικά σκεφτόμενοι.
Έτσι, δεν θα έχετε καμία δικαιολογία ότι δεν ξέρατε, όταν όμορφα «εργοστάσια» αρχίζουν να καίγονται όμορφα. ΠΑΝΤΟΥ.

Έτσι (θέλουν) να μας ελέγχουν σε λίγο καιρό............

Βλέποντας ξανά χθες το Zeitgeist στο Ράδιο Αρβύλα που το πρόβαλε αργά, μου πέρασε για πολλοστή από το νου η απορία ότι παρόλο που πια ζούμε στην παρακμή του χρήματος και τελοσπάντων αρχίζουμε κ καταλαβαίνουμε ότι πίσω από το χρήμα και τη κοινωνία που χτίστηκε πάνω στο χρήμα κρύβεται μια τεράστια.......φούσκα (το χρήμα δημιουργήθηκε από το πουθενά για να χρηιμοποιηθεί απλά ως μέσο του οποίου το αντίκρισμα είναι υπερπλάσιο της αληθινής του αξίας, πολλαπλασιάστηκε στη συνέχεια με απλή καταγραφή νουμέρων σε σύστημα και μας κάνει όσους το χρησιμοποιούμε υπόχρεους σε κάποιους άλλους), γιατί τότε συνεχίζουμε το υπάρχον μοντέλο;
Κι εφόσον βλέπουν πολλοί τη συγκεκριμένη εκπομπή και σίγουρα αυτό το ντοκιμαντέρ έχει ανοίξει τα μάτια σε άλλους τόσους, γιατί συνεχίζει το χρήμα να έχει ακόμα αυτή τη φαινομενική δύναμη όπως και όλο το κοινωνικό σύστημα που βασίζεται σε αυτό; Και δεν κάνουμε κάτι να αλλάξουμε τα πράγματα ξεκινώντας από τη ζωή μας αφού το είδαμε ξεκάθαρα σ' αυτό το ντοκιμαντέρ πόσο απατηλό και ανύπαρκτο είναι στην πραγματικότητα, ειδικά η δύναμη την οποία του προσδίδουμε;
Η απάντηση που μου ήρθε είναι: "Γιατί το χρηματικό κοινωνικό σύστημα (των τραπεζών και των γραφειοκρατικών - διφθαρμένων - κυβερνήσεων) έχει με το μέρος του το νόμο! Ένα νόμο που φτιάξανε στα μέτρα τους! Ένα νόμο που συνεχίζει να υποστηρίζει την υποδούλωση που φέρει η δημιουργία του χρήματος από το πουθενά και την οικονομική κατάρευση και κρίση που βιώνουμε τώρα (η οποία δεν αποκλείεται στο μεγαλύτερο μέρος της να είναι επίσης φτιαχτή). Γιατί ακόμα οι άνθρωποι υποστηρίζουμε την....ύπαρξή του. Την πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει το υπάρχον κοινωνικο-οικονομικό μοντέλο και βλέπουμε ως "ρεαλιστική πραγματιστική πραγματικότητα". Γιατί μας κυβερνά κι ο φόβος. (Περισσότερα για αυτό δείτε κι εδώ που το θεωρώ ακόμα καλύτερο ντοκυμαντέρ κι από το Zeitgeist - το Kymatika)

Πέρα από αυτά, χάρηκα πολύ όταν βρέθηκε έστω ένας απλός άθρωπος που κινδύνεψε το σπίτι του κι έσυρε στα δικαστήρια τις τράπεζες με τη λογική ότι αυτό που κάνουν είναι στην ουσία......παράνομο. Αφού δημιουργούν κάτι από το πουθενά που δεν τους ανήκει αντί να έχουν κάτι δικό τους το οποίο μπορούν να το χρησιμοποιήσουν. Πόσοι άνθρωποι μπορούν να σκεφτούν να το κάνουν αυτό; Ανάγκασε τον πρόεδο της τράπεζας να το ομολογήσει δημοσίως και κέρδισε τη δίκη, στην ουσία δεν έχασε το βίος του που πήγαν με τέτοιο τρόπο (που σου φαίνεται παράλογο αν το βάλεις κάτω να σκεφτείς) να καταπατήσουν. Πολλούς  από μας μας αποθαρρύνουν τα πολύπλοκα νούμερα, γραφήματα και θεωρίες γύρω από τα οικονομικά και λέμε ότι δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε ακριβώς πως λειτουργούν. Κι όμως, ακόμα κι εγώ που σπούδασα πολύ κοντά στα οικονομικά, μπορώ να πω ότι στην ουσία είναι απλά.....θεωρίες και ειδικότερα κοινωνικές θεωρίες. Θα 'λεγα ότι βρίσκονται πολύ κοντά στον τομέα της κοινωνιολογίας, όπως βλέπει η κοινωνία τα πράγματα, έτσι επηρεάζει και την οικονομία της.

Αυτό που δυστυχώς με έκανε να εκνευριστώ ακαριαία από το Zeitgeist - και η αλήθεια είναι πως η παλάμη μου είχε την έντονη ανάγκη να απλωθεί αν και δεν θα άλλαζε τίποτα αυτό - είναι ότι εμφανίστηκαν άνθρωποι που ζητούσαν να βάλουν πρόθυμα στους εαυτούς τους και στις οικογένειές τους το μικροτσίπ!!! Για να έχουν περισσότερη ασφάλεια κι ας τους ελέγχουν περισσότερο κι ας γίνουν έτσι ακόμα πιο υποδουλωμένοι. Για να προστατευτούν, λένε, επιτέλους μετά το χτύπημα της 11/9. Το είπα και το ξαναλέω: Ο Φόβος είναι κι αυτός Τρομοκρατία.
Θυμήθηκα και κάτι πρόσφατες συζητήσεις από νέα παιδιά (δυστυχώς) για τις περισσότερες κάμερες στους δρόμους, την ταυτοποίηση των καρτοκινητών κ.α. και τρελάθηκα που τα υποστηρίζανε! Κι αναρωτιόμουν ακόμα περισσότερο που οδεύουμε. Είναι ήδη δύσκολα τα πράγματα, ήταν που ήταν το κλήμα στραβό, πάμε να το σαπίσουμε εντελώς;

Δεν βλέπουν τι γίνεται? Η αφάλεια είναι φαινομενική! Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος στην πραγματικότητα! Προπαντώς για τη ζωή! Ο θάνατος είναι εύκολος, το να ζούμε τη ζωή όπως πραγματικά τη θέλουμε, θέλουν να μας το παρουσιάσουν όλο και πιο δύσκολο. Αναφέρθηκε και στο Zeitgeist: "Όταν θυμάσαι το θάνατο και είσαι έτοιμος για αυτό, τότε πραγματικά εκτιμείς τη ζωή".
Κι όμως, τον μεγαλύτερο κίνδυνο που κρύβει η παραχώρηση του ελέγχου μας, ειδικά του ελέγχου της ζωής μας, σε άλλους δεν το βλέπουν???? Εσύ ο ίδιος και μόνο εσύ είσαι πραγματικά υπεύθυνος για τη ζωή σου.


Παρακάτω μια πολύ καλή ιστορία για το πως θα είναι η ζωή μας αν συνεχιστούν όλα αυτά (και είθε να αλλάξει αυτό πριν είναι πολύ αργά γιατί πραγματικά δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο).

Παραγγελία πίτσας το έτος 2016

Τηλεφωνήτρια : "Pizza Hut, καλησπέρα σας."

Πελάτης : "Καλησπέρα, θα ήθελα να δώσω μια παραγγελία."

Τηλεφωνήτρια : "Θα μπορούσα να έχω τον ΕΑΤ σας, παρακαλώ;"

Πελάτης : "Τον Εθνικό Αριθμό Ταυτοποίησής μου (National ID Number), ναι, μια στιγμή, ορίστε, είναι ο 6102049998-45-54610."

Τηλεφωνήτρια : "Ευχαριστώ, κύριε Sheehan. Λοιπόν η διεύθυνσή σας είναι 1742 Meadowland Drive, και ο αριθμός τηλεφώνου σας 494-2366. Το επαγγελματικό τηλέφωνό σας στην Lincoln Insurance είναι 745-2302 και ο αριθμός του κινητού σας 266-2566. Από ποιον αριθμό καλείτε ;"

Πελάτης : "Εεε; Είμαι στο σπίτι. Από πού τις βγάζετε όλες αυτές τις πληροφορίες;"

Τηλεφωνήτρια : "Είμαστε συνδεδεμένοι με το σύστημα, κύριε."

Πελάτης : (Στεναγμός) "Α μάλιστα ! Θα ήθελα δύο σπέσιαλ πίτσες με κρέας ..."

Τηλεφωνήτρια : "Δεν νομίζω ότι θα ήταν καλή ιδέα, κύριε."

Πελάτης : "Α μπα;"

Τηλεφωνήτρια : "Σύμφωνα με τον ιατρικό σας φάκελο, υποφέρετε από υπέρταση και το επίπεδο της χοληστερόλης σας είναι υψηλό. Η ασφάλεια περίθαλψης που έχετε σας απαγορεύει μια τόσο επικίνδυνη για την υγεία σας επιλογή."

Πελάτης : "Αϊ ! Τι μου προτείνετε λοιπόν; "

Τηλεφωνήτρια : "Μπορείτε ν α δοκιμάσετε την Πίτσα Λάιτ με γιαούρτι σόγιας. Είμαι σίγουρη ότι θα σας αρέσει πολύ."

Πελάτης : "Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι θα μου αρέσει αυτή η πίτσα; "

Τηλεφωνήτρια : "Συμβουλευτήκατε τις 'Νόστιμες συνταγές με σόγια' στη βιβλιοθήκη της περιοχής σας την περασμένη εβδομάδα, κύριε. Εξ ου και η πρόταση μου."

Πελάτης : "Καλά, εντάξει. Δώστε μου δυο, οικογενειακό μέγεθος. Τι οφείλω;"

Τηλεφωνήτρια : "Πραγματική ευκαιρία για σας, τη σύζυγό σας και τα τέσσερα παιδιά σας, κύριε. Οφείλετε 49,99 $."

Πελάτης : "Να σας δώσω τον αριθμό της πιστωτικής μου κάρτας."

Τηλεφωνήτρια : "Λυπάμαι, κύριε, αλλά φοβάμαι ότι θα πρέπει να πληρώσετε μετρητοίς.. Το υπόλοιπο της πιστωτικής σας κάρτας έχει υπερβεί το όριο ".

Πελάτης : "Θα πάω να βγάλω μετρητά από το μηχάνημα προτού έρθει ο υπάλληλός σας."

Τηλεφωνήτρια : "Ούτε αυτό είναι δυνατόν, κύριε. Ο τραπεζικός σας λογαριασμός είναι ακάλυπτος."

Πελάτης : "Να μη σας ενδιαφέρει. Εσείς στείλτε μου τις πίτσες. Θα έχω τα μετρητά. Πόσην ώρα θα πάρει; "

Τηλεφωνήτρια : "Έχουμε μια μικρή καθυστέρηση, κύριε. Θα είναι στο σπίτι σας σε 45 λεπτά περίπου. Εάν βιάζεστε, μπορείτε να έρθετε να τις πάρετε, αφού βγάλετε τα μετρητά, αλλά η μεταφορά πίτσας με μοτοσυκλέτα είναι τουλάχιστον ακροβασία. "

Πελάτης : "Πού στο διάολο ξέρετε ότι έχω μηχανή;"

Τηλεφωνήτρια : "Βλέπω εδώ ότι επειδή δεν καταβάλατε εμπρόθεσμα τις δόσεις, το αυτοκίνητό σας έχει κατασχεθεί. Αλλά η Χάρλεϊ έχει εξοφληθεί, οπότε απλώς συνεπέρανα ότι θα την χρησιμοποιούσατε.."

Πελάτης : "@#%/$@&?#!"

Τηλεφωνήτρια : "Σας συμβουλεύω να παραμείνετε κόσμιος, κύριε. Έχετε ήδη καταδικαστεί τον Ιούλιο του 2006 για προσβολή οργάνου της τάξεως."

Πελάτης : (Άφωνος)

Τηλεφωνήτρια : "Κάτι άλλο κύριε;"Πελάτης : "Όχι τίποτα. Α ναι, μην ξεχάσετε τα δυο λίτρα δωρεάν Κόκα Κόλα μαζί με τις πίτσες, σύμφωνα με τη διαφήμισή σας."

Τηλεφωνήτρια : "Λυπάμαι, κύριε, αλλά υπάρχει ρήτρα στη διαφήμισή μας που μας απαγορεύει να προσφέρουμε δωρεάν αναψυκτικά σε διαβητικούς" ...