Όλους αυτούς τους μήνες...

Όλους αυτούς τους μήνες, όλον αυτόν τον καιρό γίνανε τόσα πράγματα που δεν χωράνε σε μια πληκτρολόγηση.....

Από που να αρχίσω? Από την αρχή του νέου έτους ίσως. Που μας βρήκε με άσχημο νέο μαθαίνοντας πως η γιαγιά μου έχει καρκίνο σε αρκετά προχωρημένο στάδιο.
Είναι η μόνη γιαγιά που μου έχει μείνει. Όταν έχασα την άλλη μου γιαγιά πριν κάποια χρόνια, η οποία ήταν και η μητέρα της μητέρας μου και αυτή που στην ουσία με μεγάλωσε και με ανέθρεψε, ο πρώτος μου δάσκαλος, είχα πάθει μεγάλο σοκ.
Είχα μεγαλώσει πια και είχα ξεπεράσει κάτι πολύ κάτι παιδικούς εφιάλτες που έβλεπα ότι ήμασταν σε μια πολύ επικίνδυνη ζώνη, κρεμόμασταν εγώ και η γιαγιά μου πάνω από ένα λάκκο με ένα άσπρο υγρό όπου όποιος έπεφτε μέσα, δεν απέμενε τίποτα από αυτόν παρά μόνο τα κόκαλά του. Προσπαθούσαμε να ανέβουμε αλλά η γιαγιά μου ήταν πάντα στο χείλος και λόγου του υπερβολικού βάρους της δεν άντεχε και έπεφτε μέσα. Πόσες φορές, όταν πρωτάρχισα να πηγαίνω σχολείο, ξυπνούσα κλαίγοντας από αυτόν τον εφιάλτη... και είναι η πρώτη φορά εδώ που τον αναφέρω.
Η μητέρα της μητέρας μου όμως είχε περάσει μια καλή ζωή με ανθρώπους γύρω της να την αγαπάνε. Είχε προσφέρει ήδη πολλά. Θέλω να πιστεύω ότι ξεπλήρωσε και κατά πολύ το όποιο κάρμα της, ακόμα και με το γεγονός ότι με είχε αναλάβει. Και προς το τέλος, ήταν δύσκολα γιατί είχε πολλές ασθένειες μαζί που δεν την άφηναν να ησυχάσει και περίμενε να λυτρωθεί.
Σαν λυτρώθηκε επιτέλους, είχα ταρακουνηθεί, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι έφυγε έτσι ξαφνικά ή ότι χάθηκε τελείως. Ζητούσα επί ένα ολόκληρο μήνα τόσο απεγνωσμένα σημάδι που ακούστηκα και στο τέλος ακολούθησα τα σημάδια που εμφανίστηκαν στο δρόμο μου...Η ενασχόλησή μου με το μεταφυσικό ήταν πια αναπόφευκτη.

Η άλλη μου γιαγιά, η μητέρα του πατέρα μου, πιο ανθεκτική στην υγεία, με μυαλό ξυράφι και ζωντάνια πάντα κι ας είχε μανία να τρώμε όλο το φαγητό πάντα εγώ και ο αδερφός μου, την αγαπούσα και την αγαπώ κι αυτήν. Μένοντας μακριά δεν είχαμε συχνή επαφή, αλλά πάντα, όταν μας έβλεπε, ήταν κοντά μας. Ήμασταν και τα μοναδικά της εγγόνια τότε. Σε μεγάλη ηλικία πια προσβλήθηκε από δύσκολο καρκίνο και η δίμηνη διαμονή στο νοσοκομείο την μετέτρεψε σε άλλον άνθρωπο από ότι ήταν.... Δεν μπορώ να περιγράψω πως την έχουν καταντήσει οι γιατροί και τα νοσοκομεία, πάλι καλά που αντέχει ακόμα! Μιλάμε για πολύ δύναμη, δεν ξέρω αν κάποιος άλλος θα άντεχε και αντέχει ακόμα τόσα.

Όλη η οικογένειά μου ήρθε από το νησί και μπαινοβγαίναμε συνεχώς στα νοσοκομεία. Δυστυχώς η γιαγιά μου είχε αφεθεί τόσο πολύ στα χέρια των γιατρών, στους φόβους των παιδιών της αλλά και στους δικούς τους φόβους που είναι θαύμα το γεγονός ότι ζει ακόμα κι ας ζει με χημειοθεραπεία. Έχω προσπαθήσει να την βοηθήσω με εναλλακτική θεραπεία αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερα γιατί δεν με άφησαν, ούτε η ίδια. Απλά της εύχομαι ότι καλύτερο και να μπορέσει να ζήσει, ακόμα και τώρα, τη ζωή που θέλει. Γιατί τώρα, τη στιγμή που γράφω, την εισηγάγανε πάλι στο νοσοκομείο λόγω υψηλού πυρετού. Γιαγιά μου, ότι καλύτερο θέλουν αληθινά η ψυχή και το πνεύμα σου, είναι πιο δυνατά και το σώμα σου μπορεί πάντα να ακολουθήσει....

Στο διάστημα που μεσολάβησε από το πρώτο εξιτήριο της γιαγιά μου έως τώρα, ήμουν χαμένη μεταξύ των γεγονότων που συνέβησαν και ακόμη συμβαίνουν σε αυτόν τον τόπο και της δικής μου μετεώρισης ως προς το προσωπικό μου μονοπάτι. Ένιωθα αδυναμία γιατί δεν έβλεπα στόχο, λόγο, παιχνίδι. Ένιωθα αδύναμη γιατί δεν είχα βρει τρόπο, όπως πολλοί χιλιάδες Έλληνες και όχι μόνο, να επιβιώνω. Ένιωθα αδύναμη γιατί δεν είχα καταλάβει ότι, όπως και πολλοί άλλοι, είχα χωθεί στο μικρόκοσμό μου. Ένιωθα συνεχώς πως κάτι έπρεπε να κάνω. Πως περνούσε ο καιρός κι έπρεπε να ασχοληθώ με κάτι επιτέλους. Συνέβαλε και σε αυτό το γεγονός ότι ήμουν πάνω από ένα χρόνο άνεργη, άσχετα κι αν είχα περάσει μια δύσκολη απόφαση σχετικά με το επαγγελματικό μου μέλλον διότι δεν ήταν αυτό που ήθελα κι ας πρόσφερε "ασφάλεια" κάποιου είδους.

Πέρασα όλα αυτά και όταν πια είχα σχετικά ηρεμήσει, ήρθε από το πουθενά μια επαγγελματική πρόταση. Που έδειχνε να είναι αυτό που ήθελα! Και κάτι που μπορούσα να κάνω και είχα πολλές δυνατότητες και κάτι που μου άρεσε. Και δέχτηκα για δοκιμαστικά. Κι είδα πως ήταν πιο δύσκολο από ότι περίμενα. Αρκετά τα προβλήματα με τα οποία έπρεπε να βγάλω εις πέρας και να ξεπεράσω. Πίεση από παντού που είχα ξεμάθει. Κι ας εργαζόμουν για λιγότερα από το βασικό μισθό, δεν με πείραζε αρκεί να ήταν προσωρινό και να μου άρεσε πραγματικά η δουλειά. Να έβρισκα κίνητρο. Δεν έγιναν όπως ακριβώς το περίμενα. Ίσως γιατί θα έπρεπε να μάθω από αυτό. Τώρα τελειώνει η δοκιμαστική περίοδος κι ειλικρινά δεν ξέρω τι θα κάνω. Γίνομαι όλο και καλύτερη αλλά δεν ξέρω κατά πόσο το βλέπουν και η πίεση υπάρχει και με συνεχή πίεση ούτε θέλω ούτε μπορώ να λειτουργήσω. Όπως και κάτι που με ενόχλησε τελευταία. Μου είπαν για δεν είμαι τόσο proffessional όσο θα έπρεπε και μερικές φορές δρω περισσότερο σαν teenager ή σαν παιδάκι.
Είναι αλήθεια πως τα προβλήματα μερικές φορές τα αντιμετωπίζω σαν παιδί. Έχω μελετήσει καλά τον αστρολογικό χάρτη του κάρμα μου για να δω ότι το έχω παρακάνει στη φυγή και στην απομόνωση και άρνηση επικοινωνίας, επαφής με ανθρώπους και χτίσιμο προβολής. Αφού γλίτωσα να γίνω αυτιστικό παιδί, πάλι καλά. Και πάλι, δεν προσλάμβανε κάποιον επαγγελματία αλλά κάποιον που μαθαίνει και χαίρεται να μαθαίνει. Κάποιον που θέλουνε δημιουργικό με νέες και φρέσκες ιδέες και όχι χαμένο σε στείρα ανάλυση και "περιβάλλον γραφείου". Μεταξύ μας, ακόμα και η google προτιμά τύπους "teenager". Ξεφεύγω από το θέμα μου αλλά είπα το κυρίως παράπονό μου.

Είχα αρρωστήσει κάποιες φορές από την εργασία! Που εργασία και χαρά;
Προσπαθούσα για το καλύτερο τουλάχιστον να 'μαι εντάξει με τον εαυτό μου. Και πάλι προβλήματα εμφανίζονταν. Δεν ήθελα και να νιώθω ότι απέτυχα....
.....ώσπου κατάλαβα ότι ασχολιόμουν περισσότερο με τον μικρόκοσμό μου. Παρά το ότι παρακολουθούσα τις εξελίξεις. Παρά το ότι προσμένω τις αλλαγές, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο κι ακόμα πιο πλανητικό επίπεδο συνείδησης.
Περνάμε κρίση ηθικής, κρίση συνείδησης.
Κι αυτό έχει ως συνέπεια την οικονομική κρίση.
Και όλα τα σάπια που βγαίνουν στην επιφάνεια για να καθαριστούν.
Σαν την πληγή που βγάζει πύον και πρέπει να καθαριστεί καλά στον αέρα για να μπορέσει να δέσει και να θεραπευτεί.

Κι όμως ανησυχούσα για τον προσωπικό μου κόσμο. Ναι έχω ατομισμό. Πολύ πιο πολύ κι από εγωϊσμό. Τόσο που με έχουν πει αναίσθητη. Απόμακρη είμαι, το παίζω καλά αυτό το θέατρο ελέγχου, μεγάλωσα με αυτό. Έχτισα μια τεράστια ασπίδα αφού μου λείπει το σπαθί. Κι ακόμα μου είναι δύσκολο να αφήσω αυτό το θέατρο ελέγχου ή αυτή την ασπίδα.
Ακόμη δυσκολεύομαι να αφεθώ....
Να αφεθώ στη ροή.
Να μη φοβάμαι πια.
Τώρα δεν ανησυχώ, τουλάχιστον για εμένα.
Θέλω επιτέλους να αφεθώ στη ροή του ρέματος και να μην προσκολώμαι στις πέτρες στον πυθμένα του ποταμού.
Ότι είναι να γίνει θα γίνει.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή σε αυτόν τον τόπο αυτή τη χρονική περίοδο.
Ακόμα πιστεύω πως θα τα δούμε όλα.
Πως θα δούμε μεγάλες αλλαγές.

Όσο για τη δουλειά, το αφήνω πια. Να δω που θα με πάει. Χωρίς άγχος. Αλλά θέλω να μιλήσω στην "αφεντικίνα" μου που είναι και γνωστή μου, ήρεμα, να βγάλω όσα καταπιέζω μέσα μου και να μη πειράξουν οι συνέπειες. Ίσως έτσι βρεθεί και καλύτερη λύση για τις δυο.

Προς το παρόν, ναι πηγαίνω στο Σύνταγμα μαζί με χιλιάδες κόσμο. Η πρώτη φορά που νιώθω τόσο πολύ μέρος ενός γενικότερου συνόλου, ενός όλου, ενώ αποφεύγω συνήθως τα μαζικά κινήματα, τα κοπάδια και τους όχλους.
Υποστηρίζω τον σκοπό τους. Τον σκοπό όλων μας. Όσο κι αν δεν το ομολογούμε ή πιστεύουμε πως δεν είναι αυτός ο σκοπός μας, αλλά το αντίθετο, αυτό ζητάμε κατά βάθος της ψυχή μας.
Πλησιάζουν όλα...
Σας λέω ωστόσο πως πρέπει να προσέχετε. Πως έχουν σκοπό πάντα μα πάντα να καθοδηγήσουν τα μαζικά κινήματα εκεί που θέλουν. Και να βγάλουν τους δικούς τους "ηγέτες" αυτούς που θέλουν.
Παρόλα αυτά, μη ξεχνάτε πως έχετε ελεύθερη βούληση. Και πως ότι κάνετε στους γύρω σας, γυρνάει σε σας, ότι κι αν είναι αυτό. Και πως δεν είστε μόνοι....

Με πολύ αγάπη
Μοργκάνα-Ευρυνόμη

Το δύσκολο σταυροδρόμι

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου που πρέπει να πάρει μια κρίσιμη απόφαση κι αυτή η απόφαση, το ότι πλησίαζε η μέρα της "κρίσεως" με όλες τις συνέπειές της ήταν αυτή που κυρίως μου δυσκόλεψε τη ζωή και με έκανε να απομακρυνθώ από το μπλογκ και το γράψιμο. Είτε το κάλεσα εγώ είτε ήρθε μόνο του, συνοδεύτηκε με περίσσιο άγχος.
Τι κάνεις σε μια τέτοια στιγμή είναι το ερώτημα; Ειδικά όταν ξαφνικά σε πιέζει ο χρόνος όπως έχουν πάρει τροπή τα γεγονότα και πρέπει να αποφασίσεις σε μισή μέρα ή και λιγότερο. Τα βάζεις όλα κάτω και αποφασίζεις, είτε με λογική είτε με αίσθημα, είτε με το πιο φαίνεται το καλύτερο, είτε - όπως στη δική μου περίπτωση- αυτό που σου δίνει ασφάλεια ή αυτό που σε οδηγεί στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
Νομίζω και το πιστεύω ότι πρέπει να κοιτάξεις μέσα σου σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές. Τι σου λέει ο εσωτερικός σου εαυτός, αφήνοντας και τη συγχρονικότητα όπου μπορεί να σε οδηγήσει. Θα πρέπει να κοιτάξεις μόνο εσένα και βαθιά μέσα σου, ότι και να σου λένε, ότι και εμπειρία να σου εξιστορούν οι άλλοι από τη δική τους σκοπιά, εσύ είσαι που πρέπει να πάρεις την απόφαση και τη δική σου πορεία θα επηρεάσει μετέπειτα. Ακόμα κι αν πρέπει να σκεφτείς για άλλους, μέσα σου πρέπει να κοιτάξεις και στο τι πραγματικά θέλεις.
Υπάρχει και το εξής: ότι φαίνεται κακό δεν είναι πάντα κακό κι ότι φαίνεται καλό δεν είναι πάντα καλό. Στο χέρι σου είναι να καταλάβεις. Έμαθα, με πόνο επιπλέον πληρώνοντας τα ανάλογα τιμήματα των προηγούμενων αποφάσεών μου, ότι οποιαδήποτε απόφαση παίρνουμε σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής μας δεν είναι, ούτε πρέπει να είναι αντιδραστική ή εναντίον σε κάποιον ή κάτι. Δεν υπάρχει χώρος για σκέψη εκδικήσεως, αντίποινα, προσβολή ή πρόκληση. Ούτε χώρος για αμφιθυμία ή αμφιβολία. Είναι μια απόφαση που βγαίνει από την καρδιά μας. Μια στιγμή αλήθειας. Εκείνη τη στιγμή λέμε ναι στη ζωή και στο έργο που βρίσκεται εμπρός μας.
Δεν υπάρχει κάποια "σωστή" απάντηση. Όπως και δεν υπάρχει καθόλου απάντηση όταν πρέπει να λάβεις μια απόφαση, πρέπει να πάρεις μια απόφαση είτε σωστή είτε λάθος ακόμα κι αν δεν υπάρχει στην πραγματικότητα σωστό ή λάθος. Σκοπός δεν είναι να ευχαριστήσουμε τους άλλους. Εκείνο που  μετράει είναι να είναι "σωστή" για μας.
Χρειάζεται βέβαια κι ο συγχρονισμός να είναι "σωστός". Συγχρονισμός είναι η εσωτερική αίσθηση της σωστής στιγμής, εκεί που κάποιος δεν αισθάνεται καθόλου ότι δεν είναι ακόμη έτοιμος και δεν διστάζει. Αν ο συγχρονισμός δεν είναι σωστός, τότε δεν είμαστε ευαίσθητοι στον εσωτερικό μας ρυθμό και χρειάζεται περισσότερη εμπειρία. Η ζωή θα φέρει άλλη μια ευκαιρία να διασχίσουμε αυτό το σημαντικό κατώφλι σε κάποια επόμενη χρονική στιγμή.
Τι γίνεται όμως, όπως στην περίπτωσή μου, που η απόφαση ή η ευκαιρία που παρουσιάζεται (αν και στα μάτια μου δεν φαίνεται ακριβώς σαν ευκαιρία) είναι μοναδική τουλάχιστον φαινομενικά και δεν φαίνεται να ξαναυπάρξει μια τέτοια ευκαιρία.
Να αρπάξω μια προσφερόμενη θέση σε οργανισμό που δεν συμφωνώ να δουλέψω να πάω στο Καστελόριζο που θα είναι πολύ περιορισμένα για μένα ώστε μετά από λίγους μήνες να πάρω μετάθεση στο πατριδονήσι μου το οποίο δεν με χωράει πια μετά από 7 χρόνια και βάλε ώστε να πετύχω επιτέλους να έρθω Αθήνα έχοντας εξασφαλίσει μια δουλειά στο τσεπάκι μου και οικονομική άνεση.
Ξέρω με την κρίση τώρα κλπ κλπ. Το 70% των Ελλήνων πέσανε σε κατάθλιψη και το 90% των εργαζομένων αισθάνεται ανασφάλεια... Έμαθα πως η ασφάλεια είναι φαινομενική ούτως ή άλλως. Μου προσφέρεται ένας τρόπος ζωής που και σε κάθε άλλη περίπτωση δεν θα επέλεγα. Δυο φορές απέτυχε να γίνει η πρόσληψή μου και την τρίτη φορά μου ήρθε τώρα με όλες τις πιέσεις που συνεπάγεται αυτή η απόφαση ειδικά από το συγγενικό μου περιβάλλον.
Τα γράφω κι αυτά για να ξεθυμάνω, να δω, να καταλάβω, να θυμηθώ. Μέσα μου νιώθω πως εφόσον δεν είναι κάτι που θέλω ούτε επιδιώκω, δεν πρέπει να το κάνω. Κι ας δυσκολέψουνε τα πράγματα. Κι ας έρθω σε σύγκρουση πάλι. Δράμα=σύγκρουση από δυο πλευρές που έχουν δίκιο, τουλάχιστον από τη δικιά τους οπτική. Κι η ζωή είναι γεμάτη από αυτά αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να μάθουμε από το μεγάλο σχολείο που λέγεται ζωή. Αγαπάω τη ζωή, μου αρέσει να μαθαίνω, πρέπει και να ρισκάρω γι αυτό ξεπερνώντας και τους φόβους μου....
Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε και το μοιραστήκατε μαζί μου.

Ανασκόπηση εορτών...ναι δεν είναι εύκολο πράγμα οι γιορτές...

Με όλα αυτά που συμβαίνουν και όσα προσπαθώ να αφουγκραστώ από το συλλογικό ασυνείδητο, σίγουρα δεν περίμενα πολλά από την περίοδο που, ας το πούμε, προσπάθησα να εφαρμόσω την έννοια των διακοπών. Σίγουρα ήθελα ξεκούραση αρκετή ώστε να αντιμετωπίσω το νέο έτος...Αντί για αυτό όμως βρήκα και πίεση που με περίμενε πριν το νέο έτος...

Πήγα στο νησί να δω τους γονείς μου και όλους τους συγγενείς. Κατάγομαι από δύο νησιά (λες και δεν έχω αρκετά από το νέρινο στοιχείο στην ιδιοσυγκρασία μου!). Για μένα οι γιορτές όπως λίγο πολύ γιορτάζονται σήμερα, με λαμπιόνια, ψώνια, τραπεζοκατανύξεις, ρεβεγιόν κλπ. έχουν χάσει το νόημα. Τα ίδια και τα ίδια μου φαίνονται. Πως η ουσία τους έχει χαθεί προ πολλού και απλά έμεινε η συνήθεια.
Σίγουρα οι περισσότεροι από σας θυμούνται κάτι μαγικές στιγμές από την παιδική ηλικία, τις οποίες τς θυμάμαι κι εγώ με νοσταλγία αλλά επειδή ακριβώς δεν τις βλέπω πια να συμβαίνουν, προσπαθώ να αλλάξω τα πράγματα προς ...μπροστά. Μια αλλαγή του παλιού που δεν κρατάει άλλο...Μια αλλαγή προς το καλύτερο...Μια αλλαγή η οποία λίγο-πολύ ζητείται από παντού...Γιατί απλά κάτι δεν λέει όταν το νόημά του έχει πια χαθεί και αντί να ξαναβρεθεί μένει μόνο η προσκόλληση και ο φόβος για το καινούριο....
Έλα που όμως τι γίνεται αν οι άλλοι θεωρούν πως βρίσκουν νόημα? Πως τα πράγματα έχουν μείνει ως έχει και είναι το μόνο στο οποίο μπορούν να πιστέψουν? Ποιος μπορεί όμως να κοιτάξει κάτω από την επιφάνεια όταν ο φόβος τον κρατάει ριζωμένο σ' αυτήν; Εδώ που τα λέμε, αλήθεια ποιος μπορεί να πει τι ακριβώς γιορτάζουμε εκείνες τις μέρες? Από που ξεκίνησε;
Τελοσπάντων, τα φετινά χριστούγεννα προσπάθησα να τα περάσω όσο πιο ήρεμα γινόταν. Αλλά τα μόνα πράγματα που μου άρεσαν από τις "οικογενειακές παραδόσεις" ήταν η παρέα με τα ξαδέρφια μου η οποία δυστυχώς φέτος δεν έγινε ;όπως αναμενόταν καθώς αλλάξανε κάτι συγκεντρώσεις που μας φέρνανε όλους μαζί όπως η γιορτή του θείου μου. Και κάποια άλλα πράγματα που μου αρέσανε έστω και λίγο, ακυρώθηκαν για φέτος και έμειναν μόνο τα ανιαρά και βαρετά με το κέλυφός τους.
Το μόνο που μου έμεινε σ' αυτές τις διακοπές εκτός από το να περάσω λίγες ώρες ευχάριστα με τους παλιούς φίλους, ήταν η ετήσια συγκέντρωση των ξαδέρφων, όπως την είχε αποκαλέσει χαρακτηριστικά ο μεγάλος ξάδελφος που δυστυχώς δεν παρευρέθηκε γιατί δουλεύει σε νοσοκομείο στο Λονδίνο, το annual cousin mafia meeting(!)
Ξεκίνησε όταν σταματήσαμε να πηγαίνουμε για τα κάλαντα και συνειδητοποιώντας, έστω και υποσυνείδητα, πως μεγαλώνοντας δεν βλεπόμασταν το ίδιο όπως παλιά και για να μην χαθούμε μέσα στην καθημερινή συνήθεια και παγίδα και μας αλλάξει, βαλτώνοντάς μας τελείως στον κόσμο των "μεγάλων" και χάνοντας την επαφή με την παιδική χαρά και όνειρο... Αυτό να παρέμενε. Βλέποντάς τους συντρόφους των παιδικών σου χρόνων θυμόσουν πως είχες ξεκινήσει. Πόσες ώρες είχατε περάσει μαζί, τι παιχνίδια παίζατε ανέμελα, τι μαλακίες σκαρφιζόσασταν και πραγματοποιούσατε, με την ίδια ευκολία σαν να πετούσατε βοτσαλάκια στο νερό για να χοροπηδήσουν. Οι αλλαγές σας. Τα νέα σας. Τα προβλήματά σας. Ότι παρά ταύτα, ακόμα μπορείτε να γελάτε. Ότι όσο κι αν μεγαλώνατε, οι αταξίες και οι σκανταλιές μεταξύ σας θα παρέμεναν οι ίδιες. Σ' αυτές τις συγκεντρώσεις πάντα βασίλευαν το χιούμορ και η ρεμπελιά.
Μεγάλωσα με αυτά τα αγόρια. Ναι ήμουν το μοναδικό κορίτσι στην παρέα. Και καθόλου δεν με πείραζε, αντιθέτως μου άρεσε χεχε! Δεν ένιωθα τη διαφορά φύλου εκτός από τις στιγμές που παρατούσανε τα πάντα από παιχνίδια έως και αντικείμενα καταστροφής και όλοι περιμένανε από μένα, σαν "καλό" κορίτσι που ήμουνα, να μαζέψω τα απομεινάρια κι ότι είχε απομείνει από τις ζημιές που από κοινού είχαμε σκαρώσει!
Η αγορίστικη παρέα μου άρεσε πιο πολύ από την άποψη ότι υπήρχε περισσότερη άνεση και τόλμη στο να κάνεις πολλά περισσότερα πράγματα πέρα από το να παίζεις με τις κούκλες προετοιμαζόμενη για αυτά που σε περίμεναν μεγαλώνοντας ή ακόμα χειρότερα, την ατέλειωτη και άλυτη ανάλυση καταστάσεων και αισθημάτων.
Φυσικά έπαιζα με κορίτσια, έπαιζα με κούκλες, καθόμουν στην εφηβεία και ανέλυα ώρες με τις φίλες μου αν ο τάδε με κοίταξε ή τι έκρυβε το φέρσιμο του άλλου τάδε. ή τι μπορούσα να κάνω για να τραβήξω την προσοχή του παράλλου τάδε. Απλά ποτέ δεν είχα την ίδια ελευθερία, την ίδια ποικιλία, το ίδιο αμείωτο ενδιαφέρον να δοκιμάζεις συνεχώς καινούρια και πρωτοποριακά πράγματα. Ή τον ίδιο καταιγισμό ιδεών να εφευρίσκεις συνεχώς νέους τρόπους και καταστάσεις που είχα στο παιχνίδι με τα ξαδέρφια μου.
Κάθε χρόνο, όποτε μπορούσαμε, Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι, αλλά κυρίως Χριστούγεννα, κανονίζαμε να βρεθούμε οπωσδήποτε όλοι μαζί. Και φυσικά , όντας "κορίτσι" το βάρος της διοργανώτριας έπεφτε όλο πάνω μου. Κι αυτοί, όντας αγόρια...μην περιμένεις πολλά από συνέπεια. Ετοιμάσου για πολλά από γέλιο και παρότρυνση, αλλά όχι από συνέπεια.
Με το που φτάνω στο νησί, στέλνω μήνυμα σε όλους για την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Είπαμε ήταν από τις λίγες χαρές που είχα μπροστά μου για τις γιορτές. Φτάνει η παραμονή, τους το υπενθυμίζω και τους παρακαλώ να μη με στήσουν. Φτάνω στο ραντεβού στη γνωστή μας καφετέρια, ο αδερφός μου ήταν ο μόνος που περίμενε εκεί γιατί είχε κατέβει νωρίτερα με ένα φίλο του. Για να μη θίξω ονόματα (βέβαια σιγά που θα θιχτούνε) αλλά και επειδή έχουμε και συνωνυμίες, θα τους αποκαλέσω....με το ζώδιό τους. Μου λέει λοιπόν ο αδερφός μου πως ο Ιχθύς με τον δικό του αδερφό του τον Σκορπιό, που ήταν κι ο μικρότερος της παρέας, πήρανε τηλέφωνο ότι θα καθυστερήσουν....γκρρρ. Από τους υπόλοιπους δύο, τον τρελοΤοξότη και τον Καρκίνο, ούτε φωνή ούτε ακρόαση, ακόμα κι αν ήταν ο Καρκίνος ο μόνος που μου απάντησε στο μήνυμα της υπενθύμισης το πρωί. Σαν φτάνουν μετά από κάμποσα -δυστυχώς- λεπτά οι άλλοι δύο, ψάχνουμε για τους δυο τελευταίους. Τίποτα, σαν να είχαν εξαφανιστεί.
Καλά ο τρελοΤοξότης είχε κάνει κάμποσα τέτοια κατά καιρούς. Αλλά ο άλλος? Είπαμε είναι καρκίνος, πληγώνεται άμα σε πληγώσει...λέμε τώρα. Αφού δεν πήγαινε καλά η συνάντηση, δεν είχαμε και πολύ χρόνο ακόμα, λέγαμε την επόμενη φορά θα πούμε στον ένα να πάει στη μία καφετέρια, στον άλλον στην άλλη καφετέρεια κι εμείς...δεν θα πάμε!
Τελικά μετά από ώρες που είχαμε γυρίσει στα σπίτια μας, παίρνει ο Καρκίνος και λέει συγνώμη, έγραφε τη διπλωματική του κι απορροφήθηκε κι από βλακεία του το κινητό του το είχε αφήσει σε μέρος που δεν έπιανε. Μου λέει αν μπορούμε να το κάνουμε την επόμενη μέρα. Συγκρατήθηκα να μην τον στείλω και να μην πάμε όπως λέγαμε, αλλά του είπα πως θα δούμε. Η επόμενη ήταν και η πρωτοχρονιά. Κι είχα περάσει σε σχεδόν πλήρη απάθεια την παραμονή της πρωτοχρονιάς ουφ.
Μου ξαναστέλνει την επόμενη σχετικά. Κάνω μια προσπάθεια ακόμα, ο αδερφός μου φεύγει εκνευρισμένος λέγοντας πως έχει κανονίσει ήδη. Ο Ιχθύς και ο Σκορπιός μου λένε πως σέρνονταν ήδη από το ξενύχτι και τα τραπέζια των συγγενών τους όπου βρίσκονταν και ήταν ήδη κομμάτια. Ο Τοξότης δεν απαντά. Του λέω επομένως του Καρκίνου να το αναβάλλουμε γιατί δεν βλέπω τους άλλους να μπορούν. Δεν ήξερα πως θα έφευγε την επόμενη αν και δεν μου είχε πει τίποτα τότε.
Μετά από κάμποσο μου λέει πάλι πως αν μπορώ, να πάω, να περάσει να με πάρει. Έχει και μαζί του το απολωλό πρόβατο όπως αποκάλεσε χαρακτηριστικά τον Τοξότη ο οποίος κλασσικά, έμαθα μετά, κοιμόταν έως και 1 ώρα μετά το ραντεβού. Και σκέφτομαι...και δεν πάμε? Κι εκεί ακριβώς που δεν κανόνισα τίποτα απολύτως, να 'σου πως τα έφερε η τύχη!
Στο καινούριο μέρος που αποφασίσαμε να πάμε, ήταν ήδη ο αδερφός μου με την παρέα του χωρίς να το ξέρω! Κάθεται μαζί μας και μετά από μισή ώρα ήρθαν και οι άλλοι δύο με έναν ακόμα ξάδερφο λέγοντας πως ήταν κοντά και αποφασίσανε να περάσουν μαζικώς! Ακριβώς, χωρίς να το έχουμε κανονίσει, βρεθήκαμε όλοι μαζί από μόνοι μας σαν να το έφερε η τύχη εκεί! Και αυτό ήταν το προσωπικό μου μήνυμα κατά κάποιον τρόπο για τη νέα χρονιά.

Να αφήσω τους προγραμματισμούς και τα σχέδια γιατί μετά η ζωή θα σου γελάει κατάμουτρα για τις ατέρμονες προσπάθειές σου αντί να αφήνεις το ρεύμα να σε πάει με τη ροή του. Το κάνουμε καθημερινά και δεν καταλαβαίνουμε πόσο παράλογο είναι πραγματικά να μένεις προσκολλημένος με όλη σου τη δύναμη στον έλεγχο, στους κανονισμούς, στις παραδόσεις, στα πράγματα που ξέρεις και δεν θέλεις να αλλάξουν και οτιδήποτε άλλο σαν τα φύκια που αγκιστρώνονται στις πέτρες στο βυθό του ποταμού, αντί να αφήσεις το ρέμα να σε οδηγήσει στην πλατιά θάλασσα. Να έχεις εμπιστοσύνη στο ίδιο το σύμπαν. Τα πάντα εξάλλου μπορούν να ανατραπούν από τη μια στιγμή στην άλλη.

Αισθάνομαι πως αυτή η πρωτοχρονιά μπήκε μελαγχολικά για πάρα πολλούς. Και μετά από λίγες μέρες έγινε ο σεισμός στην Αϊτή, ένα από τα φτωχότερα κράτη. Αυτό κι αν ήταν ανατρεπτικό! Αν και αρχίζω πολύ σοβαρά να πιστεύω πως μπορεί να ήταν σκόπιμη επίθεση εκεί με το HAARP, όπως δήλωσε κι ανοιχτά ο Hugo Chavez, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας. Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα σχετικά, κοιτάξτε στο http://antipliroforisi.blogspot.com/2010/01/blog-post_2470.html . Ή εξηγώ περισσότερα για το HAARP σε επόμενη ανάρτηση. Αν θέλετε να κάνετε έστω και μικρή κίνηση βοήθειας, υπάρχει και η προσπάθεια να μαζευτούν υπογραφές να μηδενιστεί το χρέος της Αϊτής http://www.thepetitionsite.com/takeaction/196437118?z00m=19821362 . Αν και φαίνεται ότι ξεχνάνε ότι το σύμπαν έχει μια απίστευτη ροπή προς την ισορροπία και τα αποτελέσματά της θα φανούν αργά ή γρήγορα. Μέρος αυτής είναι και ο νόμος της ανταποδοτικής δικαιοσύνης ή αλλιώς κάρμα....

Πέρασα πολλή πίεση και η γενικότερη πορεία της χώρας ή ακόμα και του κόσμου σίγουρα δε βοηθάει... Να έχω ακόμα και στον μικρόκοσμό μου πίεση από "κοινωνικές" υποχρεώσεις που μου φαίνονται πια τόσο αδιάφορες και ανούσιες, από λάθη του παρελθόντος που βγήκαν στην επιφάνεια, από προσπάθεια να λύσω προβλήματα, αλλά να έχω και από πάνω τους γονείς μου που με πιέζουν -αχ- να δεχτώ μια σίγουρη δουλειά στο νησί στην τράπεζα................... Έχω δουλέψει σε τράπεζα εδώ με σύμβαση. Το να δουλέψω στο νησί είναι 3, μη πω 4 φορές χειρότερα. Και μόνο που το σκέφτομαι, δυστυχώς πεθαίνω από την ανία. Προσπαθούσα να τους εξηγήσω πολλές φορές πως ότι είναι καλύτερο για εκείνους ή ήταν τότε, δεν είναι πια ή δεν είναι για μένα. Μπα! Μια ζωή συγκρούσεις είχα από την έλλειψη κατανόησης και την αδυναμία επικοινωνίας. Μακάρι να τελείωνε εκεί. Προσπάθησαν και ακόμα προσπαθούν να με τρομάξουν με την ανεργία που αυξάνεται συνεχώς, αν και είναι αλήθεια πως, ενώ ασχολούμαι με διάφορα που μου αρέσουν και με χαρά τα αποκαλώ εργασίες, δεν έχω σταθερή δουλειά. Τους είπα πως ο φόβος δεν βοηθάει κι απλά αν σκύψουμε το κεφάλι και υποταχθούμε, ακόμη και σε ότι βρούμε μπροστά μας, αυτό τα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Κι όταν μετά από χρόνια θα κοιτάς πίσω σου...θα αναρωτιέσαι που πήγες. Ναι που πήγες ε σ ύ. Ποιος είσαι αληθινά; Τι θέλεις αληθινά; Γιατί δεν προσπάθησες λίγο παραπάνω; Γιατί συμβιβάστηκες εύκολα σε ότι σου λέγανε οι άλλοι γύρω σου, η οικογένεια, η κοινωνία, το κράτος και περιμένεις από όλους να σε καθοδηγήσουν ή να σε γλυτώσουν όταν τους έχεις παραδώσει στα χέρια το καλύτερο κομμάτι σου, ναι εσένα!! Ναι εσένα σου λέω που παραδίδεις τόσο εύκολα εσένα μόνο και μόνο για να μη φοβάσαι!

Αυτή τη χρονιά καμία απόφαση. Μόνο να αφήσεις να δεις που θα σε πάει, ειδικά όταν τα πράγματα δεν φαίνονται να καλυτερεύουν. Κι όμως να μη φοβάσαι. Να παλέψεις αν χρειαστεί να κυνηγήσεις αυτό που θέλεις ή που σου αξίζει πραγματικά. Τα όνειρά σου. Να ακούσεις όμως και τι έχουν να σου πουν και μέσω των συγκυριών.

Είπα στους γονείς μου να με αφήσουν ήσυχη. Να κάνω την προσπάθεια ή την αναμονή που θέλω. Στο κάτω κάτω, αυτό που πραγματικά μου αρέσει περισσότερο από όλα να κάνω είναι να γράφω...να αρθρογραφώ...να εκφράζω και να μεταδώσω όσα μπορώ με τον γραπτό λόγο...

Έχετε καμιά πρόταση?? ;-)

Φιλιά και την αγάπη μου σε όλους σας!