Ένα βραβείο και η πορεία συνεχίζεται...

Ναι έχει περάσει καιρός...και μου έλειψε πολύ! Μου έλειψε να κάθομαι να γράφω σε αυτό στο μπλογκ που είναι από μόνο του ένα παραθυράκι προς εσάς αλλά και προς τον κόσμο όλο.

Συνέβησαν πολλές αλλαγές στη ζωή μου αυτό το διάστημα κι άλλες υποχρεώσεις τις οποίες έπρεπε να βγάλω εις πέρας.
Ξεκίνησε με τη νέα δουλειά στην οποία ελπίζω να προσαρμόζομαι καλύτερα και κορυφώθηκε με την χθεσινή παράσταση στο χορό στην οποία τα έδωσα όλα.
Ακόμα και οι απογοητεύσεις που μου ήρθαν από την παράσταση μου θυμίζουν πως στην ουσία αυτό που έχει σημασία είναι να χορεύεις επειδή το επιθυμεί πραγματικά η ψυχή σου. Να χορεύεις επειδή το θέλεις. Να αφήνεσαι ελεύθερη μέσα από το χορό.
Οι τεχνικές και τα βήματα έχουν πολύ λιγότερο σημασία στο τέλος. Γιατί και το καλύτερο κομμάτι που πέτυχα ήταν αυτό που ήταν πιο δύσκολο για μένα να μάθω. Κι αυτό γιατί πραγματικά το χόρεψα, μη σκεφτόμενη τις αδυναμίες μου και δεν με ένοιαζε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή. Και πέτυχε με όσα μου είπαν :)

Το ίδιο προσπαθώ να πετύχω στη δουλειά. Να μου αρέσει αλλά και να κάνω επίσης αυτά που μου αρέσουν, είτε χόμπυ είτε αναζητήσεις είτε άλλα. (Αν έβγαζα τα προς το ζειν γράφοντας πολύ καλά θα 'ταν, και ακόμα πιστεύω σ' αυτό! :))

Θα αναφέρω κι ένα κάπως ευαίσθητο θέμα, αλλά το σκέφτομαι τελευταία με τόσους ανθρώπους που φύγανε από αυτά τα γήινα πεδία, όπως πρόσφατα ένας από τους καλύτερους χορευτές και μουσικούς, ο Michael Jackson.
Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να φύγει πριν τα 60 του παρά τα τόσα προβλήματα υγείας που είχε. Φύγανε κι άλλοι, φύγανε κι επίσης άνθρωποι που είχα γνωρίσει κάποτε προσωπικά. Δεν έφυγε ωστόσο ο φίλος από το εγκεφαλικό για τον οποίο ακόμα ελπίζω, αν και είναι εγκλωβισμένος σε αυτήν την κατάσταση.
Απλά όταν ο Λύκος μου είπε ότι φύγανε πολλοί από τη συγκεκριμένη γενιά, αντανακλούσε τη σκέψη μου. Κι αναρωτιέμαι για αυτούς που θα μείνουν και πόσοι θα ζήσουν το 2012 και πόσα πράγματι αυτό θα αλλάξει ή θα μπορέσει να αλλάξει?

Μάλλον έχω τραβήξει μακριά τις σκέψεις μου. Θα τελειώσω όμως με κάτι ευχάριστο. Υπάρχει ένα βραβείο που είδα από την αρχή να κάνει το γύρο της μπλογκόσφαιρας. Το παρατηρούσα για το πόσο γρήγορα μεταφερόταν από τον ένα μπλόγκερ στον άλλον, πόσο γρήγορα στην ουσία μεταδίδονται και διαδίδονται τα πράγματα μέσα από αυτόν τον χώρο. Κι αυτό μου άρεσε. Σαν να υπάρχει μια συνεχής ροή, επικοινωνία και εκτίμηση. Μια πορεία που θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα. Σαν την ίδια τη ζωή.

Και ναι δεν περίμενα να φτάσει σε μένα γρήγορα και μάλιστα από δύο άτομα.:-) Και με πρόλαβαν γιατί ευχαρίστως θα το έδινα και στις δύο! :-)))
Ευχαριστώ πολύ τη Mermy και τη Γαλάτεια για το βραβείο Φαντασίας που ελπίζω να αξιοποιήσω δημοσιεύοντας ίσως και καμιά ιστορία. Είναι και το πρώτο βραβείο που μου απένειμαν ποτέ από δω.

Με τη σειρά μου το χαρίζω σε 5 + 1 αγαπημένα blog τιμώντας κι αυτά που το αξίζουν το βραβείο και δεν το έχουν πάρει ακόμα.

Green Lion γιατί η θέληση της φαντασίας σου αποτελεί και την μοναδικότητα της έκφρασής σου! Και η φαντασία σου σε οδηγεί σε ανώτερα πεδία.

Κουνούπι γιατί το χιούμορ της φαντασίας σου εμπλουτίζει την καθημερινή σου ζωή και και μας δίνει την χαρά του μπλογκ σου!

Filia Tenebrarum γιατί άφοβα χορεύεις στους ρυθμούς της μαγικής και απέραντης φαντασίας σου!

Κακός Λύκος γιατί όσο μαύρο χρώμα και δάγκωμα να ρίξει, η οπτική που μας χαρίζει έχει το δικό της φανταστικό χρώμα!

Ευρύνομος που έχει το όνομα και την χάρη γιατί ο τρελός του χωριού αποτελεί από μόνος του ιδανικό φαντασίας!

Κυ+ων γιατί σε ταξιδεύει παντού δίχως τέλος!!

Να 'στε καλά όλοι!!!!

Μετά τις εκλογές ή μετά την πανσέληνο?

Πριν αναφέρω περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση τι σημαίνει ή συμβολίζει η τωρινή πανσέληνος του Ιουνίου, έχω να εκφράσω και κάποια ερωτήματα, καθώς και κάποια περίεργα περιστατικά στα οποία έγινα μάρτυρας πρόσφατα.

Είναι γνωστό πια πως με την Πανσέληνο γινόμαστε πιο ευεπηρέαστοι. Βιώνουμε πιο πολλές ψυχικές αναταράξεις και η επίδρασή της μπορεί να διαρκέσει από 2 μέρες πριν έως και 2 μέρες μετά.

Ας αρχίσουμε με τις εκλογές. Τα αποτελέσματα λίγο πολύ αναμενόμενα. Και τα "ίδια και τα ίδια".
Η δυσαρέσκεια προς τη ΝΔ εκφράζεται με άνοδο του ΠΑΣΟΚ. Ανέβηκαν και μικρά κόμματα.
Το πιο αξιοσημείωτο είναι το μεγάλο ποσοστό αποχής. Κι όχι μόνο στη χώρα μας που πλησίασε το 50%! Αλλά και σε όλη τη Ευρώπη! Σε άλλες χώρες όπως στην Πολωνία ψήφισαν μόνο το 17%.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός πως ψήφισαν σκεφτόμενοι κατά πολύ περισσότερο σε τοπικό επίπεδο! Για τα προβλήματα του τόπου τους. Για τα προβλήματα που επέφερε η οικονομική κρίση στη χώρα τους. Για τη δυσαρέσκεια που έφεραν οι διακυβερνήσεις στη χώρα τους κλπ κλπ κλπ.

Η Σελήνη φέρνει τη γκρίνια, τα άγχη, τα παράπονα, τα αισθήματα στην επιφάνεια...

Επίσης, τελευταία έχω ακούσει από γνωστούς και φίλους διάφορα ξαφνικά προβλήματα υγείας.
Μια φίλη πρόβλημα στη δεύτερη εγκυμοσύνη της ενώ έδειχνε καλά. Ένας άλλος το στομάχι του να μην τον αφήνει να ησυχάσει. Άλλος πήγε στο νοσοκομείο από κάκωση στο γόνατο. Και το χειρότερο, εκεί που έγραφα στο άλλο μπλογκ μου περί εγκεφαλικού επεισοδίου , παίρνω μήνυμα για φίλο ότι έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο!! Κάτι που δεν μπορούσα καν να φανταστώ για τον συγκεκριμένο φίλο. Και μάλιστα το έπαθε στο δεξί ημισφαίριο πράγμα που τον καθιστά ακόμα πιο εγκλωβισμένο σε αυτή τη διάσταση, κάτι που δεν θα του άρεσε καθόλου.
Οι πρώτοι φίλοι δείχνουν να είναι καλύτερα. Όσο για τον τελευταίο, τίποτα δεν είναι σίγουρο, απλά ελπίζω πως θα το περάσει! Και θα βγει δυνατότερος. Πιο πολύ σκέφτομαι τη μητέρα του και την κοπέλα του που είναι 5 χρόνια μαζί και ανησυχούν πολύ.
Και όσο αφορά την ηλικία, φαίνεται πως δεν έπαιξε ρόλο αφού όλοι όσοι ανέφερα ήταν και "μικροί και μεγάλοι".

Κι αυτό θα 'θελα να ρωτήσω, αν παρατήρησε κανείς σας κάτι παράξενο αυτές τις μέρες. Κάποιο πρόβλημα υγείας που εμφανίστηκε ξαφνικά; Ή κάτι άλλο; Οτιδήποτε θεωρείτε πως αξίζει να αναφερθεί.

Είμαι περίεργη τώρα να δω που θα οδηγήσουν τα πράγματα...

Έλεγχος του Νου (έχει καμιά σχέση με τις εκλογές αύριο?)

Οι ευρωεκλογές πολύ κοντά κι εγώ βρήκα αυτό το βιντεάκι σχετικά με τον έλεγχο του μυαλού ή της συνείδησης (mind control). Λίγο πολύ, στις μέρες μας έχουμε μάθει ή γνωρίζουμε σχετικά με το πως ελέγχουν τις μάζες και με ποιον τρόπο. Και το καλύτερο μέσο ελέγχου δεν είναι άλλο από την τηλεόραση. Θα το τονίσω ακόμα μια φορά πως η έγκυρη και αληθινή πληροφορία είναι πραγματικά πολύτιμη. Δυστυχώς συναντάει πολλές διαστρεβλώσεις στο δρόμο της...

Το βιντεάκι ωστόσο αξίζει να του ρίξετε μια ματιά (με ελληνικούς υπότιτλους επίσης). Και να δείτε πως στην ουσία αυτή που μας κυβερνούν ή που έχουν την εξουσία δεν είναι τα κόμματα ή οι υπάρχουσες κυβερνήσεις, αλλά αυτοί που κρύβονται πίσω από αυτά και τις μεγάλες εταιρείες.
Τη σήμερον εποχή το πολύ χρήμα μεταφράζεται σε πολλή εξουσία...αλλά πιστεύω βαθιά μέσα μου δεν θα συνεχιστεί πολύ ακόμα αυτό. Το χρήμα είναι στην ουσία ένα μέσο και δεν έχει καμιά δύναμη εκτός από αυτή που του δίνουμε. Και για διάφορους λόγους το υπάρχον κοινωνικο-πολιτικό-οικονομικό σύστημα καταρρέει...



Όσο για τις εκλογές αύριο...το έψαξα το θέμα αν μετράει τελικά η αποχή ή όχι και είδα ότι υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις που η μια αναιρεί την άλλη. Κι έτσι δεν μπορώ να καταλήξω σε ένα σταθερό ή βάσιμο αποτέλεσμα.
Ίσως θα μετρούσε πραγματικά αν ήταν πολύ μεγάλο το ποσοστό της αποχής (κι αυτό αιτιολογεί και τους ψιθύρους που ακούγονται ότι οι επόμενες ευρωεκλογές θα έχουν υποχρεωτική μορφή). Ή αν η αποχή (ή ακόμα το λευκό και το άκυρο) μετρούσαν σε λιγότερους βουλευτές...
Από την άλλη...
"όταν κοιμάσαι άλλος γράφει ιστορία
και κάποιος παίζει τη δική σου την ψυχή..."

Γι' αυτό τελικά λέω αν πάω να ψηφίσω αύριο, να μη ψηφίσω κανένα από τους "μεγάλους", ή όποιους άλλους "μικρότερους" που ρίχνουν λάσπη ο ένας στον άλλο...αλλά μάλλον θα ψηφίσω "Λευκό"!
Ναι καλά το ακούσατε, όχι το χαρτί...αλλά το κόμμα. Ναι αν ψάξετε υπάρχουν και μικρότερα κόμματα που κατεβαίνουν και που αξίζουν την προσοχή.
Ένα από αυτά είναι το Λευκό. Προκειμένου το λευκό ψηφοδέλτιο να μην πάει χαμένο για όποιον θέλει να εκφράσει και τη δυσαρέσκειά του για το υπάρχον σύστημα.

Μετά τον αποκλεισμό του στις προηγούμενες εκλογές και έχοντας πάρει 14.266 ψήφους στις ευρωεκλογές το 1999, το κόμμα δηλώνει έτοιμο για μια «λαϊκή κυβέρνηση σε ένα λαϊκό Κοινοβούλιο». Ο πρόεδρός του Κ. Ντάλιος δεσμεύεται εγγράφως να δημιουργήσει «το υπουργείο του Πολίτη που θα συμπεριλαμβάνει όλες τις Ενώσεις Πολιτών και τα υπόλοιπα υπουργεία θα ανατεθούν στους ειδικούς συμπολίτες μας. Έτσι, ένας εκπαιδευτικός θα αναλάβει το υπουργείο Παιδείας, ένας νομικός το Δικαιοσύνης και ένας γιατρός το υπουργείο Υγείας. (Εφημερίδα ΝΕΑ)
Ειπώθηκε γενικά ότι θα επιλέγουν από το λαό διάφορα άτομα και όχι αυτούς που κατέχουν θέσεις.

Ενημερωτικά τα λέω αυτά αλλά για να συνεχίσω την ενημέρωση θα πρέπει να πω ότι το ψηφοδέλτιό τους θα έχει τη σφραγίδα της εφορευτικής επιτροπής και με στυλό το αρχικό γράμμα Λ της λέξης ΛΕΥΚΟ.
Προσοχή! Εάν δεν έχει το γράμμα "Λ", πρέπει να το γράψουμε δίπλα στη σφραγίδα με στυλό.

Θα δείξει αύριο..........................................!

Ο Paolo Neto στην Αθήνα

Ο Paolo Neto είναι ένας θεραπευτής από Βραζιλία, ειδικός στην πνευματική θεραπεία. Η πνευματική θεραπεία θεωρεί πως η Υγεία είναι μια δυναμική κατάσταση στην οποία η ενέργεια ζωής ρέει ελεύθερα και ανεμπόδιστα στα διάφορα σώματα του ανθρώπου, φυσικό, αιθερικό,νοητικό κλπ.
Αυτό σημαίνει πως οποιαδήποτε ασθένεια υφίσταται, θεωρείται ως δυσαρμονία τόσο στο υλικό όσο και στο ψυχικό και πνευματικό σώμα του ατόμου και οφείλεται στην αναστολή των ζωογώνων ενεργειών του όντος-ανθρώπου, που έχει σαν αποτέλεσμα την διαταραχή και δυσαρμονία στο αιθερικό του σώμα, το γνωστό με την ονομασία "Αύρα".
Αυτός είναι ένας γενικός όρος που χρησιμοποιώ για να εξηγήσω σε γενικές γραμμές τι είναι πνευματική θεραπεία η οποία συμπεριλαμβάνει πολλά. Πνευματική θεραπεία μπορεί να είναι η προσευχή, το θεραπευτικό άγγιγμα, η κατευθυνόμενη ίαση αλλά και η ίαση εξ αποστάσεως.

Ο Paolo Neto είναι αρκετά γνωστός ίσως στη χώρα μας από προηγούμενες επισκέψεις του. Προσωπικά ήταν η δεύτερη φορά που πήγα. Κι αν είναι να περιγράψω την εμπειρία μου, ομολογώ πως η πρώτη φορά είναι πάντα πιο εντυπωσιακή.
Οι συναντήσεις με το Νέτο μοιράζονται σε δίωρα, πράγμα που το κάνει πιο άνετο και για τον κόσμο και για εκείνον πιστεύω.
Στην αρχή λένε κάποια λόγια και προσευχές στις οποίες συμμετέχουμε όλοι σαν να κάνουμε μια μεγάλη ομαδική προσευχή. Κι αυτό βοηθάει πολύ τους ανθρώπους να ανοιχτούν, να χαλαρώσουν, να ανεβάσουν φυσικά τη δόνηση στον χώρο και να είναι πιο έτοιμοι να δεχτούν τη θεραπεία.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα, ένιωθα τις προηγούμενες ήδη δονήσεις που υπήρχαν στο χώρο και με έκαναν να ανατριχιάσω. Αλλά τώρα, χθες δηλαδή, κατά τη διάρκεια της προσευχής ένιωθα πόνους σε ευαίσθητα σημεία και μια περίεργη αστάθεια.

Ο ίδιος ο Νέτο (ή Νέτου αν προφέρεται έτσι στα βραζιλιάνικα) συμμετέχει στην προσευχή και τα λόγια του εξηγούνται μέσω ενός διερμηνέα. Μετά ανά μικρότερες ομάδες που μοιράζονται την υπόλοιπη ώρα που αππομένει, μπαίνουν σε ένα διπλανό δωμάτιο όπου από τον ίδιο το Νέτο και τους ανθρώπους που τον βοηθούν κάνοντας ένα κύκλο γύρω από τους "ασθενείς", υπάρχει αυξημένο ενεργειακό πεδίο που ενισχύει τις ενέργειας της ίασης, της θετικότητας, του ανοίγματος και προπαντός της αγάπης.

Την πρώτη φορά που είδα από κοντά το Νέτο, ένιωθα έντονη την ανάγκη να τον αγκαλιάσω! Τέτοια ενέργεια εξέπεμπε ο άνθρωπος! Και δεν ήμουν η μοναδική καθώς είδα ότι κι άλλα άτομα κάνανε παρόμοιες κινήσεις, άλλα συγκινούνταν και άλλα κλαίγανε και ένιωθα γενικά πως οι περισσότεροι βγάζανε ένα βάρος από πάνω τους. (Χρησιμοποιώ πολύ τη λέξη "αισθάνομαι" καθώς μάλλον δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να το περιγράψεις).

Ο Νέτο σε αγγίζει το κεφάλι για να κατευθύνει την ενέργεια που χρειάζεσαι στο σώμα σου. Κι αν εκείνη τη στιγμή βρίσκεσαι σε κατάσταση προσευχής, βαθιάς χαλάρωσης, διαλογισμού ακόμα καλύτερα. Λίγη πίστη χρειάζεται και κινάς το βουνό που λέει ο λόγος. Η πνευματική θεραπεία γίνεται στο σύνολο του οργανισμού και όχι μονάχα στις περιοχές που αισθάνεται κάποιος ότι πάσχουν. Η θεραπεία ή η βελτίωση του καθενός εξαρτώνται κατά πολύ από το καρμικό του χρέος και τη διάθεσή του για ηθική βελτίωση, για αγώνα να αναγνωρίσει, να αποδεχτεί και να καλυτερέψει τα ελαττώματά του και για πνευματική τελειοποίηση.

Θα μπορούσα επομένως να χαρακτηρίσω το Νέτο σαν από τους καλύτερους "αγωγούς". Και αυτό είναι που κάνει τον καλό θεραπευτή, ακόμα κι αν πρόκειται για κάποιον της "παραδοσιακής" ιατρικής, αν γίνεσαι αγωγός για τους ασθενείς, μπορείς κατά πολύ να τους βοηθήσεις. Εξάλλου η ίδια η ενέργεια στον χώρο ενίσχυε κατά πολύ την επίδραση της "ιαματικής" ενέργειας κάνοντας το θεραπευτικό "σοκ" ισχυρότερο. Και δύσκολα μπορούσες να μη συμμετάσχεις :) Αν και έχω ακούσει για περιστατικά όπου θέλανε να διασπάσουν τη συνοχή ή να παρεμβληθούν έντονα φωνάζοντας με αρνητικό τρόπο, ευτυχώς ήταν ελάχιστες περιπτώσεις και τους ζητήθηκε ήρεμα να φύγουν. Προσωπικά δεν είδα τίποτα τέτοιο. Όλοι θέλανε να γίνουνε και να νιώσουνε καλά και όλοι θέλανε καλά για όλους κι αυτό δυνάμωνε τη συνοχή. Η δύναμη της αγάπης είναι θαυμαστή κι αν την εκπέμπεις, τέτοια θα λάβεις. Γενικά ότι εκπέμπεις, προς τον εαυτό σου ή τους άλλους, είτε καλό είτε κακό, αυτό και θα πάρεις πίσω.

Κι η συμβουλή μου για το πως να προσεγγίζετε τέτοια θέματα που είναι μάλλον ακόμα "ευαίσθητα" για πολλούς ανθρώπους όπως η πνευματική θεραπεία, λέω πως μεν χρειάζεται κάποια προσοχή ειδικά αν πρόκειται για πρώτη φορά, γιατί υπάρχουν όλων των ειδών οι περιπτώσεις, αλλά θέλει και ανοιχτό μυαλό και όχι προκατάληψη για να προσεγγιστεί όσο γίνεται περισσότερο η γνώση του "ότι ουδέν οίδα".
Κι αν υπάρχει κάποια ανησυχία ότι μπορεί να μην καταλάβετε τίποτα, μπορώ να σας πω ότι δεν χρειάζεται Μην προσμένετε, απλά αφεθείτε και χαλαρώστε, τίποτα άλλο. Ακόμα κι αν κάτι δεν καταλάβετε εκείνη τη στιγμή, μπορεί να το καταλάβετε μετά.

Όσο για το αν κάποιοι θεραπεύτηκαν, έχω ακούσει αρκετά. Προσωπικά πέρσι που πήγα, ήταν τόσο έντονα όλα, που ένιωθα ένα βαθύ μούδιασμα και μετά σαν γύρισα έπεσα κατάκοιτη και κοιμήθηκα, πολλές ώρες στην αρχή με διαλείμματα και μετά το βράδυ κάπου 18-20 ώρες σερί! Η ανάπαυση σίγουρα βοηθάει. Και τις επόμενες μέρες δεν μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα και ένιωθα διάφορα περίεργα βουίσματα και θορύβους και κάτι σαν να "καθάριζε" κάποιο ευαίσθητο σημείο μου.

Οι οδηγίες που δίνονται κι εκεί σε χαρτί είναι αρκετά κατατοπιστικές καθώς αναφέρουν τους πόνους, την κατάπτωση και άλλες "παρενέργειες" που μπορεί να επιφέρει το θεραπευτικό σοκ από την πνευματική θεραπεία. Είναι όπως στις φυσικές θεραπείες, αν δεν περάσεις πόνο, πυρετό και ότι αναπτύζει τα αντισώματα του οργανισμού, δεν θα ξεπεράσεις πραγματικά την ασθένεια και ούτε ο οργανισμός σου θα γίνει δυνατότερος. Δυστυχώς πολλά χημικά φάρμακα το ακυρώνουν αυτό (όχι πως ορισμένα δεν χρειάζονται σε ορισμένες περιπτώσεις).

Αυτή τη φορά που είδα το Νέτο από κοντά, δεν ξέρω ακριβώς αλλά σαν να ένιωσα ταυτόχρονα μια ελαφριά στενοχώρια, πως ήθελα κι εγώ να τον κάνω καλά. Να ήταν η κούραση, να ήταν κάποιο βάρος, δεν ξέρω πραγματικά. Ένιωσα την ανάγκη να τον θεραπεύσω όπως θεραπεύει κι αυτός.
Και τα μάτια του, έδειχναν σαν να είχε κάποιο πρόβλημα στο ένα. Αλλά αυτό δεν τον κάνει λιγότερο θεραπευτή. Από προσωπική εμπειρία μάλιστα μπορώ να πω πως όσοι έχουν περάσει ασθένειες, τραύματα, σοβαρά προβλήματα, όχι μόνο μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους μέσω αυτών αλλά και άλλους ανθρώπους με παρόμοια ή και διαφορετικά προβλήματα! Ο Χείρων εξάλλου είναι το αρχέτυπο του πληγωμένου θεραπευτή που δίδαξε ακόμη και την τέχνη της θεραπείας στον Ασκληπιό ενώ ο ίδιος υπέφερε από δηλητηριώδεις πόνους στο πόδι του σε όλη του τη ζωή.

Όποιος ήθελε να περιγράψει τις εμπειρίες του ή τι ένιωσε από τον Paolo Neto, μπορούσε να το δηλώσει και θα κανόνιζαν κάποια ώρα όπου θα μιλούσαν, αλλά δυστυχώς δεν είχα χρόνο να πάω να τους ακούσω. Θα ήθελα να μάθω και τι είχαν να πουν οι άλλοι άνθρωποι σχετικά.


Ωστόσο για όποιον ήδη ενδιαφέρεται, αύριο γίνονται οι τελευταίες συνεδρίες:
στο ξενοδοχείο Golden Age, Μιχαλακοπούλου 57 έναντι του Holiday Inn
ώρες: 10-12 πμ, 12-2μμ, 4-6 μμ και 6-8 μμ.

Οι δυο λύκοι

Μου ήρθε σήμερα ως μαιλ από τον Λύκο.
Αλλά μου άρεσε τόσο πολύ που ήθελα να το διαδώσω :)


Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε:

"Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"

Ο ένας είναι το Αρνητικό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Θετικό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.'

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:
"Ποιος λύκος νικάει;"

Ο γέρος απάντησε απλά ...............
"Αυτός που ταΐζεις."

Πρόσκληση για 5 Όνειρα

Η καλή φίλη Mermy Blue με κάλεσε σε blogoπαίγνιο να γράψω για 5 πράγματα που ονειρεύομαι.
Υποθέτω θα είναι για τα πράγματα που ονειρεύομαι συνήθως αν και μπορώ να ονειρεύομαι όλη μέρα με τα μάτια ανοιχτά :))
Οπότε ας μη γράψω ολόκληρα κατεβατά για όσα όνειρα προφητικ μπορεί να είδα, που δεν είναι και τόσο πολλά στην πραγματικότητα (έχω μια φίλη που βλέπει τόσα πολλά προφητικά όνειρα που θα ήταν καλή ιδέα να έφτιαχνε μπλογκ για να τα εξιστορήσει :) Ούτε για όσα όνειρα με προηγούμενες ζωές θυμάμαι, αλλά για όσα θέματα βλέπω συνήθως.

Ονειρεύομαι....


1. Παράξενες διαστάσεις, μορφές ή πρόσωπα που κρύβουν ότι είναι στην πραγματικότητα (αγγελικό ή δαιμονικό) και μου κάνει εντύπωση που οι άλλοι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν την πραγματική υφή τους


2. Ότι πετάω πετάω! (σαν να εχω την ικανότητα και το χρησιμοποιώ συχνά)


3. Αναζήτηση ενός μυστηρίου (μπορεί και σε στυλ Indiana Jones ;)), κάποιας δράσης ή του ίδιου του σύμαντος


4. Πάθος - Έρωτας και οι αισθήσεις του


5. Ότι είμαι στην κεντρική σκηνή και πρέπει να διεκπαιρεώσω μια παράσταση, από χορογραφία, ηθοποιία, τραγούδι έως απαγγελία από κάποιο βιβλίο ή κείμενο που το αποστηθίζω με περίεργο τρόπο. (είναι μια περίεργη αίσθηση καθώς είναι κάτι όχι τόσο εύκολο να κάνω -ειδικά το τραγούδι!- αλλά αισθάνομαι ικανοποίηση αν τα καταφέρνω στο τέλος).


Αυτά είναι τα μοτίβα που βλέπω συνήθως. Παραδίδω τη σκυτάλη να παίξουν το ίδιο παιχνίδι στους: Γαλάτεια (μαζί με το τεστ ζώων αν θέλει ;), στο Skouliki (που του αρέσουν τέτοια παιχνίδια), στην Κάρμεν (αν θέλει να γνωρίσω περισσότερα για κείνη), στους Αστροσυμμορίτες (ο καθένας σας ή όλοι μαζί ;), στην πνευματική αδερφή GreenLion, στον coztjrs (πως θα τα συνδέσει με την ινδιάνικη ονειροπαγίδα), στο Κουνούπι (που μου αρέσουν τα υπαρξιακά του ;) και σε όσους άλλους ενδιαφέρονται με χαρά!

Το ταξίδι στην Έφεσο

Μετά από καιρό, έτσι που περνούσαν οι μέρες έχοντας με συνεχώς απασχολημένη αλλά και ανατρεγμένη (και αναμαλιασμένη μη πω!) μπόρεσα επιτέλους να καθήσω να γράψω εδώ όλα όσα ήθελα να πω. Τώρα είναι ζήτημα βέβαια αν τα θυμάμαι όλα! Μέσα σε όλα και ο ανάδρομος Ερμής αυτές τις μέρες μου 'κοψε το ίντερνετ κι άλλες σκανδαλιές που εμποδίζουν την επικοινωνία αναγκάζοντάς σε να αφουγκραστείς τα όποια προβλήματα υπάρχουν...κυρίως μέσα σου.
Αλλά για να πάρω τα γεγονότα (ή τις αναρτήσεις) με χρονολογική σειρά (αφού έγραψα τουλάχιστον για την πανσέληνο του Μαίου), είπα να ξεκινήσω πρώτα λέγοντας και λίγα πράγματα για το μαγιάτικο ταξίδι μου. Κι αφού έχασα το Μπελτέιν - την ανοιξιάτικη γιορτή της παραμονής της πρωτομαγιάς πηγαίνοντας σε αυτό το ταξίδι, ελπίζω να καταφέρω να το αναπληρώσω με τον φίλο μου και μάλιστα σε ακόμη καλύτερο βαθμό ;)

Το ταξίδι δεν κράτησε πολλές μέρες αλλά μπορώ να πω ότι η γενική εντύπωση που πήρα από την Τουρκία είναι ότι μοιάζουμε πάρα πολύ σαν λαοί. Τουλάχιστον στα παράλια της Μικράς Ασίας τα οποία επισκέφτηκα. Παρόμοιες κουλτούρες, εμφανίσεις, χαρακτηριστικά, φαγητά, λέξεις γλώσσας κλπ. Ένιωθα λες και δεν είχα πρόβλημα να επικοινωνήσω στα ελληνικά!
Άσε που η Τουρκία γίνεται όλο και πιο πολύ τουριστική τα τελευταία χρόνια.
Και η μουσουλμανική θρησκεία; Τώρα να μας χωρίζουν οι προσκολλήσεις στη θρησκεία είναι για μένα από τους πιο μεγάλους κινδύνους. Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση είναι ότι η καθιερωμένη μέρα λειτουργίας για τους μουσουλμάνους είναι η Παρασκευή. Από ποια άποψη όμως; Για τους εβραίους είναι το Σάββατο - μέρα του Κρόνου, του αυστηρού νομοθέτη, για τους χριστιανούς είναι η Κυριακή - μέρα του Ηλίου, του ζωντανού ανοίγματος που αργότερα μετράπηκε σε "μέρα του Κυρίου", ενώ τελικά για τους μουσουλμάνους είναι η Παρασκευή - μέρα της Αφροδίτης, της θηλυκής υποδοχής! Κάποια στιγμή θα ήθελα να το εξερευνήσω πως εφαρμόστηκε έτσι όταν είναι γνωστοί οι περιορισμοί της ισλαμικής θρησκείας ως προς τις γυναίκες. Ίσως αυτοί οι περιορισμοί να μπήκαν πολύ μα πολύ μεταγενέστερα...

Δεν θα σταθώ στην όλη περιγραφή του ταξιδιού, αλλά θα επικεντρωθώ στην Έφεσο και όπως έζησα τα γεγονότα αυτής της μέρας.
Η Αρχαία Έφεσος μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της αρχαιότητας με μια αξιόλογη βιβλιοθήκη που μπορούσε να συγκριθεί με της Αλεξάνδρειας. Την επισκεφτήκαμε μετά την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του ευαγγελιστή, η οποία βρισκόταν κοντά και πάνω σε ένα λόφο, όπου από κάτω κειτόταν το Αρτεμίσιο ή μάλλον ότι έμεινε από αυτό...

Αν και δεν τράβηξα πολλές φωτογραφίες γιατί ήμουν απασχολημένη...να εξερευνώ (!) μπορώ να εμφανίσω όσες εικόνες βρήκα. Και η αλήθεια ήταν πως αν και στην αρχαία Έφεσο είχε πολλά, μα πάρα πολλά να δεις (και έχουν ανασκάψει μόνο το 40% των αρχαίων!) σαν ενέργεια δεν έλεγε πολλά. Ήταν η ενέργεια ενός πολύβουου τόπου όπως ήταν πάντοτε και ακόμα και τώρα.

Ενώ όταν ήμουν στο λόφο όπου στεκόταν η βασιλική του Αγίου Ιωάννου...εκεί άλλαζαν όλα! Ήταν απίστευτη η ενέργεια που ένιωσα και κάτι ιερό είχε αυτός ο τόπος εκτός από τη πανέμορφη θέα του που του πρόσφερε η θέση στο λόφο. Εκεί ψηλά ένιωθα ζέστη, αδρεναλίνη κι άλλα δύσκολα να περιγραφούν. Σίγουρα κάτι γνωρίζει όποιος βρίσκεται σε παρόμοιους τόπους και δεν είναι τυχαίο που σε τέτοιους τόπους χτίζουν ναούς.
Ο ναός εκεί είναι από τους πιο παλιούς και δεν ήταν πάντοτε χριστιανικός ούτε και μετέπειτα ολοκληρωτικά χριστιανικός. Πήραν κομμάτια από το Αρτεμίσιο που βρισκόταν πιο κάτω για να χτιστεί η εκκλησία και άλλα πολλά. Οι κολώνες που έβλεπες ήταν ιωνικού ρυθμού και έμοιαζαν πάρα πολύ με αυτές που πρέπει να είχε το Αρτεμίσιο.

Το καημένο Αρτεμίσιο το έβλεπες από κει ψηλά, ή μάλλον τη μοναδική κολώνα που έμεινε από κάτι που ήταν ένα από τα εφτά θαύματα του κόσμου. Ωστόσο ήταν παράξενο να το βλέπεις. Έχει περάσει τα πάνδεινα από σεισμούς, πλημμύρες από το κοντινό ποτάμι και φυσικά καταστροφές από ανθρώπους με πιο γνωστό το κάψιμό του από τον Ηρόστρατο, που λέει η παράδοση ότι έγινε τη νύχτα της γέννησης του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Εκεί βρισκόταν και το άγαλμα της Αρτέμιδος, εξίσου ξακουστό με το άγαλμα της Αθηνάς στον Παρθενώνα ή του Δία στην Ολυμπία. Με μία σημαντική διαφορά, αντίθετα με την απεικόνιση της μορφής της Άρτεμης όπως τη γνωρίζουμε οι περισσότεροι, της παρθένας κυνηγού με το τόξο, το άγαλμα έφερνε πολύ περισσότερο στις ανατολικές θεές της γονιμότητας με κυρίαρχη την Αστάρτη ή Κυβέλη. Γι' αυτό είχε και πολυάριθμους μαστούς - αυγά, σύμβολα της γονιμότητας. Ακόμα και στο φόρεμα είχε ανάγλυφα από ελάφια, αγριογούρουνα αλλά και μυθικά ζώα όπως η Σφίγγα. Σώθηκαν νεώτερα αντίγραφα και παραλλαγές του αγάλματος που μας έδωσαν να καταλάβουμε πως ήταν η αξιοπρόσεχτη μορφή του.

Πάντως εκεί ψηλά στο λόφο στην εκκλησία-ναό με τα πολλά ερείπια που βρίσκονταν σε καλή κατάσταση, δεν μπορούσα να ακολουθήσω την πεπατημένη πορεία που έπαιρνε το γκρουπ κι ας έχανα την ευκαιρία να ακούσω αυτά που είχε να πει ο ξεναγός. Ήταν τόσα πολλά και ωραία αυτά που υπήρχαν εκεί, μες στα χαλάσματα, και δεν υπήρχε χρόνος να τα δω όλα ενώ το ήθελα πολύ. Ειδικά με την αίσθηση που μου έδινε ο τόπος.

Άσε που σκεφτόμουν περισσότερο πως κι από κει πέρασε ή συνδέεται το μέρος με κάποιον τρόπο με τον Απολλώνιο Τυανέα. Μπορεί να ήταν η ιδέα μου αλλά ένιωθα μυστηριακά μαγικά. Και κατάλαβα ότι δεν μου αρκούσε. Ήθελα να εξερευνήσω όλα τα μέρη, ειδικότερα να ανεβαίνω στα χαλάσματα να αγναντεύω αλλά και να τρυπώνω στα μικρά δωμάτια και τους περίεργους διαδρόμους όπου δεν πατούσαν τουρίστες και η απόδειξη για αυτό ήταν ότι σε εκείνα μόνο το χορτάρι είχε φυτρώσει πιο ψηλά και από το ύψος του γόνατου.

Αφού το έσκασα τοξότικα από το γκρουπ και πήγαινα πέρα δώθε, ανακάλυψα και ένα δυσκολοπάτητο χαμηλό μέρος με διαδρομάκια που στην αρχή τα χρειάστηκα να ξεπεράσω τον φόβο μου ώστε να πάω εκεί. Πριν μπω στην είσοδό τους, έπεσα πάνω σε ένα νεαρό ντόπιο, λίγο κακομοίρη, λίγο ταλαίπωρο, λίγο άσχημο ο οποίος προηγουμένως στο γκρουπ προσπαθούσε να μου πουλήσε ένα "αρχαίο" νόμισμα. Αληθινό ή πλαστό δεν έμαθα. Με ρώτησε σε σπασμένα αγγλικά τι είναι αυτό που γυρεύω κι εγώ του απάντησα πως απλά κοιτάζω, ενώ οι συγγενείς μου μου έλεγαν να μην απομακρυνθώ πολύ ξέροντας την τρέλα που κουβαλούσα.

Φυσικά και δεν τους άκουσα. Όταν βρέθηκα μόνη μου έκανα μια μικρή επίκληση στον Απολλώνιο κι αν γινόταν να μάθω τα μυστικά του τόπου. Και βρέθηκα ξαφνικά σε ένα πανέμορφο δωματιάκι που είχε ένα περίεργο άνοιγμα μεσα στη στενοχωρία του, ενώ το έλουζε το φως και η φύση τυφλώνοντάς με.
Και στο κέντρο του δωματίου υπήρχε μια κολώνα, τόσο αρμονικά ταιριασμένη παρά τον περίτεχνο αρχαίο ρυθμό της. Και δίπλα της βρισκόταν μια ελιά που την αγκάλιαζε με ένα τρόπο τόσο ταιριαστό που θα λυπόσουν να τη βγάλεις από κει. "Θα μπορούσε να μου εμφανιστεί ένα σημάδι τώρα;" αναρωτήθηκα μη σκεφτόμενη κάτι συγκεκριμένο. Και πριν προλάβω να κάνω ένα βήμα, βλέπω ότι μπρος στο πόδι μου είχε συρθεί αργά αργά μια χελώνα η οποία έβγαζε διεξοδικά το κεφάλι της και με κοιτούσε.

Ακόμα και να ήταν οι ιδέες μου, τα χάρηκα όλα αυτά και ένιωθα λες και είχα ανέβει ανώτερα επίπεδα, ανώτερες οκτάβες και μπορούσα να προσεγγίσω ένα τεράστιο άνοιγμα προς τον κόσμο, μια συμπαντική απεραντοσύνη. Εξάλλου με όλα αυτά ένιωθα σαν παιδάκι που έπαιζε ή είχε ξαναγεννηθεί μες στην αθωότητά του:)
Δεν ξέρω πόση ώρα κάθησα, αλλά κατάλαβα κάποια στιγμή πως οι άλλοι θα με ψάχνανε ή θα είχαν αρχίσει να ανησυχούν. Βγήκα έξω και είδα πως το γκρουπ μου είχε φύγει, ένας Θεός ήξερε για που! Και πράγματι χτύπησε το κινητό μου. Κι εγώ ήμουν ακόμη στη τρελή χαρά σαν μικρό παιδί.
Βλέπω ξαφνικά πάλι το νεαρό και κατάλαβα ότι με είχε ακολουθήσει. "Χάθηκες;" μου λέει.
"Απλά φύγανε" του είπα. Συνήθως βρίσκω κάποια δυσκολία να είμαι τόσο τολμηρή με τους ανθρώπους αλλά εκείνη τη στιγμή ήμουν αλλού.
"'Ελα να σε πάω" μου είπε δείχνοντας μου που πήγανε. Η αλήθεια είναι πως η όποια σκέψη ότι κινδύνευα κι ότι μπορούσε να με παραπλανήσει οδηγώντας με αλλού μου πέρασε από το μυαλό για μία μόνο στιγμή. Ένιωθα τόση σιγουριά και πίστη που απλά χαμογέλασα. Η ψυχή μου εξάλλου εκείνη τη στιγμή μπορούσε να χωρούσε όλο τον κόσμο, ακόμα και αυτόν...

Ωστόσο δεν αργήσαμε πολύ να τους βρούμε κι από μακριά που τους είδα κατάλαβα ότι είχαν ανησυχήσει αρκετά. Τους του δείχνω του παιδιού, ευχαριστώντας τον με χαρά νιώθοντας ακόμα μεγαλύτερη συμπάθεια. Πριν φτάσουμε με είχε ρωτήσει από που είμαι φυσικά κι εγώ του είπα: "Γιουνάν" χρησιμοποιώντας την τούρκικη λέξη για τη χώρα μας που μας χαρακτηρίζει ως Ίωνες.
"Γκρης;" μου κάνει.
"Γες μπατ Γιουνάν" Όχι ρε παιδιά Γκρης που βγαίνει από το γκιαούρ-γκραικός που μας είχαν αποκαλέσει καθιερώνοντάς μας ως "σκλάβους".

Τον χαιρέτησα για να φύγω και μου 'δωσε το χέρι για χειραψία αλλά προχώρησε σε απλό σταυροφίλημα στο μάγουλο. Προσπάθησε να εκφραστεί όσο γινόταν ότι με συμπάθησε πολύ, ακόμα και με το "άι λβ γιου"! Κι εγώ τον ευχαρίστησα με χαρά ανάμεικτη με ευγνομωσύνη που απλά αυτός υπήρχε.
Φτάνοντας στους συγγενείς μου είδα και για πρώτη φορά να πετάει πελαργός και τον είδα από κοντά, να πετάει πάνω από το κεφάλι μου... Σημάδι γυρισμού ίσως :) Γιατί κι ο ουρανός μου φαινόταν απλόχερα απέραντος λες και μπορούσα να αισθανθώ το μακρύ πεταγμά του μέσα στη ψυχή μου...

Ο πελαργός ήταν ένας και πετούσε αλλά αυτή είναι μια ωραία φωτό που βρήκα με πελαργούς και μάλιστα στα ερείπια του ίδιου τόπου! Δυστυχώς για χελώνα δε βρήκα!