Οι δυο λύκοι

Μου ήρθε σήμερα ως μαιλ από τον Λύκο.
Αλλά μου άρεσε τόσο πολύ που ήθελα να το διαδώσω :)


Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε:

"Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"

Ο ένας είναι το Αρνητικό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Θετικό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.'

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:
"Ποιος λύκος νικάει;"

Ο γέρος απάντησε απλά ...............
"Αυτός που ταΐζεις."

Πρόσκληση για 5 Όνειρα

Η καλή φίλη Mermy Blue με κάλεσε σε blogoπαίγνιο να γράψω για 5 πράγματα που ονειρεύομαι.
Υποθέτω θα είναι για τα πράγματα που ονειρεύομαι συνήθως αν και μπορώ να ονειρεύομαι όλη μέρα με τα μάτια ανοιχτά :))
Οπότε ας μη γράψω ολόκληρα κατεβατά για όσα όνειρα προφητικ μπορεί να είδα, που δεν είναι και τόσο πολλά στην πραγματικότητα (έχω μια φίλη που βλέπει τόσα πολλά προφητικά όνειρα που θα ήταν καλή ιδέα να έφτιαχνε μπλογκ για να τα εξιστορήσει :) Ούτε για όσα όνειρα με προηγούμενες ζωές θυμάμαι, αλλά για όσα θέματα βλέπω συνήθως.

Ονειρεύομαι....


1. Παράξενες διαστάσεις, μορφές ή πρόσωπα που κρύβουν ότι είναι στην πραγματικότητα (αγγελικό ή δαιμονικό) και μου κάνει εντύπωση που οι άλλοι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν την πραγματική υφή τους


2. Ότι πετάω πετάω! (σαν να εχω την ικανότητα και το χρησιμοποιώ συχνά)


3. Αναζήτηση ενός μυστηρίου (μπορεί και σε στυλ Indiana Jones ;)), κάποιας δράσης ή του ίδιου του σύμαντος


4. Πάθος - Έρωτας και οι αισθήσεις του


5. Ότι είμαι στην κεντρική σκηνή και πρέπει να διεκπαιρεώσω μια παράσταση, από χορογραφία, ηθοποιία, τραγούδι έως απαγγελία από κάποιο βιβλίο ή κείμενο που το αποστηθίζω με περίεργο τρόπο. (είναι μια περίεργη αίσθηση καθώς είναι κάτι όχι τόσο εύκολο να κάνω -ειδικά το τραγούδι!- αλλά αισθάνομαι ικανοποίηση αν τα καταφέρνω στο τέλος).


Αυτά είναι τα μοτίβα που βλέπω συνήθως. Παραδίδω τη σκυτάλη να παίξουν το ίδιο παιχνίδι στους: Γαλάτεια (μαζί με το τεστ ζώων αν θέλει ;), στο Skouliki (που του αρέσουν τέτοια παιχνίδια), στην Κάρμεν (αν θέλει να γνωρίσω περισσότερα για κείνη), στους Αστροσυμμορίτες (ο καθένας σας ή όλοι μαζί ;), στην πνευματική αδερφή GreenLion, στον coztjrs (πως θα τα συνδέσει με την ινδιάνικη ονειροπαγίδα), στο Κουνούπι (που μου αρέσουν τα υπαρξιακά του ;) και σε όσους άλλους ενδιαφέρονται με χαρά!

Το ταξίδι στην Έφεσο

Μετά από καιρό, έτσι που περνούσαν οι μέρες έχοντας με συνεχώς απασχολημένη αλλά και ανατρεγμένη (και αναμαλιασμένη μη πω!) μπόρεσα επιτέλους να καθήσω να γράψω εδώ όλα όσα ήθελα να πω. Τώρα είναι ζήτημα βέβαια αν τα θυμάμαι όλα! Μέσα σε όλα και ο ανάδρομος Ερμής αυτές τις μέρες μου 'κοψε το ίντερνετ κι άλλες σκανδαλιές που εμποδίζουν την επικοινωνία αναγκάζοντάς σε να αφουγκραστείς τα όποια προβλήματα υπάρχουν...κυρίως μέσα σου.
Αλλά για να πάρω τα γεγονότα (ή τις αναρτήσεις) με χρονολογική σειρά (αφού έγραψα τουλάχιστον για την πανσέληνο του Μαίου), είπα να ξεκινήσω πρώτα λέγοντας και λίγα πράγματα για το μαγιάτικο ταξίδι μου. Κι αφού έχασα το Μπελτέιν - την ανοιξιάτικη γιορτή της παραμονής της πρωτομαγιάς πηγαίνοντας σε αυτό το ταξίδι, ελπίζω να καταφέρω να το αναπληρώσω με τον φίλο μου και μάλιστα σε ακόμη καλύτερο βαθμό ;)

Το ταξίδι δεν κράτησε πολλές μέρες αλλά μπορώ να πω ότι η γενική εντύπωση που πήρα από την Τουρκία είναι ότι μοιάζουμε πάρα πολύ σαν λαοί. Τουλάχιστον στα παράλια της Μικράς Ασίας τα οποία επισκέφτηκα. Παρόμοιες κουλτούρες, εμφανίσεις, χαρακτηριστικά, φαγητά, λέξεις γλώσσας κλπ. Ένιωθα λες και δεν είχα πρόβλημα να επικοινωνήσω στα ελληνικά!
Άσε που η Τουρκία γίνεται όλο και πιο πολύ τουριστική τα τελευταία χρόνια.
Και η μουσουλμανική θρησκεία; Τώρα να μας χωρίζουν οι προσκολλήσεις στη θρησκεία είναι για μένα από τους πιο μεγάλους κινδύνους. Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση είναι ότι η καθιερωμένη μέρα λειτουργίας για τους μουσουλμάνους είναι η Παρασκευή. Από ποια άποψη όμως; Για τους εβραίους είναι το Σάββατο - μέρα του Κρόνου, του αυστηρού νομοθέτη, για τους χριστιανούς είναι η Κυριακή - μέρα του Ηλίου, του ζωντανού ανοίγματος που αργότερα μετράπηκε σε "μέρα του Κυρίου", ενώ τελικά για τους μουσουλμάνους είναι η Παρασκευή - μέρα της Αφροδίτης, της θηλυκής υποδοχής! Κάποια στιγμή θα ήθελα να το εξερευνήσω πως εφαρμόστηκε έτσι όταν είναι γνωστοί οι περιορισμοί της ισλαμικής θρησκείας ως προς τις γυναίκες. Ίσως αυτοί οι περιορισμοί να μπήκαν πολύ μα πολύ μεταγενέστερα...

Δεν θα σταθώ στην όλη περιγραφή του ταξιδιού, αλλά θα επικεντρωθώ στην Έφεσο και όπως έζησα τα γεγονότα αυτής της μέρας.
Η Αρχαία Έφεσος μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της αρχαιότητας με μια αξιόλογη βιβλιοθήκη που μπορούσε να συγκριθεί με της Αλεξάνδρειας. Την επισκεφτήκαμε μετά την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του ευαγγελιστή, η οποία βρισκόταν κοντά και πάνω σε ένα λόφο, όπου από κάτω κειτόταν το Αρτεμίσιο ή μάλλον ότι έμεινε από αυτό...

Αν και δεν τράβηξα πολλές φωτογραφίες γιατί ήμουν απασχολημένη...να εξερευνώ (!) μπορώ να εμφανίσω όσες εικόνες βρήκα. Και η αλήθεια ήταν πως αν και στην αρχαία Έφεσο είχε πολλά, μα πάρα πολλά να δεις (και έχουν ανασκάψει μόνο το 40% των αρχαίων!) σαν ενέργεια δεν έλεγε πολλά. Ήταν η ενέργεια ενός πολύβουου τόπου όπως ήταν πάντοτε και ακόμα και τώρα.

Ενώ όταν ήμουν στο λόφο όπου στεκόταν η βασιλική του Αγίου Ιωάννου...εκεί άλλαζαν όλα! Ήταν απίστευτη η ενέργεια που ένιωσα και κάτι ιερό είχε αυτός ο τόπος εκτός από τη πανέμορφη θέα του που του πρόσφερε η θέση στο λόφο. Εκεί ψηλά ένιωθα ζέστη, αδρεναλίνη κι άλλα δύσκολα να περιγραφούν. Σίγουρα κάτι γνωρίζει όποιος βρίσκεται σε παρόμοιους τόπους και δεν είναι τυχαίο που σε τέτοιους τόπους χτίζουν ναούς.
Ο ναός εκεί είναι από τους πιο παλιούς και δεν ήταν πάντοτε χριστιανικός ούτε και μετέπειτα ολοκληρωτικά χριστιανικός. Πήραν κομμάτια από το Αρτεμίσιο που βρισκόταν πιο κάτω για να χτιστεί η εκκλησία και άλλα πολλά. Οι κολώνες που έβλεπες ήταν ιωνικού ρυθμού και έμοιαζαν πάρα πολύ με αυτές που πρέπει να είχε το Αρτεμίσιο.

Το καημένο Αρτεμίσιο το έβλεπες από κει ψηλά, ή μάλλον τη μοναδική κολώνα που έμεινε από κάτι που ήταν ένα από τα εφτά θαύματα του κόσμου. Ωστόσο ήταν παράξενο να το βλέπεις. Έχει περάσει τα πάνδεινα από σεισμούς, πλημμύρες από το κοντινό ποτάμι και φυσικά καταστροφές από ανθρώπους με πιο γνωστό το κάψιμό του από τον Ηρόστρατο, που λέει η παράδοση ότι έγινε τη νύχτα της γέννησης του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Εκεί βρισκόταν και το άγαλμα της Αρτέμιδος, εξίσου ξακουστό με το άγαλμα της Αθηνάς στον Παρθενώνα ή του Δία στην Ολυμπία. Με μία σημαντική διαφορά, αντίθετα με την απεικόνιση της μορφής της Άρτεμης όπως τη γνωρίζουμε οι περισσότεροι, της παρθένας κυνηγού με το τόξο, το άγαλμα έφερνε πολύ περισσότερο στις ανατολικές θεές της γονιμότητας με κυρίαρχη την Αστάρτη ή Κυβέλη. Γι' αυτό είχε και πολυάριθμους μαστούς - αυγά, σύμβολα της γονιμότητας. Ακόμα και στο φόρεμα είχε ανάγλυφα από ελάφια, αγριογούρουνα αλλά και μυθικά ζώα όπως η Σφίγγα. Σώθηκαν νεώτερα αντίγραφα και παραλλαγές του αγάλματος που μας έδωσαν να καταλάβουμε πως ήταν η αξιοπρόσεχτη μορφή του.

Πάντως εκεί ψηλά στο λόφο στην εκκλησία-ναό με τα πολλά ερείπια που βρίσκονταν σε καλή κατάσταση, δεν μπορούσα να ακολουθήσω την πεπατημένη πορεία που έπαιρνε το γκρουπ κι ας έχανα την ευκαιρία να ακούσω αυτά που είχε να πει ο ξεναγός. Ήταν τόσα πολλά και ωραία αυτά που υπήρχαν εκεί, μες στα χαλάσματα, και δεν υπήρχε χρόνος να τα δω όλα ενώ το ήθελα πολύ. Ειδικά με την αίσθηση που μου έδινε ο τόπος.

Άσε που σκεφτόμουν περισσότερο πως κι από κει πέρασε ή συνδέεται το μέρος με κάποιον τρόπο με τον Απολλώνιο Τυανέα. Μπορεί να ήταν η ιδέα μου αλλά ένιωθα μυστηριακά μαγικά. Και κατάλαβα ότι δεν μου αρκούσε. Ήθελα να εξερευνήσω όλα τα μέρη, ειδικότερα να ανεβαίνω στα χαλάσματα να αγναντεύω αλλά και να τρυπώνω στα μικρά δωμάτια και τους περίεργους διαδρόμους όπου δεν πατούσαν τουρίστες και η απόδειξη για αυτό ήταν ότι σε εκείνα μόνο το χορτάρι είχε φυτρώσει πιο ψηλά και από το ύψος του γόνατου.

Αφού το έσκασα τοξότικα από το γκρουπ και πήγαινα πέρα δώθε, ανακάλυψα και ένα δυσκολοπάτητο χαμηλό μέρος με διαδρομάκια που στην αρχή τα χρειάστηκα να ξεπεράσω τον φόβο μου ώστε να πάω εκεί. Πριν μπω στην είσοδό τους, έπεσα πάνω σε ένα νεαρό ντόπιο, λίγο κακομοίρη, λίγο ταλαίπωρο, λίγο άσχημο ο οποίος προηγουμένως στο γκρουπ προσπαθούσε να μου πουλήσε ένα "αρχαίο" νόμισμα. Αληθινό ή πλαστό δεν έμαθα. Με ρώτησε σε σπασμένα αγγλικά τι είναι αυτό που γυρεύω κι εγώ του απάντησα πως απλά κοιτάζω, ενώ οι συγγενείς μου μου έλεγαν να μην απομακρυνθώ πολύ ξέροντας την τρέλα που κουβαλούσα.

Φυσικά και δεν τους άκουσα. Όταν βρέθηκα μόνη μου έκανα μια μικρή επίκληση στον Απολλώνιο κι αν γινόταν να μάθω τα μυστικά του τόπου. Και βρέθηκα ξαφνικά σε ένα πανέμορφο δωματιάκι που είχε ένα περίεργο άνοιγμα μεσα στη στενοχωρία του, ενώ το έλουζε το φως και η φύση τυφλώνοντάς με.
Και στο κέντρο του δωματίου υπήρχε μια κολώνα, τόσο αρμονικά ταιριασμένη παρά τον περίτεχνο αρχαίο ρυθμό της. Και δίπλα της βρισκόταν μια ελιά που την αγκάλιαζε με ένα τρόπο τόσο ταιριαστό που θα λυπόσουν να τη βγάλεις από κει. "Θα μπορούσε να μου εμφανιστεί ένα σημάδι τώρα;" αναρωτήθηκα μη σκεφτόμενη κάτι συγκεκριμένο. Και πριν προλάβω να κάνω ένα βήμα, βλέπω ότι μπρος στο πόδι μου είχε συρθεί αργά αργά μια χελώνα η οποία έβγαζε διεξοδικά το κεφάλι της και με κοιτούσε.

Ακόμα και να ήταν οι ιδέες μου, τα χάρηκα όλα αυτά και ένιωθα λες και είχα ανέβει ανώτερα επίπεδα, ανώτερες οκτάβες και μπορούσα να προσεγγίσω ένα τεράστιο άνοιγμα προς τον κόσμο, μια συμπαντική απεραντοσύνη. Εξάλλου με όλα αυτά ένιωθα σαν παιδάκι που έπαιζε ή είχε ξαναγεννηθεί μες στην αθωότητά του:)
Δεν ξέρω πόση ώρα κάθησα, αλλά κατάλαβα κάποια στιγμή πως οι άλλοι θα με ψάχνανε ή θα είχαν αρχίσει να ανησυχούν. Βγήκα έξω και είδα πως το γκρουπ μου είχε φύγει, ένας Θεός ήξερε για που! Και πράγματι χτύπησε το κινητό μου. Κι εγώ ήμουν ακόμη στη τρελή χαρά σαν μικρό παιδί.
Βλέπω ξαφνικά πάλι το νεαρό και κατάλαβα ότι με είχε ακολουθήσει. "Χάθηκες;" μου λέει.
"Απλά φύγανε" του είπα. Συνήθως βρίσκω κάποια δυσκολία να είμαι τόσο τολμηρή με τους ανθρώπους αλλά εκείνη τη στιγμή ήμουν αλλού.
"'Ελα να σε πάω" μου είπε δείχνοντας μου που πήγανε. Η αλήθεια είναι πως η όποια σκέψη ότι κινδύνευα κι ότι μπορούσε να με παραπλανήσει οδηγώντας με αλλού μου πέρασε από το μυαλό για μία μόνο στιγμή. Ένιωθα τόση σιγουριά και πίστη που απλά χαμογέλασα. Η ψυχή μου εξάλλου εκείνη τη στιγμή μπορούσε να χωρούσε όλο τον κόσμο, ακόμα και αυτόν...

Ωστόσο δεν αργήσαμε πολύ να τους βρούμε κι από μακριά που τους είδα κατάλαβα ότι είχαν ανησυχήσει αρκετά. Τους του δείχνω του παιδιού, ευχαριστώντας τον με χαρά νιώθοντας ακόμα μεγαλύτερη συμπάθεια. Πριν φτάσουμε με είχε ρωτήσει από που είμαι φυσικά κι εγώ του είπα: "Γιουνάν" χρησιμοποιώντας την τούρκικη λέξη για τη χώρα μας που μας χαρακτηρίζει ως Ίωνες.
"Γκρης;" μου κάνει.
"Γες μπατ Γιουνάν" Όχι ρε παιδιά Γκρης που βγαίνει από το γκιαούρ-γκραικός που μας είχαν αποκαλέσει καθιερώνοντάς μας ως "σκλάβους".

Τον χαιρέτησα για να φύγω και μου 'δωσε το χέρι για χειραψία αλλά προχώρησε σε απλό σταυροφίλημα στο μάγουλο. Προσπάθησε να εκφραστεί όσο γινόταν ότι με συμπάθησε πολύ, ακόμα και με το "άι λβ γιου"! Κι εγώ τον ευχαρίστησα με χαρά ανάμεικτη με ευγνομωσύνη που απλά αυτός υπήρχε.
Φτάνοντας στους συγγενείς μου είδα και για πρώτη φορά να πετάει πελαργός και τον είδα από κοντά, να πετάει πάνω από το κεφάλι μου... Σημάδι γυρισμού ίσως :) Γιατί κι ο ουρανός μου φαινόταν απλόχερα απέραντος λες και μπορούσα να αισθανθώ το μακρύ πεταγμά του μέσα στη ψυχή μου...

Ο πελαργός ήταν ένας και πετούσε αλλά αυτή είναι μια ωραία φωτό που βρήκα με πελαργούς και μάλιστα στα ερείπια του ίδιου τόπου! Δυστυχώς για χελώνα δε βρήκα!

Η σημερινή Πανσέληνος

Σήμερα έχουμε πανσέληνο πάνω στον άξονα Σκορπιού - Ταύρου. Και η πανσέληνος του Μαϊου θεωρείται σημαντική από μεταφυσικής πλευράς αφού συνδέεται με τη γιορτή Βεσάκ (ή Βισάκα) κατά την οποία γιορτάζεται κυρίως η γέννηση αλλά και ο θάνατος και η μεταμόρφωση του Βούδα στη Νιρβάνα.
Και λόγω του ότι αυτή η πασέληνος αφορά τόσο την έξαρση της σελήνης στον Ταύρο τόσο και την πτώση της στον Σκορπιό, σας προσφέρω κι ένα βίντεο με υπέροχη μουσική για άφθονο διαλογισμό πάνω σ' αυτή :)

Η Εορτή του Βεσάκ τελείται στην πανσέληνο του Ταύρου, ενώ η Εορτή της Ανθρωπότητας τελείται ένα μήνα αργότερα, στην πανσέληνο των Διδύμων. Επίσης, η εορτή του Πάσχα καθορίζεται στην Πανσέληνο που εμπίπτει στη Ζωδιακή διαίρεση του Κριού, κατά την πρώτη Πανσέληνο μετά την Εαρινή Ισημερία. Αυτές οι τρεις Εορτές - του Πάσχα, του Βεσάκ και της Ανθρωπότητας (απ' ότι κατάλαβα μάλλον στην Πεντηκοστή αναφέρεται) - συνιστούν τα τρία μεγαλύτερα πνευματικά γεγονότα του έτους. Είναι χρήσιμο να θυμόμαστε ότι σε ορισμένα εδάφια από τα κείμενα της Α. Α. Μπ. και του Θιβετανού χρησιμοποιούνται συχνά φράσεις όπως Πανσέληνος του Μαΐου για να υποδηλωθεί η εορτή του Βεσάκ (η πανσέληνος του Βούδα), καθώς και Πανσέληνος του Ιουνίου για να αναφερθεί η Πανσέληνος του Χριστού, που αποτελεί Εορτή της Ανθρωπότητας. Γενικά οι δύο αυτές Πανσέληνοι σημειώνονται κατά τη διάρκεια των μηνών Μαΐου και Ιουνίου, αλλά όχι πάντοτε. Όπως εξηγήθηκε παραπάνω, ο καθοριστικός παράγων για τον προσδιορισμό των Εορτών είναι οι Πανσέληνοι Ταύρου και Διδύμων και όχι οι ημερολογιακοί μήνες.

Όμως υπάρχει κάτι σχετικά μ' αυτή την Εορτή, που τη διαφοροποιεί και την ξεχωρίζει από τις άλλες γιορτές. Οι ημερομηνίες των Χριστιανικών Εορτών καθορίστηκαν από γεγονότα του παρελθόντος ή από συμβάντα που έγιναν πολλούς αιώνες πριν, ή επίσης μνημονεύουν κάποιο μεγάλο Μαθητή του Χριστού που υπηρέτησε στο παρελθόν τη φυλή, όπως κι Εκείνος. Ενώ η Εορτή του Βεσάκ συνιστά αναγνώριση ενός τωρινού και ζωντανού γεγονότος. Τελείται (όπως πιστεύουν εκείνοι που την τηρούν) ενόσω λαμβάνει χώρα ένα μέγα και ουράνιο γεγονός, κι έχει τη φύση της συμμετοχής σε μια τελετουργία.
Όπως λέει ο μύθος, ο Βούδας επιστρέφει μια φορά το χρόνο για να ευλογήσει τον κόσμο, διαβιβάζοντας μέσω του Χριστού ανανεωμένη πνευματική ζωή. Κατόπιν ο Βούδας αποσύρεται αργά, ώσπου γίνεται αμυδρή κουκίδα στον ουρανό, που κι αυτή τελικά εξαφανίζεται. Η όλη τελετουργία της ευλογίας, από τη στιγμή της πρώτης μακρυνής εμφάνισης μέχρι τη στιγμή που ο Βούδας εξαφανίζεται από τη θέα, διαρκεί ακριβώς οκτώ λεπτά. Η ετήσια θυσία του Βούδα για χάρη της ανθρωπότητας (γιατί επιστρέφει με μεγάλο τίμημα) έχει τελειώσει και Εκείνος επιστρέφει και πάλι στον υψηλό τόπο, όπου εργάζεται και αναμένει. Κάθε χρόνο επιστρέφει για την ευλογία, και κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται η ίδια τελετή.

(Τμήμα από ένα ανέκδοτο φυλλάδιο της Arcane School - Lusis Trust)

Οι αρχαίοι μύθοι λένε ότι αυτή την περίοδο ο Βούδας (Η προσωποποίηση του Φωτός) και ο Χριστός (Η Ενσάρκωση της Αγάπης) συναντιούνται και αυξάνουν τις ενεργειακές δονήσεις της Ανθρωπότητας, προκειμένου να βοηθήσουν έτσι την Ανθρωπότητα αλλά και ολόκληρη τη Γη. Το Wesak σηματοδοτεί μία έντονη περίοδο Πνευματικής αξιολόγησης σε όλες τις διαστάσεις. Τα αποτελέσματα της αξιολόγησης αυτής θέτουν την μοίρα της ενεργειακής δόνησης της ανθρωπότητας για τον επόμενο κύκλο των δώδεκα μηνών. Σύμφωνα πάντα με την παράδοση, την εποχή του Wesak, ο Βούδας επιστρέφει στην Γη για να την ευλογήσει. Οι ευλογίες αυτές μεταδίδονται μέσω του Χριστού και έτσι επιτυγχάνεται η ανανέωση της πνευματικότητας. Όταν ο Βούδας (που είναι η έκφραση της Σοφίας του Θεού) κατακλύζει την Γη με ευλογίες, ο Χριστός (που αντιπροσωπεύει την Ανθρωπότητα) εκφωνεί ένα ειδικό μάντρα που ψάλλεται μόνο αυτήν την περίοδο. Αυτό το μάντρα, δημιουργεί ιδιαίτερα υψηλές και δυνατές δονήσεις που ξεκινούν από την Γη και φτάνουν κατευθείαν στο Πνεύμα. Το μάντρα αυτό διαπερνά τις δονήσεις όλων των διαστάσεων και συνδέει όλα τα Φωτισμένα Σώματα της Γης με το Θεό. Μέσα από τον Βούδα διαχέεται στη Γη η Σοφία του Θεού και μέσα από τον Χριστό εκδηλώνεται η Αγάπη του Θεού.

(http://www.pranichealing.gr/GR/index_files/WESAK.htm)

Απόφθεγμα περί φανταστικού

Τελευταίες ώρες πριν το ταξίδι και κάθομαι και γράφω πάλι!
Έχει δίκιο ο Λύκος, δεν ξεκολλάω εύκολα μάλλον...

Απλά χθες διάβασα σε ένα από τα διηγήματα του περιοδικού ASIMOV'S κάτι από το στόμα του Μελιέ που ταίριαζε τόσο σ' αυτά που έγραψα για το φανταστικό χθες.

Ο Ζωρζ Μελιέ ήταν Γάλλος ταχυδακτυλουργός και ένας από τους πρωτοπόρους του κινηματογράφου, ειδικά από τους πρώτους κινηματογραφιστές επιστημονικής φαντασίας:

"Δεν του είπα όμως τις απόψεις μου για τη μαγεία - ακόμα κι εσύ δεν με πίστεψες ποτέ. Αλλά του είπα πως χρειαζόμασταν τη φαντασία, ότι η επιστήμη δεν θα μπορούσε να εξηγήσει ποτέ όλες τις παράξενες ανατροπές που συμβαίνουν στη ζωή. Ότι η φαντασία υπάρχει όχι σε αντιδιαστολή με την επιστήμη αλλά παράλληλα με αυτήν, με την καθεμιά τους να διαφωτίζει την άλλη."

Επίσης θέλω να πω ότι μπορεί να χρησιμοποιώ διάφορους ορισμούς, που να 'ναι γνωστοί μεν στους κύκλους εσωτερισμού, αλλά να φαίνονται παράξενοι. Γι' αυτό όποια απορία κι αν υπάρχει, μη διστάσετε! Επικοινωνήστε μου!
Φιλούρες μέχρι μετά το ταξίδι. Ίσως αναρτήσω και φωτογραφίες από Έφεσο, Σμύρνη κλπ. :-)

Το νέο περιοδικό & η Επιστημονική Φαντασία

Βράδυ...στο νησί και κάθομαι και γράφω εν όψει του αυριανού ταξιδιού σε μια χώρα που δεν έχω ξαναπάει παρά το ότι έχω ταξιδέψει σε πολλές χώρες του κόσμου από νεαρά ηλικία. (Ναι μου έτρεφα(ν) αρκετά τον καρμικό μου τοξότη, νότιος δεσμός στον τοξότη για όσους κάτι γνωρίζουν από αστρολογία). Αφού όταν άλλες γυναίκες λένε και ατάκες που μείνανε κλασσικές, ακόμα και με χιούμορ, όπως: "εγώ πότε θα γίνω μάνα??" εγώ σκέφτομαι συνέχεια: "εγώ πότε θα γίνω δίδυμος?????"
Να 'ναι καλά το μπλογκ, ίσως με βοηθήσει να μεταδώσω κάτι κι από γραπτή επικοινωνία αφού αυτό είναι στο οποίο είμαι κυρίως καλή. Και να σκεφτεί κανείς ότι τόσα χρόνια δεν έπιανα να κάνω μπλογκ παρά τα ακατάπαυστα κείμενα,άρθρα, διηγήματα, ημερολόγια κλπ. κλπ. κλπ. ότι έχω γράψει κατά καιρούς. Κι είναι ατέλειωτος ο κατάλογος....
Αλλά τώρα με έπιασε αυτό που αποκαλώ προσωπικά "οίστρος", όταν έχω όρεξη να γράψω και κάθομαι και γράφω, δε πα να 'ναι όσο αργά κι αν είναι, αν έχω κανονίσει ραντεβού εκείνη τη στιγμή (σόρυ για όσους έστησα, ειλικρινά ένιωθα πως θα μου 'φευγε η ιδέα!).
Και τα διηγήματα που έχω γράψει...με ενδιαφέρει κυρίως το πεδίο του φανταστικού. Γιατί το φανταστικό; Όχι μόνο γιατί είμαι λάτρης της φαντασίας (σαν αιώνιος ιχθύς έχω ταξιδέψει και με το μυαλό μου στα Ιμαλάια εν ώρα φυσικής στο σχολείο!), αλλά και γιατί νιώθω ότι με αυτό μπορώ να εξηγήσω πολλά πράγματα. Είναι περίεργο, αλλά νιώθω ότι διευρύνοντας τα όρια, μπορώ να εξηγήσω και πράγματα που συμβαίνουν μπροστά μας και δεν τα βλέπουμε ή έχουμε ξεχάσει την ύπαρξή τους...Ή τα θεωρούμε δεδομένα....
Μπορώ όμως να πω ότι η προσέγγισή μου είναι σε μεγάλο βαθμό επίσης ψυχολογική. Δηλαδή δεν θα μείνω στην επιφάνεια, αλλά για τους διάφορους ήρωες όπως και καταστάσεις, πρέπει να παρουσιάσω τη ψυχολογική τους υπόσταση. Δηλαδή να δώσω όσο γίνεται καλύτερη κατανόηση των αιτιών και του εσωτερικού κόσμου που οδηγεί όλους και όλα, τόσο σε καλό όσο και κακό, γιατί πιστεύω ότι είναι πολύ βασικό για να μας υπενθυμίσει ότι, όχι μόνο χρειάζεται να καταλάβουμε, αλλά και να δεχτούμε και να συγχωρέσουμε. Κατανοώντας καλύτερα οτιδήποτε συμβαίνει, μπορούμε να συγχωρέσουμε καλύτερα οτιδήποτε (εδώ θα 'θελα να χρησιμοποιήσω τη λέξη "συγχώρεση" με πολλές έννοιες). Ακόμα και τους εαυτούς μας.
Ουπς! Πάλι σαν ιχθύς μιλάω...:) Και μ' αρέσει που μικρή ήθελα να το αποφύγω...

Ωστόσο είχα βρει τυχαία κι είχα πιάσει να διαβάσω το καινούριο περιοδικό επιστημονικής φαντασίας που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Anubis, το Asimov's Science Fiction.
Είμαι ακόμα στην αρχεία, αλλά έχει πραγματικά πολύ αξιόλογες ιστορίες, μερικές που έχουν κερδίσει και βραβεία!
Σύμφωνα με την αναφορά από τον εκδότη του:

Οι Εκδόσεις Compupress φέρνουν στην Ελλάδα ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στο χώρο της λογοτεχνίας του φανταστικού: το Asimov's Science Fiction Magazine είναι ένα από τα μακροβιότερα και εγκυρότερα περιοδικά του χώρου, που εμπλουτίζει και αναδεικνύει την επιστημονική φαντασία εδώ και δεκαετίες. Από την αρχή της κυκλοφορίας του έως σήμερα, οι ιστορίες του έχουν κερδίσει 44 βραβεία Hugo και 25 Nebula, ενώ οι ίδιοι οι αρχισυντάκτες του περιοδικού έχουν τιμηθεί συνολικά 18 φορές με το βραβείο Hugo.

Η Ελληνική Έκδοση του Asimov's Science Fiction επικεντρώνεται σε διηγήματα και νουβέλες επιλεγμένες από τα τεύχη του πρωτότυπου περιοδικού, παρουσιάζοντας ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η σύγχρονη σκηνή της λογοτεχνίας του φανταστικού. Κάθε μήνα οι πιο διάσημοι συγγραφείς του χώρου μοιράζονται μαζί μας ιστορίες που μας ταξιδεύουν σε μελλοντικούς ή εναλλακτικούς κόσμους, ιστορίες που μαγεύουν και προβληματίζουν. Ταυτόχρονα, όμως, σκοπός και φιλοδοξία του περιοδικού είναι να δώσει ένα βήμα έκφρασης και στους εγχώριους δημιουργούς, αλλά και να πληροφορεί τους αναγνώστες για οτιδήποτε νεότερο σχετικά με το χώρο του φανταστικού.

Ο Λύκος μου είχε πει κάποτε: "οι συγγραφείς που γράφουν επιστημονική φαντασία δεν γράφουν παρά για μνήμες του παρελθόντος..."
Ήταν πολύ ώρα που το σκεφτόμουν αυτό και κάθισα και το συζήτησα μαζί του.
Είναι σίγουρα πολλά από την ιστορία και την προϊστορία της γης που δύσκολα μπορούν να εξηγηθούν. Ακόμα και οι επιστήμονες σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Κι είναι πάρα πολλά, μιλάμε για το 90% της παγκόσμιας ιστορίας. Κι αυτό μόνο για τον πλανήτη όπου ζούμε τώρα, μην πω για άλλους πλανήτες η από που μπορεί να καταγόμαστε κλπ!
Και πράγματι, είναι κάτι που δεν αποκλείω καθόλου μα καθόλου! Μικρή και δυσκολοδιάκριτη η διαφορά ή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της επιστημονικής φαντασίας και της ιστορικής φαντασίας, ή του φανταστικού γενικά. Κι αν όλοι γράφουν ιδέες που αναβλύζουν από μέσα τους, ποιος λέει ότι δεν γράφουν παλιές μνήμες που κουβαλούν, παλιά γεγονότα που γράφτηκαν στη ψυχή τους, παλιά περιστατικά γραμμένα και στα ακασικά τους αρχεία αναμειγνυόμενα με την τωρινή τους προσωπικότητα ή τα πιστεύω τους ή και τα σύγχρονα δεδομένα του κόσμου τους;
Κι όλα αυτά για θαυμαστές μηχανές, ανώτερους πολιτισμούς, διαστημικές πτήσεις...ναι υπάρχουν πάρα πολλές ενδείξεις ότι υπήρχαν και παλαιότερα.
Τον ρώτησα λοιπόν: "αν εξιστορούν παλιές μνήμες, γιατί αναφέρονται στο μέλλον;"
"Ποιος είπε ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται;" μου απαντάει. "Κι ότι αυτά που γράφουν δεν θα συμβούν ξανά στο μέλλον ή άραγε δεν τα προσμένουν οι ίδιοι; Και πολλές φορές προειδοποιούν, κυρίως για τα αρνητικά...αν συνεχίσει η ανθρωπότητα έτσι..."
Έτσι λοιπόν, άλλοι κόσμοι μακρινοί από τους οποίους να καταγόμαστε, άλλες μορφές ύπαρξης αλλά και παρόμοια μονοπάτια πορείας...όλα μαζί...Εξωγήινοι, ξωτικά, γίγαντες, νάνοι, κύτταρα, οργανισμοί που μπορεί να ακολουθήσουν ίδια ή να αλλάξουν πορεία ανάλογα με τις καταστάσεις, να δημιουργήσουν πολυάριθμους πολιτισμούς...
Μια πολύ γνωστή συγγραφέας που μπαίνει βαθιά στο πετσί, στη γλώσσα και την κουλτούρα του πολιτισμού για τον οποίο εξιστορεί και σε καλεί να συμμετέχεις κι εσύ στα άδυτά του, αλλά πιστεύω πάρα πολύ πως ένα μεγάλο μέρος των συγγραμμάτων της μπορεί να αποτελείται από μνήμες, είναι η Ούρσουλα Λε Γκεν ( Ursula Le Guin).
Εξάλλου ποιος λέει πως ο Τόλκιν δεν μοιάζει με τους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας; Πως μπορεί να εξηγεί κι αυτός μια παλιά ιστορία...Ξέρεις κάτι που μπορεί να συνέβη στη μέση γη ;-)

Απλά υπέροχο! 100% Ευθύνη για την πραγματικότητά μας

Όταν διάβασα το κείμενο έκλαιγα ακατάπαυστα κι ήθελα να νιώσω όλους κοντά μου! Και το πιο αγαπημένο μου πρόσωπο μέσα σε όλα.

Είναι πραγματικά πολύ καλή θεραπεία!!! Θεραπεία για τα πάντα γύρω μας. Μη ξεχνάμε άλλωστε πως το Ho'oponopono σημαίνει ομοπονόπονος! Πόσο κοινές είναι αλήθεια οι λέξεις...

Παίρνοντας ευθύνη για το κόσμο γύρω μας μπορούμε να αλλάξουμε τόσο το μέσα μας όσο το γύρω μας...!

HO'OPONOPONO

Του Joe Vitale

Απόδοση στα Ελληνικά: γιώργος κυρίτσης

Πριν δύο χρόνια άκουσα για κάποιον θεραπευτή στη Χαβάη, ο οποίος θεράπευσε ένα ολόκληρο θάλαμο εγκληματικά παραφρόνων ασθενών – χωρίς ποτέ να δει κανέναν από αυτούς. Ο ψυχολόγος μελετούσε το φάκελο ενός ασθενούς και μετά κοιτούσε μέσα του να δει με ποιο τρόπο δημιούργησε την ασθένεια εκείνου του ανθρώπου. Καθώς βελτίωνε τον εαυτό του, βελτιωνόταν και ο ασθενής.

Όταν πρωτοάκουσα την ιστορία, σκέφτηκα ότι θα ήταν κάποιος αστικός μύθος. Πώς ήταν δυνατόν κάποιος να θεραπεύει έναν άλλο, θεραπεύοντας τον εαυτό του; Πώς θα μπορούσε, ακόμα και ένας άριστος γνώστης της αυτο-βελτίωσης, να θεραπεύσει τους εγκληματικά παράφρονες; Δεν είχε κανένα νόημα, ούτε λογική, οπότε διέγραψα την ιστορία.

Όμως ένα χρόνο αργότερα την άκουσα ξανά. Άκουσα ότι ο θεραπευτής χρησιμοποιούσε μια χαβανέζικη θεραπευτική διαδικασία που ονομάζεται ho'oponopono. Δεν είχα ακούσει ποτέ γι αυτή, αλλά δεν έφευγε από το νου μου. Αν η ιστορία είχε κάποια αλήθεια, θα έπρεπε να μάθω περισσότερα. Για μένα η έννοια «ολική ευθύνη» σήμαινε ότι είμαι υπεύθυνος για ότι σκέφτομαι και κάνω. Πέρα από αυτό, δεν έχει τίποτα να κάνει μ’ εμένα. Νομίζω ότι οι περισσότεροι έχουν την ίδια άποψη για την ολική ευθύνη. Είμαστε υπεύθυνοι για όσα κάνουμε εμείς και όχι για ότι κάνει οποιοσδήποτε άλλος – όμως αυτό είναι λάθος.

Ο Χαβανέζος θεραπευτής που θεράπευσε εκείνους τους διανοητικά άρρωστους ανθρώπους, θα με δίδασκε μια προηγμένη νέα προοπτική, όσον αφορά στην ολική ευθύνη. Το όνομά του είναι Dr. Ihaleakala Hew Len. Ίσως να μιλήσαμε μια ώρα την πρώτη φορά στο τηλέφωνο. Ζήτησα να μου πει όλη την ιστορία του έργου του σαν θεραπευτής.

Μου εξήγησε ότι εργαζόταν στο Κρατικό Νοσοκομείο της Χαβάης για τέσσερα χρόνια. Η πτέρυγα με τους εγκληματικά παράφρονες ήταν επικίνδυνη. Κάθε μήνα οι ψυχολόγοι δήλωναν παραίτηση. Το προσωπικό συχνά δήλωνε ασθένεια ή απλά υπέβαλε παραίτηση. Οι άνθρωποι περνούσαν εκείνη την πτέρυγα με την πλάτη τους στον τοίχο, από φόβο μην τους επιτεθούν οι ασθενείς. Δεν ήταν καθόλου ευχάριστο μέρος να ζεις, να εργάζεσαι ή να επισκέπτεσαι.

Ο Δρ. Λεν ανέφερε ότι ποτέ δεν είδε τους ασθενείς. Συμφώνησε να έχει ένα γραφείο και να εξετάζει τους φακέλους τους. Ενόσω κοιτούσε εκείνους τους φακέλους, εργαζόταν επάνω στον εαυτό του. Καθώς εργαζόταν στον εαυτό του, οι ασθενείς άρχισαν να θεραπεύονται.

«Μετά από λίγους μήνες, ασθενείς που είχαν αλυσοδεμένους, τους επιτρεπόταν να περπατούν ελεύθεροι», μου λεει. «Άλλοι που έπρεπε να παίρνουν βαριά φάρμακα, σταματούσαν τη φαρμακευτική αγωγή. Κι εκείνοι που δεν είχαν καμία ελπίδα να απολυθούν, αφήνονταν ελεύθεροι». Είχα μείνει άναυδος! «Και όχι μόνο αυτό», συνέχισε, «αλλά και το προσωπικό άρχισε να απολαμβάνει το να έρχεται στη δουλειά. Η τάση “κοπάνας” και η αναστάτωση εξαφανίστηκαν. Τελικά διαθέταμε περισσότερο προσωπικό απ’ ότι χρειαζόμασταν, καθότι ασθενείς αφήνονταν ελεύθεροι και όλο το προσωπικό εμφανιζόταν να εργαστεί».

Τότε ήταν στιγμή να θέσω την ερώτηση του ενός εκατομμυρίου δολαρίων: «Τι ήταν αυτό που κάνατε από μέσα σας, το οποίο έκανε εκείνους τους ανθρώπους να αλλάξουν;»

«Απλώς θεράπευα το κομμάτι μου που τους δημιούργησε» μου αποκρίθηκε. Δεν κατάλαβα τι εννοούσε. Ο Δρ. Λεν μου εξήγησε λοιπόν ότι ολική ευθύνη της ζωής σου σημαίνει πως οτιδήποτε στη ζωή σου - απλώς και μόνο επειδή βρίσκεται στη ζωή σου - είναι δική σου ευθύνη. Κατά μία κυριολεκτική έννοια, ολόκληρος ο κόσμος είναι δική σου δημιουργία.

Ουφ! Αυτό είναι δύσκολο να το χωνέψω. Το να είμαι υπεύθυνος για ότι λεω ή κάνω, είναι ένα πράγμα. Αλλά να είμαι υπεύθυνος για οτιδήποτε λένε ή κάνουν όλοι στη ζωή μου, είναι εντελώς άλλο πράγμα. Κι όμως η αλήθεια είναι η εξής: Εάν πάρεις την πλήρη ευθύνη για τη ζωή σου, τότε όλα όσα βλέπεις, ακούς, γεύεσαι, αγγίζεις ή βιώνεις καθ’ οιονδήποτε τρόπο, είναι δική σου υπευθυνότητα, επειδή βρίσκονται στη ζωή σου.

Πράγμα που σημαίνει ότι η τρομοκρατία, η οικονομία, ο πρόεδρος, ή οτιδήποτε βιώνεις που δεν σου αρέσει, είναι στο χέρι σου να το θεραπεύσεις. Κατά μία έννοια, όλα αυτά δεν υφίστανται παρά σαν προβολές από μέσα σου. Το πρόβλημα δεν είναι με εκείνα τα πράγματα. Το πρόβλημα έχει να κάνει μ’ εσένα και για να τα αλλάξεις, πρέπει να αλλάξεις εσένα.

Ξέρω ότι είναι δύσκολο να το καταλάβετε, πόσο μάλλον να το αποδεχτείτε ή να το εφαρμόσετε στην πράξη. Το να επικρίνετε είναι πολύ πιο εύκολο από την ολική υπευθυνότητα, αλλά καθώς μιλούσα με τον Δρ. Λεν, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι θεραπεία γι αυτόν, όπως και στο ho'oponopono, σημαίνει να αγαπάς τον εαυτό σου..

«Εάν θέλεις να βελτιώσεις τη ζωή σου, πρέπει να θεραπεύσεις (**ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ**) τη ζωή σου. Εάν θέλεις να θεραπεύσεις οποιονδήποτε, ακόμα και έναν διανοητικά άρρωστο, μπορείς να το κάνεις θεραπεύοντας τον εαυτό σου».

Ρώτησα τον Δρ. Λεν, με ποιο τρόπο θεράπευε τον εαυτό του. Τι ακριβώς έκανε όταν κοιτούσε τους φακέλους εκείνων των ασθενών;

«Απλώς έλεγα συνέχεια: “Συγγνώμη” και “Σ’ αγαπώ”, ξανά και ξανά», μου εξήγησε.

Αυτό είναι όλο;;;

«Αυτό είναι!»

Αποδεικνύεται πως το ν’ αγαπάς τον εαυτό σου, είναι ο σημαντικότερος τρόπος να βελτιώσεις τον εαυτό σου και καθώς βελτιώνεσαι εσύ, βελτιώνεις τον κόσμο σου.

Να σας δώσω ένα σύντομο παράδειγμα πώς δουλεύει αυτό: Μια μέρα μου έστειλε κάποιος ένα e-mail που με αναστάτωσε. Στο παρελθόν θα το είχα χειριστεί πατώντας τα κόκκινα κουμπιά των συναισθημάτων μου, ή προσπαθώντας να διαπληκτιστώ με το άτομο που μου έστειλε το αγενές μήνυμα. Αυτή τη φορά όμως αποφάσισα να δοκιμάσω τη μέθοδο του Δρ. Λεν. Έλεγα συνεχώς σιωπηρά “Συγγνώμη” και “Σ’ αγαπώ”, χωρίς να το απευθύνω συγκεκριμένα σε κάποιον. Απλώς επικαλούμουν το πνεύμα της αγάπης, να θεραπεύσει μέσα μου εκείνο που δημιουργούσε τις εξωτερικές συνθήκες.

Μέσα σε μια ώρα έλαβα e-mail από το ίδιο άτομο. Ζητούσε συγγνώμη για το προηγούμενο μήνυμά του. Έχετε κατά νου ότι δεν έκανα καμία εξωτερική κίνηση για να πάρω εκείνη την απολογία. Ούτε καν του είχα απαντήσει. Κι όμως, λέγοντας: “Συγγνώμη” και “Σ’ αγαπώ”, με κάποιο τρόπο θεράπευσε μέσα μου εκείνο που δημιούργησε την αρχική του αντίδραση.

Αργότερα παρακολούθησα ένα εργαστήριο ho'oponopono με τον Δρ. Λεν, ο οποίος είναι τώρα 70 ετών και θεωρείται σαν ένας παππούς σαμάνος. Επαίνεσε το βιβλίο μου «The Attractor Factor». Μου είπε πως καθώς θα βελτιώνω τον εαυτό μου, θα ανεβαίνει η δόνηση του βιβλίου μου και όλοι θα τη νιώθουν όταν το διαβάζουν. Εν ολίγοις, όσο βελτιώνομαι, θα βελτιώνονται και οι αναγνώστες μου.

«Και τι γίνεται με τα βιβλία που έχουν ήδη πωληθεί και βρίσκονται εκεί έξω;» ρώτησα.

«Δεν βρίσκονται εκεί έξω» μου εξηγεί, τινάζοντας για άλλη μια φορά το μυαλό μου με την μυστικιστική του σοφία. «Είναι ακόμα μέσα σου». Με λίγα λόγια, δεν υπάρχει “εκεί έξω”. Θα χρειαζόταν ίσως ολόκληρο βιβλίο να εξηγεί αυτή την προηγμένη τεχνική, στο βάθος που της αξίζει.

«Αρκούμαι να πω πως όποτε θέλεις να βελτιώσεις κάτι στη ζωή σου, υπάρχει μόνο ένα μέρος να κοιτάξεις: μέσα σου. Και όταν το κάνεις, κάντο με αγάπη».

Περισσότερες πληροφορίες: http://hooponopono.org

Σημείωση μεταφραστή:

Πιθανόν, όπως αναφέρει ο συντάκτης του συγκεκριμένου άρθρου, να χρειαζόταν ολόκληρο βιβλίο για να εμβαθύνουμε στην τεχνική αυτή. Όμως, από μια «κβαντική» άποψη, ίσως αρκεί απλώς να δηλώσουμε στο Σύμπαν την αγνή μας πρόθεση, να αναλάβουμε την πλήρη ευθύνη του κόσμου μας, συγχωρώντας και αγαπώντας τον εαυτό μας. Ίσως αρκεί, μέσα στην προσευχή μας, μέσα στο διαλογισμό μας, να εκφράσουμε την πρόθεσή μας αυτή. Και με ένα «γένοιτο» στο τέλος, να ζητάμε να γίνει πράξη η αληθινή αγάπη προς τον εαυτό μας, δηλαδή η αγάπη προς τον Σύμπαντα Κόσμον! Ο Χριστός είχε πει: «Αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν». Μάλλον τελικά - εν αγνοία μας - αυτό ακριβώς κάνουμε. Γι αυτό ίσως είναι έτσι ο κόσμος σήμερα. Επειδή αγαπάμε τους άλλους ακριβώς όπως τον εαυτό μας… από ελάχιστα έως καθόλου!

Περισσότερα για το Ho'oponopono:
Ho'oponopono σημαίνει, «να κάνεις το σωστό», ή «να διορθώνεις ένα λάθος».
Σύμφωνα με τους αρχαίους Χαβανέζους, το λάθος προκύπτει από σκέψεις που μολύνονται από οδυνηρές αναμνήσεις του παρελθόντος. Το ho'oponopono προσφέρει έναν τρόπο απελευθέρωσης της ενέργειας αυτών των οδυνηρών αναμνήσεων ή λαθών, που προκαλούν δυσαρμονία και αρρώστια. Σε μια παραλλαγή της διαδικασίας Ho'oponopono, συμπεριλαμβάνονται και τα τρία τμήματα του εαυτού, που αποτελούν το κλειδί της Προσωπικής Ταυτότητας. Αυτά τα τρία τμήματα τα οποία υπάρχουν σε κάθε μόριο της πραγματικότητας ονομάζονται Unihipili (παιδί/υποσυνείδητο), Uhane (μητέρα/συνειδητό) και Aumakua (πατέρας/υπερσυνειδητό).
Όταν αυτή η «εσώτερη οικογένεια» είναι ευθυγραμμισμένη, ο άνθρωπος είναι σε αρμονία με το Θείο.
Μ' αυτήν την ισορροπία, η ζωή αρχίζει να ρέει.
Έτσι, το Ho'oponopono βοηθάει στην αποκατάσταση της ισορροπίας πρώτα του ατόμου και μετά όλης της δημιουργίας. Ο καλύτερος τρόπος θεραπείας σε κάθε τομέα της ζωής μου και σ ολόκληρο το σύμπαν είναι να πάρω 100% την ευθύνη και να εργαστώ με τον εαυτό μου.
Και φυσικά υπάρχει και η απλή σοφία της ολοκληρωτικής αυτοφροντίδας.
«Φρόντισε τον εαυτό σου. Αν το κάνεις, όλοι θα ωφεληθούν.»
Αν θέλετε να λύσετε ένα πρόβλημα, ανεξάρτητα από το είδος του προβλήματος, εργαστείτε με τον εαυτό σας. - Ihaleakala Hew Len.
Αυτό το άρθρο επιβεβαιώνει ότι είναι η κατάσταση του Θεραπευτή που οδηγεί στη θεραπεία.

http://www.drcat.org/articles_interviews/html/hotfudge.html

ΘΕΩΡΙΑ: Φέρουμε μέσα μας σαν τμήματα του Ασυνείδητου Νου μας όλους τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μας. (Αυτά τα τμήματά μας μοιάζουν πάρα πολύ με τα αρχέτυπα του Καρλ Γιουνγκ.) Το Ho'oponopono «διορθώνει» ό,τι σχετίζεται με αυτά. Η μέθοδος Ho'oponopono είναι η ευθυγράμμισή μας με τη γενεαλογία μας και το ξεκαθάρισμα της, όπως και το ξεκαθάρισμα των σχέσεών μας με τους άλλους ανθρώπους της ζωής μας.
1. Φέρτε στο νου σας κάποιον με τον οποίο δεν νιώθετε απόλυτα ευθυγραμμισμένοι ή άνετοι.
2. Οραματιστείτε μια ατέρμονη ροή αγάπης και θεραπευτικής ενέργειας από μια πηγή πάνω από την κορυφή του κεφαλιού σας (από τον Ανώτερο Εαυτό σας). Ανοίξτε το πάνω μέρος του κεφαλιού σας και αφήστε την αγάπη και τη θεραπευτική ενέργεια να εισχωρήσουν στο σώμα σας, να γεμίσουν το σώμα σας και να πλημμυρίσουν την καρδιά σας σε σχέση με αυτόν τον άνθρωπο.
3. Όταν νιώσετε ότι αυτό ολοκληρώθηκε, αν είναι απαραίτητο ή δυνατό, συζητήστε μ' αυτόν τον άνθρωπο, συγχωρήστε τον και ζητήστε του να σας συγχωρήσει.
4. Αφήστε αυτόν τον άνθρωπο και δείτε τον να απομακρύνεται. Καθώς φεύγει, κόψτε το νήμα που ενώνει τους δυο σας (αν θέλετε). Αν εργάζεστε με μια τωρινή σημαντική σχέση, τότε αφομοιώστε το άτομο μέσα σας.
5. Κάντε το ίδιο με κάθε άνθρωπο της ζωής σας με τον οποίο έχετε μια μη ολοκληρωμένη ή μη ευθυγραμμισμένη σχέση.
6. Ο τελικός έλεγχος είναι να μπορείτε να δείτε ή να σκεφτείτε αυτά τα άτομα χωρίς να νιώθετε κανένα αρνητικό συναίσθημα. Αν εξακολουθείτε να νιώθετε αρνητικά συναισθήματα, τότε κάντε και πάλι τη διαδικασία.
Nα Eιστε Πάντα Kαλά