Web Informer Button

Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010

Μάτια που παρατηρούνε....

Επειδή όλο αυτό το διάστημα βρίσκομαι στο μετέωρο βήμα του πελαργού και μόλις τώρα με έπιασε η ακατανίκητη παρόρμηση ότι πρέπει να γράψω κάτι, βρήκα αυτή την ιστορία που την αναπροσαρμόζω κατάλληλα γι' αυτόν το χώρο.
Αφορά ένα κοριτσάκι με μια έλλειψη αίσθησης και πως θυμάται να βίωνε τον κόσμο μέσα από τα μάτια της....


Όταν ήμουν μικρή, θα 'πρεπε να με λένε: "Μάτια που παρατηρούνε." Αυτό ήμουν μόνο. Μάτια. Δεν είχα σώμα, δεν είχα υπόσταση, δεν το αισθανόμουν. Ήμουν σαν αόρατος παρατηρητής που κοιτούσε σαν να επέβλεπε αμέτοχος από κάπου. Και σ' αυτό συνέβαλλε όχι μόνο η έλλειψη ακοής, αλλά ότι σπάνια απευθύνονταν σε μένα προσωπικά.
Σπάνια σαν να με 'βλεπαν, σπάνια σαν να νοιάζονταν ακριβώς τι κάνω ή τι γνώμη έχω. Σπάνια καταλάβαινα κι εγώ πότε απευθύνονταν σε μένα, ή μιλούσαν για μένα. Έπρεπε να γίνει καταπρόσωπο. Κι εύκολα με ξεχνούσαν. Απ' έξω φαινόταν μια σοβαρότητα, λιγομηλισία και μάτια που παρατηρούσαν από την ηλικία των 3 χρονών που άρχιζε τότε να θυμάται τον κόσμο...ούτε που καν φανταζόντουσαν, ποσώς ήταν πιο δύσκολο να μαντέψουν τις μύχιες σκέψεις ή αισθήματα που περνούσαν από το μυαλό ενός τρίχρονου παιδιού, ειδικά όταν δεν βγαίνανε προς τα έξω.
Έλεγε στον πατέρα της ότι ανακάλυψε ότι οι μεγάλοι είχαν δικό τους τρόπο επικοινωνίας! Πώς; Σαν ανοιγοκλείσιμο στόματος και βαβούρα που έβγαινε από αυτό. Ένας θόρυβος. Κι όμως επικοινωνούσαν μ' αυτό!
Ο έκπληκτος πατέρας είπε πως δεν ήταν έτσι. Κι η μικρή παραξενεύτηκε. Αλλά δεν ένιωθε απογοήτευση ή κάτι αρνητικό. Αντίθετα πίστευε πως όταν μεγάλωνε, θα μάθαινε τον δικό τους τρόπο επικοινωνίας. Θα επικοινωνούσε κι αυτή μαζί τους έτσι. Όσο κι αν ακατανόητο μπορεί να της φαινόταν.
Ήταν και τα μάτια αυτά, μεγάλα, ο ωκεανός των δικών της σκέψεων και συναισθημάτων, της δικιάς της επικοινωνίας και γνώσης ή απόκτηση αυτής, που δεν ήξερε, ακόμη και τότε, πως το έκαναν ακόμη πιο άβολο να της απευθυνθούν. Σαν να νιώθανε μάτια να τους παρατηρούνε, βαθιά, περισσότερα από δύο.
Κι η μικρή δύσκολα πίστευε πως είχε υπόσταση πέρα από τα δυο της βασικά μάτια. Σπάνια κοιτούσε τον εαυτό της σε καθρέφτη. Κι όταν παρατηρούσε τα χέρια της, κάποια άκρα που συνδέονταν με το σώμα της τα κοιτούσε με κάποια περιέργεια που βρίσκονταν εκεί. Για ποιο λόγο άλλωστε. ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΒΛΕΠΕ. Δεν ήξερε καν πως ήταν. Ήταν κάτι αλλά όχι ακριβώς αυτό που έβλεπε στον καθρέφτη.


Κι ήρθε μια μέρα που αρνήθηκε να βάλει παντελόνι παρόλο που έβρεχε έξω όπως της λέγανε ο παππούς κι η γιαγιά. ΗΘΕΛΕ να μείνει με τη φούστα που ήδη φορούσε. Σαν να ήταν η πρώτη φορά που επιτέλους ήταν κάτι που ήθελε να φορέσει, να βάλει πάνω της, σαν να διάλεγε σώμα, υπόσταση. Και καμιά βροχή δεν ήταν σημαντικότερη από αυτό. Ίσως τότε ήταν το πρώτο πείσμα. Η πρώτη επιθυμία που θυμόταν. Η πρώτη φανερή έκφραση θελήσεως.




Υπήρχε και το άλλο περιστατικό, πιο μεγάλη σε ηλικία. Αλλά δεν θυμόταν αν ήταν 3 ή 6 χρονών πια. Έπαιζε με τα ξαδερφάκια της. Στο σπίτι, στο μέρος που είχε συνηθίσει ότι έμενε πια εκεί. Κι έπαιζαν ένα παιχνίδι με τα ζώα. Έκανε το λιοντάρι. Όχι ακριβώς το έκανε, ήταν η ίδια λιοντάρι. Άγριο, με μαλλιαρή χαίτη αλλά όχι κακό. Έτοιμο να βγάλει ουρλιαχτά. Ήταν τρομερά εύκολο να γίνει λιοντάρι, μεταμορφωνόταν από τη μια στιγμή στην άλλη. Ήξερε πως είχε κάποιο όνομα αλλά δεν το είχε συνηθίσει, αφού σπάνια θα άκουγε να τη φωνάζουν μ' αυτό, ακόμα κι αν τη φώναζαν.
Έβγαλε κάτι μούρλια κραυγές λιονταριού, φοβερές κι όρμησε να τους κυνηγήσει. Έσκυψε το κεφάλι κι έπεσε με φόρα πάνω τους ώστε να τους έκανε να τραπούν σε φυγή λες και ήταν το πιο χαρούμενο πράγμα στον κόσμο. Αν και τα λιοντάρια γνώριζαν καλά την περιοχή που κυνηγούσαν, εκείνη δεν ήξερε το σπίτι όπου "έμενε". Κι έπεσε κατευθείαν πάνω στη γωνία του δοκαριού της πόρτας , ανοίγοντας μ' αυτόν τον τρόπο όμορφα, όχι κάποια πόρτα, αλλά το κεφάλι της.
Την πήγαν στο νοσοκομείο κατευθείαν. Κι εκεί άγνωστοι άνθρωποι που δεν είχε ξαναδεί και δεν ήξερε για ποιο λόγο βρίσκονταν από πάνω της, την πήγαν αμέσως σε ένα κρεβάτι. Το τραύμα ήταν στο μέτωπο, όπου βρισκόταν το φρύδι κι έτσι δεν μπορούσε να δει τι ακριβώς γινόταν εκεί. Ή τι θα έκαναν εκεί. Χρειαζόταν γρήγορα ράμματα για να μην τρέχει άλλο το αίμα που εκείνη δεν ένιωθε, ούτε έβλεπε.
ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ. Και δεν της είπε κανείς τίποτα. Ούτε της απευθύνθηκαν.
Δεν πονούσε, αλλά κάτι κάνανε σε εκείνη. Στο άτομο. Το ένιωθε πως κάνανε κάτι, ακόμα κι αν δεν το 'βλεπε. Δεν το ένιωθε καλό. Γιατί το κάνανε σε κείνη. Σ' αυτό που ήταν. Σ' αυτό που είχε.
Χτυπιόταν. Δεν έλεγε να σταματήσει με τίποτα. Οι άλλοι ίσως νόμισαν πως το έκανε επειδή πονούσε. Έξι άτομα αναγκάστηκαν να την κρατήσουν σταθερά για να γίνει η επέμβαση. Κι ας χτυπιόταν και φώναζε με όλη τη δύναμη. Έβλεπε να κρατάνε τα ροζ ποδαράκια της, τα καλυμμένα με το αγαπημένο της καλσόν, αυτό το ροζ με τις καρδούλες.
Δεν θυμόταν καν ότι οι γονείς της ήταν κι αυτοί εκεί. Γιατί όλοι της ήταν ξένοι. Όλοι ανεξαιρέτως. Κανείς δεν σκέφτηκε να της πει τι θα έκαναν. Ή σκέφτηκαν πως ήταν καλύτερο να μη ξέρει. Δεν ήταν πόνος, ούτε τρόμος αλλά η μη κατανόηση της κατάστασης. Κι ο θυμός. Με ποιο δικαίωμα της έκαναν κάτι ενώ δεν ήθελε. Τα ουρλιαχτά και οι φωνές της είχαν ακουστεί σε όλο το χώρο. Και δεν σταμάτησε να χτυπιέται μέχρι τέλους. Όταν σταμάτησαν τελικά, ένιωθε ακόμα πιο παράξενα. Την άφησαν ξαφνικά και ησύχασε κι αυτή, αλλά είχε ακόμα πιο πολλές απορίες από πριν. Κανείς δεν της έλεγε και ποιον να ρωτούσε. Οι απορίες της ήταν δικές της, όχι δικές τους. Το σκισμένο καλσονάκι έμεινε να θυμίζει την ιστορία. Γιατί το μόνο για το οποίο στενοχωρούσε από όλο αυτό, ήταν που δεν μπορούσε να το ξαναβάλει. Με λύπη το άφησε αλλά δεν τη στενοχώρησε πολύ. Είχε αντέξει άλλωστε, το πέρασε κι αυτό. Είχε επιβεβαιώσει και την ύπαρξή της....

Σάββατο 26 Ιουνίου 2010

Μερική έκκλειψη σελήνης...σήμερα


Αυτές τις μέρες καταπιάνομαι με τη συγγραφή ενός δύσκολου βιβλίου, γι' αυτό λείπω λίγο από τη μπλογκόσφαιρα. Θεωρώ όμως πως είναι σημαντικό να αναφέρω κάτι, έστω και σαν μια μικρή προειδοποίηση, αν και όλο για τη σελήνη γράφω ;)
Έχουμε μερική έκλειψη σελήνης η οποία αρχίζει από σήμερα εν ώρα Ελλάδας και κορυφώνεται στις 26/6. Η επίδρασή της κρατάει περίπου 3 μέρες και 3 μέρες μετά και συνήθως συμβαίνουν περίεργα γεγονότα κατά τη διάρκειά της..../.

Αυτή  η Πανσέληνος ξεκινά στις 25 Ιουνίου και κορυφώνεται το Σάββατο.
Είναι μερική Σεληνιακή έκλειψη και είναι ορατή στην Αν.Ασία, Αυστραλία, Ειρηνικό Ωκεανό & Δυτ. Αμερική
Οι Εκλείψεις μέσα στην Πανσέληνο ή τη Νέα Σελήνη είναι υπερφορτισμένες πηγές ενέργειας που έχουν την ικανότητα να σπάσουν μακρόσυρτα ενεργειακά πρότυπα.
Ένας Γαλαξιακός σταυρός-τετράγωνο σχηματίζεται  από τον Ουρανό, το Δία, το Πλούτωνα & στον Κρόνο και αυτό μας εγγυάται ότι οι αλλαγές είναι αναπόφευκτες.

Οι εκλείψεις συμβαίνουν μέσα σε κύκλους 19 ετών & έτσι ολοκληρώνουμε θέματα που τα αντιμετωπίζουμε από το 1991......
Έτσι πρόκειται να αντιμετωπίσουμε θέματα γύρω από σχέσεις, οικονομικά, οικογένεια, καριέρα, δέσμευση, εργασιακό χώρο, ιδιοκτησία και δομές στη ζωή μας.

Εδώ χρειάζεται να κατανοήσουμε τι να κρατήσουμε & τι να απελευθερώσουμε μέσα σε αυτές και πάνω από όλα η επίγνωση της αγάπης ας είναι η πυξίδα που θα αποφασίσει τι θα απελευθερωθεί.......

Αυτή η Πανσέληνος είναι καταιγίδα μερικής έκλειψης και γίνεται μέσα στον άξονα Αιγόκερω/Καρκίνου και απελευθερώνει παλίρροια συναισθημάτων.
Μέσα στην αντίθεση Ηλίου/Σελήνης , η Σελήνη ευθυγραμμίζεται με τον Πλούτωνα ενώ ο Ερμής με τον Ήλιο.
Το παιχνίδι της Σκιάς και του Φωτός αποκαλύπτεται μέσα στην έκλειψη αλλά και υπόσχεται κάποιες εκπλήξεις για το Ατομικό και Συλλογικό ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ.  



Μου στάλθηκε και η παρακάτω επίκληση που τη βρίσκω αρκετή συγκινησιακή:

ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΙΑΚΗΣ ΕΚΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ
( ΟΛΟ ΤΟ 3ΜΕΡΟ 25/26/27--ΑΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΘΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΛΕΓΜΑ ΑΥΤΟ ΓΙΑ 15΄)

 Επικαλούμαι την Σύνοδο του Ουρανού και τη Ευφυία της Μητέρας Φύσης
τους Εργάτες του Φωτός, τα Αστροσπόρια και όλους όσους υποστηρίζουν τη Ανάληψη της Γαίας
Να μας βοηθήσουν να φτιάξουμε μια Ηλιακή Γέφυρα Φωτός μέσα στη καρδιά του Ηλιου
Μέσα σε αυτόν τον Νέο Θεραπευτικό Ναό του Φωτός

Επικαλούμαι τον 'Ηλιο & την Εστία
Μέσα από την ευθυγράμιση των Ουράνιων πλανητών του Φωτός
Και μέσα από τον 'Ηλιο & τη Σελήνη
Να με υποστηρίξουν να ανυψώσω τη Συνειδητότητα μου.. στον Ηλιακό Πυρήνα
Μέσα απο την ενέργεια της Αγάπης
Ούτως ώστε να βιώσω την ενότητα με όλη τη Ζωή μέσα στο Ηλιακό μας Σύστημα
Ούτως ώστε να καθοδηγηθώ με τη Σοφία & την Αγάπη του Ανώτερου Φωτός μου
Επικαλούμαι τον Ήλιο & την Εστία μέσα απο τον κοσμικό οργασμό της Μονάδας & τη γέννηση της Νέας συχνότητας του Φωτός
Να με πάρουν στη θέση Ανάληψης του Ηλιακού Πυρήνα
και συγκεκριμένα μέσα στο Νέο Θεραπευτικό Ναό του Φωτός
Ούτως ώστε να αφήσω τα υπολείματα του αρνητικού εγώ που μπορεί να έχω
Ούτως ώστε να κατεβάσω τους Νέους Κώδικες του Φωτός
Ούτως ώστε να ενεργοποιήσω το κοιμισμένο DNA
Ούτως ώστε να βιώνω αληθινά την αξία της Αγάπης
Είμαι ένα άπειρο Πολυδιαστασιακό Ον Φωτός
Είμαι σε υπηρεσία στη Γαία & το Ηλιακό  μας Σύστημα
Φέρνω τις νέες κωδικοποιήσεις του Φωτός για το 2012  
Μέσα από αυτό το Θεραπευτικ Μάτριξ και τη 13 Ακτίνα της Ηλιακής Υπηρεσίας
Μέσα στην Ενότητα του Πλέγματος του Φωτός γύρω απο το σχέδιο Γαία
Καθώς υλοποιώ & γειώνω οτι χρειάζομαι μέσα απο την Αγάπη
Επιτρέπω αυτήν την υλοποίηση .....
Είμαι Σοφία
Είμαι Αγάπη
Είμαι ΦΩΣ

Παρασκευή 28 Μαΐου 2010

Πανσέληνος σήμερα........στον Τοξότη.

full moon dancing
Η σημερινή Πανσέληνος είναι σήμερα πάνω στον άξονα του κάρμα μου.....ίσως κι αυτό να εξηγεί όλη την πίεση που έχω φάει τις τελευταίες μέρες ακόμα και σήμερα.
Παραθέτω το κείμενο που μου στάλθηκε από την Καλλιστώ το οποίο μ' άρεσε πολύ για την απλότητα και κατανοητότητά του.

Σήμερα η Πανσέληνος στο Τοξότη, πάνω στον άξονα Διδύμων/Τοξότη η πολικότητα της μάθησης & της γνώσης.
Όταν το φεγγάρι είναι γεμάτο, είναι πραγματικά σε θέση ευθείας με τον Ήλιο ο οποίος είναι στους Δίδυμους & έτσι βλέπουμε το φως του Ήλιου να αντανακλάται κατ ευθείαν από το φεγγάρι χωρίς να παρεμβάλλεται η Γη.
Ζωδιακά οι πολικότητες είναι αντίθετες, με κάθε σύμβολο να έχει κάτι που λείπει στο άλλο.
Οι Δίδυμοι θέλουν να παίρνουν κάθε σωματίδιο πληροφορίας χωρίς διάκριση, μόνο για να μάθουν & να κερδίσουν εμπειρία.
Ο Τοξότης, από την άλλη μεριά, ζητεί περισσότερη επικέντρωση και κατανόηση με μια επιθυμία να μάθει τι είναι αλήθεια και τι όχι.
 
Αυτή είναι η πολικότητα που εξισορροπούμε σε αυτή την Πανσέληνο του Τοξότη.

Έχουμε μαζί μας τη δύναμη του Κρόνου και του Ποσειδώνα που μας προετοιμάζουν να αλλάξουμε κατεύθυνση.
Ο Κρόνος θέλει να μας κρατήσει πίσω και ο Ποσειδώνας προσπαθεί να κατορθώσει ένα υψηλότερο επίπεδο συνειδητότητας.
Ο Ουρανός επίσης μπαίνει στον Άρη τη μέρα της Πανσέληνου, έτσι μια περίοδο φωτιάς και παρόρμησης έρχεται με τα βέλη μας να στοχεύουν αμέσως αυτό που θύουμε.
Όμως την ίδια στιγμή έχουμε επίγνωση του περιορισμού από τον Κρόνο και τον Ποσειδώνα, τη συννεφιά που μας καλύπτει την όραση...
Στοχεύουμε με τα βέλη μας …αλλά που?
Που είναι ο στόχος μας?
Ποιος είναι ο σκοπός μας?
ΑΝ χρησιμοποιήσουμε το χρόνο για αυτό το γεγονός, δηλαδή τη στιγμή όπου θα είμαστε απόλυτα προστατευμένοι & σίγουροι ότι αυτά τα βέλη κατευθύνονται στο σωστό μονοπάτι , ΤΟΤΕ ΝΑΙ...αυτή θα είναι μια  παντοδύναμη πανσέληνος, που θα μας βοηθήσει να έρθουμε πιο κοντά στα όνειρα μας....

Πέμπτη 20 Μαΐου 2010

Η Ποντικοπαγίδα


 Ευχαριστώ τον Gi Gaga για την παρακάτω ιστορία (ναι είσαι υποψήφιος για μεγάλος αδερφός!;):


Ένα ποντικάκι κάποτε, παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο.
Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο; Αναρωτήθηκε.
Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο, δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα!
Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό νέο!:
-Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!
Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε:
"Κύρ Ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σας. Αλλά δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα! Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"
Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε:
"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"
Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε:
"Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να προσευχηθώ. Να είστε σίγουρος δε, ότι θα το κάνω. Θα προσευχηθώ."
Τότε το ποντίκι στράφηκε προς την αγελάδα και της φώναξε κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου:
"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"
Και η αγελάδα απάντησε:
"Κοιτάξτε, κύριε ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον κίνδυνο που διατρέχετε, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί να μου κάνει, είναι μια διπλωματίτσα στην κοιλιά μου!
Έτσι, ο καλός μας ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε μόνος του να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!
Την επόμενη νύχτα,έ νας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη αλλά μέσα στη νύχτα, δεν πρόσεξε πως την παγίδα πιάστηκε από την ουρά ένα φίδι ....
Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.
Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο.
Αλλίμονο όμως, την έφερε στο σπίτι με ένα πολύ υψηλό πυρετό.
Ο γιατρός τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες κι έτσι ο αγρότης έσφαξε την κότα για να κάνει μια καλή κοτόσουπα αφού όλοι ξέρουμε πως στον πυρετό δίνουμε κοτόσουπες!
Αλλά η αρρώστεια της γυναίκας πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν.
Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας 24 ώρες το 24ωρο.
Για να τους ταισει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το γουρούνι!
Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλύτωσε! Πέθανε!
Στη κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος γιατί ήταν πολύ καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι.
Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει την  αγελάδα του......
Ο κυρ Ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν' έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη.......

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ:

Χάσαμε την ανθρωπιά μας. και ενισχύσαμε τον ατομισμό μας..!
όταν κάποιος δίπλα μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο!
είμαστε όλοι συνεπιβάτες σ'αυτό το πλοίο που λέγεται ζωή!
ο καθένας μας αποτελεί τον κρίκο της ίδιας αλυσίδας!
είμαστε σαν τις ίνες ενός υφάσματος.
Και αν ένα μέρος του υφάσματος χαλάσει, το ύφασμα είναι άχρηστο....

ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ.

Εμείς είμαστε τα ποντικάκια..
Εμείς όμως είμαστε και οι κότες..
Εμείς και τα γουρούνια.
Εμείς και τα βόδια.
Είτε σαν χώρα είτε σαν άτομα, εμείς είμαστε όλα αυτά!

ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΟΥΜΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΠΩΣ είναι αδύνατον να γελάμε, αν δεν γελάει ολόκληρη η γειτονιά.


Ταιριάζει κι όπως έγραψε ο Νίκος Κοτζιάς για το άρθρο του για την Αξία:

"Όποιος νομίζει ότι μπορεί να την βολέψει μόνος του κάνει μεγάλο λάθος. Όταν κόβεται ένα ολόκληρο δάσος, δεν μένει δέντρο για δέντρο όρθιο. Και όταν τα δέντρα πλαγιάσουν μέσα στον θάνατό τους, τότε τα κλαδιά που κάθονται πάνω εκείνοι που ήπιαν την δροσιά και το μέλλον αυτού του τόπου θα θαφτούν μαζί με τα δάση."

Κυριακή 16 Μαΐου 2010

Κομμωτήριο..."Ο Εαυτός"

Εχθές είδα ένα παράξενο όνειρο, από αυτά που είχα να δω πολύ καιρό... (πριν 3 μέρες προτού ποστάρω αυτή την ανάρτηση τελικά).
Τόσο ιδιαίτερο ήταν που με έπιασε μια έντονη ανάγκη να το γράψω για να μη το ξεχάσω καθώς κρύβει και μια αλληγορία....

Πέρασα από ένα κομμωτήριο από το οποίο περνάω σχεδόν κάθε μέρα. Δεν μου αρέσει να πηγαίνω συχνά κομμωτήριο ούτε να κάθομαι εκεί με τις ώρες. Το μόνο πιο ενδιαφέρον που βρίσκω να κάνω στα κομμωτήρια είναι να πειραματίζομαι με τα χρώματα αλλά και πάλι δεν θέλω να κρατάει πολύ ώρα η διαδικασία.
Κι όμως, αυτή τη φορά μπήκα αν και δεν είχα σκοπό να κάνω τίποτα κι ούτε χρειαζόμουν να κάνω κάτι στα μαλλιά! Τελευταία φορά που έκανα ανταύγειες είχα πει στην κομμώτρια: κάνε μου κάτι ώστε ακόμα κι όταν φανεί η ρίζα, δεν θα χρειαστεί να ξαναβάψω το μαλλί μου.
Όμως μπήκα σ' αυτό το κομμωτήριο και χαιρετάω το παιδί που ήδη γνωρίζω από κει πέρα και με βάζουν να καθίσω σε μια μαύρη, άνετη πολυθρονοκαρέκλα. Μια κοπέλα ήρθε να με εξυπηρετήσει, η οποία μου θύμιζε πολύ μια γνωστή που μου φαινόταν ανέκαθεν πολύ συμπαθητική.
Με ρωτάει τι χρειάζομαι. Λέω πως δεν θέλω να χαλάσω τις ανταύγειες που έχω, απλά κάτι να το ομορφύνει. Με κοιτάει με το έμπειρο ύφος της που αισθάνομαι ότι ξέρει τι κάνει και μου λέει: "Θα σου προσθέσω απλά λίγες ανοιχτόχρωμες ανταύγειες στο πίσω μέρος του μαλλιού που δένουν και δεν θα πάρει πολύ ώρα".
Ωραία, σκέφτομαι, δεν χάνω τίποτα, ελπίζω μόνο να μη μου κοστίσει πολύ. Κάθομαι άνετα και παρακολουθώ τη διαδικασία. Τέσσερις - πέντε τούφες μόνο βάφτηκαν σε απόχρωση πιο ξανθωπή. Τελειώνω γρήγορα, ευχαριστώ την κοπέλα (αν και αναρωτιόμουν μέσα μου αν το χρειαζόμουν όλο αυτό τελικά) και πάω στο γνωστό μου παιδί που ήταν στο ταμείο και του λέω σχετικά με το ότι ελπίζω να μη χρεωθώ πολύ καθώς δεν ήταν και πάρα πολλή η δουλειά που έγινε. Περιεργάζεται το μαλλί μου και μου λέει: "Έχεις δίκιο" και με χρεώνει 10 ευρώ μόνο. Παραξενεύτηκα στο άκουσμα του ποσού αλλά τον ευχαριστώ και φεύγω.
Πηγαίνοντας στο σπίτι, πότε ακριβώς συνειδητοποίησα την αλλαγή δεν θυμάμαι. Θυμάμαι ότι βλέπω ξαφνικά να έχω εντελώς διαφορετικό μαλλί. Αντί για ξανθιές τούφες έχω έντονα βαμμένες άσπρες τούφες σε διάφορα σημεία του μαλλιού, πολύ πιο φανερά σημεία και πολύ πιο μεγάλες τούφες απ' όσο θα 'θελα για τέτοιο χρώμα! Και το υπόλοιπο μαλλί μου ήταν μαύρο, μακρύ και σκληρό στο άγγιγμα, σαν ξένο. Εν ολίγοις, ξαφνικά μου είχαν βάψει τα μαλλιά σαν γκόθικ! Ήταν κάτι που μου άρεσε να βλέπω σε άλλους αλλά δεν μπορούσα να το συνηθίσω με τίποτα πάνω μου. Ειδικά εκείνη τη μπροστινή άσπρη τούφα που ξεχώριζε κραυγαλέα από το μαύρο όγκο που ακολουθούσε και κάλυπτε το αριστερό μου μάτι.
Καθώς ήμουν στο σπίτι δεν μπορούσα να ξεμπερδέψω τόσο εύκολα με τις δουλειές που χρειαζόταν να κάνω εκεί. Πέτυχα και διάφορους συγγενείς μου σε διάφορους ορόφους της πολυκατοικίας σε διάφορες περίεργες φάσεις. Πιο περίεργη ήταν η φάση που μου δείξανε ένα πολύ άβολο μέρος όπου έπρεπε να κοιμηθώ γιατί γίνονταν - λέει- ανακατασκευές στην πολυκατοικία! Το οποίο άβολο μέρος ήταν απλά τρεις καρέκλες ενωμένες μεταξύ τους!
Υπήρχε πολύ γκρίνια από όλους. Γκρίνια γιατί δεν ήμουν έτσι, γκρίνια γιατί δεν φερόμουν σωστά, γκρίνια γιατί είχα χαθεί και δεν τους βλέπω, γκρίνια γιατί τα μαλλιά μου ήταν έτσι κι όλα αυτά που δυσχέραιναν πολύ την κατάσταση συν την αναγούλα που είχα ότι αποκλείεται να κοιμηθώ εκεί ειδικά σ' αυτή την κατάσταση. Κι έτσι στο τέλος έφυγα.
Βρήκα ευτυχώς το ταίρι μου που τουλάχιστον με κείνον καλά. Παραξενεύτηκε με το μαλλί μου αν και το πήρε σχετικά ήρεμα. Ενώ εγώ όλη την ώρα το σήκωνα πάνω, κάτω, πλάι, λοξά, ανάποδα, αναμαλλιασμένα...δεν μπορούσα να το συνηθίσω με τίποτα. Κι έτσι στο τέλος εκείνος μου είπε: αν δεν το συνηθίζεις, γιατί δεν γυρίζεις απλά στο κομμωτήριο; Το οποίο ήταν και κάτω από το σπίτι του. Κι έτσι έκανα.
Γύρισα στο κομμωτήριο που ήταν έρημο
Έρημο εκτός από την κοπέλα που μου 'βαψε τα μαλλιά το πρωί η οποία καθάριζε κοντά στην καρεκλοπολυθρόνα όπου καθόμουν νωρίτερα. Της είπα πως αλλιώς είδα ότι με έβαψε κι αλλιώς βγήκα τελικά. Πως ήταν δυνατόν; Και γιατί το έκανε; Θέλω τον εαυτό μου πίσω!
Με κοίταξε με ένα αινιγματικό χαμόγελο. Και μου είπε: "Αυτός είναι ο αληθινός σου εαυτός."
Ξανακοιτάζω τον εαυτό μου στον μεγάλο καθρέφτη τοίχου απέναντι, αυτό το περίεργο emo-gothic style με τα σκληρά μαύρα μαλλιά, τις φαρδιές άσπρες τούφες και τα έντονα κόκκινα χείλη και σκέφτομαι για τον αληθινό μου εαυτό. Είναι αλήθεια έτσι??? Είμαι πραγματικά έτσι??? Έτσι φαίνομαι στο αστρικό πεδίο όπου όλου τα όντα και πράγματα φαίνονται όπως πραγματικά είναι?

Η κοπέλα με παρατηρούσε δίπλα, με ήρεμο ύφος, σαν να μπορούσε να διαβάσει τις ερωτοαποκρίσεις των σκέψεων μου. Ένιωθα πως διεισδούσε πραγματικά μέσα μου κι αυτό δεν μου πρόσφερε άνεση.
"Αν αυτός είναι ο αληθινός εαυτός μου γιατί δεν τον αισθάνομαι δικό μου; Γιατί δεν αισθάνομαι εγώ;" συνεχίζονταν τα εσωτερικά μου ερωτήματα. "Ή μήπως δεν ξέρω πως είναι πραγματικά ο εαυτός μου; Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι να μην έχω τόσο μεγάλη αίσθηση του γνώθι σ' αυτόν; Πως μπορώ να πω με σιγουριά ότι ξέρω πως είναι ο εαυτός μου;"
Ο εσωτερικός μου διάλογος συνεχίστηκε για κάμποσο ακόμα και τελικά γυρνάω και της λέω:"Λυπάμαι δεν αισθάνομαι έτσι, δεν το νιώθω κομμάτι του Είναι μου."
Έσφιξε τα χείλη της και ένιωσα πως στην ουσία της ήταν μια ανδρόγυνη οντότητα, ήταν τόσο άντρας όσο και γυναίκα. Μου λέει: "Έχεις δίκιο".
Αρχίζω να αναρωτιέμαι για το ποιος είναι τελικά, τι ρόλο παίζει κι αν όλο αυτό είναι κάποιο τεστ - κάποια τελοσπάντων δοκιμασία που πρέπει να περάσω. Τα διαβάζει όλα αυτά στο μυαλό μου και καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ να κρυφτώ τελικά ενώ για κείνην δε ξέρω τίποτα.
"Ναι", μου λέει "δεν είναι ο αληθινός σου εαυτός και το κατάλαβες. Κατάλαβες πότε να αισθάνεσαι όταν δεν είναι."
Αφού είδα στον καθρέφτη πια να παίρνει τη γνώριμη εξωτερική μορφή που είχα συνηθίσει τα τελευταία χρόνια με τα κατσαρά καστανά μαλλιά, κίνησα να φύγω.
"Περίμενε", μου είπε. "Αφού το πέρασες αυτό, μπορείς να πάρεις αυτό." Μου δίνει ένα καθρέφτη χειρός σε σχήμα οβάλ που ήταν γυρισμένος ανάποδα προς εμένα. "Μπορείς να δεις πως είναι αληθινά ο εαυτός σου."
Τον γύρισα τον καθρέφτη όλο και περιέργεια και τότε......Τον είδα. Κι αυτό που είδα δεν μπορεί να περιγραφεί.Όλη αυτή η λάμψη, τα χρώματα, η ομορφιά, η αθωότητα... Ένιωσα τόσο καλά που Τον είδα πως πραγματικά είναι που μου αρκούσε μόνο μια στιγμή να χαρώ και αυτή η μοναδική στιγμή ήταν αρκετή! Μου αρκούσε και μόνο που ήξερα πως πραγματικά είμαι. Κι αυτό θα μου έδινε πάντα κουράγιο...δεν θα το ξεχνούσα ποτέ.

Έτσι με μια παράξενη γαλήνια χαρά άφησα τον καθρέφτη πάνω στο τραπέζι και κίνησα ξανά προς την έξοδο.
Παραξενεύτηκε με το πόσο γρήγορα έκανα και με σταμάτησε ακόμα μια στιγμή. Τι έγινε; Δεν θέλει πραγματικά να φύγω;
"Που πας;"
"Φεύγω" της είπα απλά. "Το είδα και σε ευχαριστώ. Δε μπορώ να φύγω;"
Ως κι εγώ παραξενεύτηκα που την εξέπληξα. Την είδα ότι σφίχτηκε πάλι. "Έτσι απλά; Το πέρασες κι αυτό. Δεν παρακάλεσες να πάρεις την πραγματική σου μορφή. Ναι την πέρασες τη δοκιμασία. Άλλοι εδώ παρακαλάνε αμέσως να πάρουν τη μορφή που είδαν. Και δεν το έκανες. Κι αυτό δείχνει ότι μπορείς τώρα να πάρεις την πραγματική σου μορφή. Όχι απλά να τη δεις, αλλά να ΦΑΙΝΕΣΑΙ κι αυτό που είσαι. Να τη φοράς."
Το σκέφτηκα, χαμογελούσα στη σκέψη της μορφής που είδα, του Αληθινού μου Εαυτού! Ήμουν όμως κοντά στην έξοδο. Άμα την βάλω σ' αυτό τον κόσμο θα με κατασπαράξουν. Θα είμαι στον στόχο. Δεν θα με αφήσουν να είμαι η μορφή που ΕΙΜΑΙ. Θα τραβάω όλων των ειδών τα σκοτάδια που ελκύονται από το φως. Δεν μπορείς να φαίνεσαι τόσο τέλεια σ' αυτόν τον κόσμο.
Από την άλλη όμως...αν έβαζα την πραγματική μου μορφή, αυτό σημαίνει.....πως....σημαίνει πως...αχ θα είμαι τέλεια, δηλαδή θα είμαι υγιής! Δεν θα έχω καμία αναπηρία! Το σκέφτηκα αυτό; Θα είμαι σαν άνθρωπος. Θα ακούω σαν άνθρωπος.
Κι όμως μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν αποδέχτηκα κατά βάθος την αναπηρία μου; Ότι δεν αποδέχτηκα τους περιορισμούς που η ίδια η ψυχή μου επέλεξε; Τους περιορισμούς που  ο εαυτός μου επέλεξε για να πάρει τα μαθήματα που χρειάζεται σ' αυτή τη ζωή; Μόνο αν αποδεχτώ την ασθένεια μου πλήρως θα μπορέσω κάποτε να γίνω καλά.
Ή ελπίζω κατά βάθος πως κάποια στιγμή θα γίνω καλά ακόμα και σ' αυτή τη ζωή; Ή μήπως το ότι αρνούμαι να δεχτώ αυτό το δώρο είναι γιατί φοβάμαι να γίνω ξαφνικά καλά ενώ συνήθισα τόσα χρόνια έτσι, τόσα χρόνια με το φορτίο και την κάλυψη που μου πρόσφερε η αναπηρία είτε μικρή είτε μεγάλη; Πως φοβάμαι να γίνω καλά ή μπορεί ακόμα και υποσυνείδητα να νιώθω ότι δεν μου αξίζει, κι αυτός ο φόβος με κάνει να κλωτσάω αυτή την ευκαιρία που μου παρουσιάζεται τόσο ξαφνικά εκ θαύματος; Και να το μετανιώνω συνεχώς;
Παράλληλα με όλη αυτή τον εσωτερικό διάλλογο αναζήτηση έπιανα και κάτι μισόλογα εκ μέρους του, τον-την βλέπω με την άκρη του ματιού μου να τον-την έχω φέρει πάλι σε μια θέση έκπληξης συνάμα με μια θυμωμένη ανυπομονησία. Πως μπορώ αλήθεια να τον-την εμπιστευτώ;
"Ποιος ή ποια είσαι;" τον ρώτησα. Δεν θέλησα να το πω ακριβώς με λόγια περί θεού και διαβόλου. Κι έτσι ψάχνοντας τις κατάλληλες λέξεις που μπορούσαν να θίξουν το θέμα, τον-την ρωτάω:
"Τι είσαι; Προσφέρεις όντως βοήθεια ή πειρασμό;"
Μου χαμογέλασε ενώ με τάραζε η αμφιβολία. "Πάλι με δυϊσμό καλού-κακού σκέφτεσαι όπως κάνουν οι περισσότεροι πάνω στη γη; Το ξέρεις πως είναι πέρα από τον δυϊσμό. Έλα πάρε τον Εαυτό σου να τον δούμε επιτέλους;"
"Να τον δούμε??? Δηλαδή εσύ δεν μπορείς να δεις ποια πραγματικά είμαι? Πως και δεν μπορείς να δεις τον Αληθινό μου Εαυτό......."
Στο σημείο αυτό είχα τόση αγωνία ότι τελικά μπορεί να ήταν αυτό που φοβόμουν και ξύπνησα και δε κατάφερα να δω την απάντηση......

Το μόνο που είδα όταν ξανακοιμήθηκα (ναι το κάνω εύκολα αυτό, να ξανακοιμάμαι) ήταν ότι βρέθηκα στην Αρχαία Αίγυπτο κι έβλεπα μπροστά μου πως γράφανε οι γραφιάδες τα ιερογλυφικά! (Ναι αλλάξαμε θέμα)
Πρώτα από όλα, πριν πάρουν τον πηλό ή σκαλίσουν, έπαιρναν υγρή άμμο μέσα ή πάνω σε κάτι ξύλινο, σαν ορθογώνιο ρηχό κουτί. Και πάνω από την άμμο απλώνανε κάτι σαν κόσκινο με ξύλινες άκρες. Και μετά τίναζαν και χτυπούσαν προς τα πάνω το κουτί με την άμμο. Μέσα από τις τρύπες του κόσκινου έβγαινε η υγρή που ενωνόταν σε διάφορες μουντζόυρες, σχήματα ή πλέγματα που σχημάτιζαν τα πρωτογενή ιερογλυφικά. Ήταν δηλαδή σαν να πετούσες τυχαία κλαδάκια στον αέρα κι όπως έπεφταν και ενώνονταν, να σχημάτιζαν γράμματα.
Αυτά τα πρώτα ιερογλυφικά θεωρούσαν ότι ήταν ένα είδος μαντείας ή οιωνού. Ότι κι αν σκάλιζαν μετά επίσημα στους τοίχους ή όπου αλλού είχαν, έπρεπε οπωσδήποτε να έχουν μέσα αυτά τα πρωτογενή ιερογλυφικά που σχηματίστηκαν, ότι δηλαδή έβλεπε το έμπειρο μάτι του γραφέα-μάγου ότι σχημάτιζαν οι κόκκοι της άμμου....
Τώρα αν έτσι γινόταν κάποτε στην αρχαία Αίγυπτο, πραγματικά δεν το ξέρω!!! Θα 'θελα να ψάξω περισσότερα σχετικά....

Τρίτη 11 Μαΐου 2010

Ενεργειακή Κρούση της 12 Μαίου

Έχουν ειπωθεί πολλά για την Ενεργειακή Κρούση της 12 Μαΐου, αύριο δηλαδή, και υπάρχουν ακόμα τόσα μαιλ που μου στέλνονται σχετικά. Τι είναι ακριβώς αυτό, θεωρητικά είναι ότι εξηγεί το παρακάτω κείμενο:
Στις αρχές Μαΐου ξεκινά το άνοιγμα ενός πανίσχυρου Ενεργειακού Καναλιού με κατεύθυνση την Γη. Το άνοιγμα αυτό θα ολοκληρωθεί την Τετάρτη 12 Μαΐου, στις 14:16. Θα μείνει ανοιχτό έως και το τέλος της περιόδου των εκλείψεων, δημιουργώντας ισχυρές θετικές μεταλλάξεις. Όπως αναφέρεται τους τελευταίους μήνες από σημαντικούς channeling παγκοσμίως, εκπορεύεται από τον Μεγάλο Κεντρικό Ήλιο του σύμπαντος. Έρχεται στην Γη για πρώτη φορά σε εξαιρετικά δύσκολους καιρούς, με στόχο να εξελίξει αδιέξοδα ζητήματα στα οποία η ανθρωπότητα έχει «κολλήσει» εδώ και χιλιετηρίδες, με αποτέλεσμα τον αδιέξοδο πόνο, τον φόβο, την δυστυχία στις ανθρώπινες σχέσεις, την φτώχεια, την αδικία και τα έντονα δυσλειτουργικά ζητήματα στην ψυχική και σωματική υγεία του ανθρώπου.

Προσπάθησα να ψάξω παραπάνω το θέμα αλλά οι πληροφορίες που μάζεψα δεν ήταν ικανοποιητικές. Δεν κρύβω και την επιφύλαξή μου ότι μπορεί να είναι τελικά πολύ κακό για το τίποτα. Κι έτσι κινούμενη με το σκεπτικό ότι είτε πιστεύεις είτε όχι, πρέπει να το ερευνήσεις*, θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι ζητείται να κάνουμε παραθέτοντας και τα αστρολογικά συμβάντα της αυριανής μέρας:

Ευθυγραμμίζεται (επιτέλους) ο Ερμής και κάνει σύνοδο με τη Σελήνη στον Ταύρο. Θα επανέλθουν οι επικοινωνίες στα ίσα τους αν και με κάποια αργή πορεία λόγω της επιρροής του Ταύρου, αλλά παράλληλα με τη σύνοδο που κάνει με τη Σελήνη (η οποία βρίσκεται σε έξαρξη στον Ταύρο) θα ενδυναμωθεί ο ψυχικός και εσωτερικός μας κόσμος και η επικοινωνία με τις ψυχικές μας ικανότητες. Ίσως γι' αυτό γίνεται λόγος για καθαρό channeling (= επικοινωνία με τον Ανώτερο Εαυτό μας κι ότι αντιλαμβάνεται αυτός μέσα και έξω από εμάς, επικοινωνία κατά την οποία λαμβάνουμε πληροφορίες για όσα μας προβληματίζουν και μας απασχολούν) και κανάλι με τον Κεντρικό Ήλιο.
Επίσης με τέτοια σύνοδο αυξάνεται το αίσθημα της ασφάλειας κι έχουμε τάση να επικοινωνούμε ότι αισθανόμαστε, καθώς και να ερχόμαστε σε επαφή με τη φύση γύρω μας. Επιπλέον ο Ερμής θα κάνει ευνοϊκές όψεις με άλλους πλανήτες, όπως το εξάγωνο με τον Ποσειδώνα και το τρίγωνο με τον Πλούτωνα, πράγμα που ενδυναμώνει την επιρροή του και τη σύνδεσή του με τη συμπόνοια και τον εσωτερισμό και τη βαθιά διεισδυτική ματιά.
Παράλληλα, ο Χείρωνας (το σύμβολο του καρμικού θεραπευτή) μπήκε στους Ιχθείς και μπαίνει σε σύνοδο με τον Ποσειδώνα, τον μεγάλο διαισθητή ή προκλητή ψευδαισθήσεων. Είτε θα αυξηθούν η συμπόνοια μας, οι διαισθητικές μας ικανότητες και η ψυχική μας σύνδεση, είτε θα θεραπεύσουμε τις ψευδαισθήσεις μας και τα ψέματα που κυκλοφορούν (και αυτό μπορεί και μέσω παθημάτων) είτε και τα δύο.
Έχουμε και τη δυνατή επίδραση από το Ταυ Τετράγωνο Κρόνου-Ουρανού-Αφροδίτης στο οποίο συμμετέχει και ο Δίας σε σύνοδο με τον Ουρανό στους Ιχθείς. Γίνεται άνοιγμα και επέκταση του Ουρανού (λόγω της συνόδου με τον Δία) το οποίο επεκτείνει και το άνοιγμα του έβδομου τσάκρα προς τα άνω (ανοίγουν τα κέντρα στην κορυφή του κεφαλιού μας και λαμβάνουμε περισσότερες πληροφορίες). Εντωμεταξύ όμως η κόντρα με τον Κρόνο προσπαθεί να καταπιέσει τα όποια ανοίγματα. Ήδη λαμβάνουν χώρα πολλές μορφές καταπίεσης αυτή τη περίοδο με παράλληλη προσπάθεια για εξέγερση, τόσο εξωτερική όσο και εσωτερική. Η Αφροδίτη στους Διδύμους προσβάλλεται από αυτή την όψη και η "Θεά της Επικοινωνίας" κρούεται, ίσως γι' αυτό γίνεται λόγος για ενεργειακή κρούση. Αυτή η όψη μπορεί να φέρει τόσο θετικές όσο και αρνητικές επιρροές. Ειδικά για τη χώρα μας μπορεί να σημαίνει ένα μεγάλο μάθημα για τους ανθρώπους της.

Από κει και πέρα όμως κατά πόσο σημαντικές είναι αυτές οι επιρροές....θα δείξει!
Σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν για την ενεργειακή κρούση, καλό θα ήταν αύριο να εξασφαλίσουμε συνθήκες ψυχικής ηρεμίας, αποφυγής σωματικής κούρασης, πνευματικής ενατένισης...και όλα αυτά που ευνοούν από μόνα τους το γύρω μας. (Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τον διαλογισμό και την επιρροή του κι εδώ).


Ο κάθε ένας μας με το δικό του τρόπο μπορεί να κάνει όποιες προετοιμασίες θεωρεί καταλληλότερες φυσικά και για όσο διάστημα επιθυμεί, όμως σε γενικές γραμμές νομίζω πως βοηθούν τα ακόλουθα:
- Αποφυγή οποιασδήποτε μορφής αντιπαραθέσεις και τριβές
- Κατάσταση πνευματικής δεκτικότητας
- Φροντίδα της υγείας και του σώματος
- Αποφυγή κρέατος
- Προσεγμένη υγιεινή διατροφή
- Αποφυγή αλκοόλ
- Ηρεμία και ξεκούραση
- Αναζήτηση της επαφής με τη φύση
- Διαλογισμός και προσευχή
Τα παραπάνω βοηθούν τον οργανισμό μας να μπει σε μια κατάσταση δεκτικότητας ειδικά εάν τα ακολουθήσουμε για τουλάχιστον 5 μέρες πριν από τη συγκεκριμένη ημερομηνία, αλλά και μετά για να μπορέσει να αφομοιωθεί η ενέργεια αυτή.
Και να μην καταφέρετε να τα κάνετε όλα αυτά, δεν πειράζει.
Αρκεί να θελήσετε.

Για όποιον ενδιαφέρεται, μπορεί να ακολουθήσει τις παραπάνω οδηγίες, κακό δεν κάνουν, και να παρατηρήσει τα όποια αποτελέσματα μπορεί να εμφανιστούν που, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν για το συγκεκριμένο γεγονός, θα επεκταθούν και μέσα στον Ιούνιο.
Από πλευρά μου, κάθομαι τώρα και γράφω όλα αυτά από μια προσπάθεια να εξηγήσω καλύτερα τα πράγματα γιατί έχω κουραστεί να διαβάζω ελλιπείς πληροφορίες ή πολλά λόγια χωρίς ουσία. Όποιος παρατηρήσει κάτι από αύριο και τις επόμενες μέρες, είναι καλοδεχούμενος να το αναφέρει :)
O νοών νοείτο....

Υ.Γ. * Η σωστή ρήση είναι: Πίστευε και μη, ερεύνα. Μια μόνο αλλαγή του κόμματος άλλαξε το όλο νόημα της ρήσης και έκανε πιο εύκολο το δρόμο να γίνουμε υποχείρια μιας τυφλής υποταγής.


Δευτέρα 10 Μαΐου 2010

Ο μεγαλύτερος φόβος....


Μου ήρθε με μαιλ σήμερα και ταιριάζει...

"Ο μεγαλύτερος φόβος μας δεν είναι μήπως είμαστε ανεπαρκείς. Ο μεγαλύτερος φόβος μας είναι μήπως είμαστε απεριόριστα δυνατοί. Το φως μας και όχι το σκοτάδι μας, μας φοβίζει πιο πολύ από όλα. 
Αναρωτιόμαστε:' Ποιος είμαι εγώ τελικά που θέλω να είμαι τόσο λαμπερός;' Γιατί εσυ τι είσαι; Είσαι και συ ένα παιδί του Θεού. Δεν ωφελείς με τίποτα τον κόσμο με το να γίνεσαι μικρός. Το να γίνεσαι μικρός μόνο και μόνο γαι να μη νιώθουν οι άλλοι ανασφαλείς γύρω σου, δεν είναι καθόλου λαμπερό. Γεννηθήκαμε για να δηλώσουμε τη δόξα του Θεού που υπάρχει μέσα μας. Δεν υπάρχει σε ορισμένους από εμάς αλλά σε όλους μας. Και αν αφήσουμε το φως μας να λάμψει, επιτρέπουμε έτσι ασυναίσθητα και στους άλλους να το κάνουν. Όταν απελευθερωθούμε από τον δικό μας φόβο, η ύπαρξή μας απελευθερώνει αυτόματα και τους άλλους"
~ Νέλσον Μαντέλα


“Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It's not just in some of us; it's in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.”
Blog Widget by LinkWithin

"Magical Template" designed by Blogger Buster