Η Ιστορία του Ορειβάτη

 

 

Μια αλληγορία που εκφράζει κι αυτό ακριβώς χρειάζεται να κάνουμε στην παρούσα φάση....

 

 

Κάποιες φορές, ζωή είναι να παρατάς αυτό που κάποτε σε έσωσε...

Ήταν μια φορά ένας ορειβάτης και επιχειρούσε μια πολύ δύσκολη αναρρίχηση σε ένα βουνό με έντονη χιονόπτωση. Πέρασε τη νύχτα μαζί με τους άλλους στο καταφύγιο. Το πρωί το χιόνι έχει σκεπάσει για τα καλά το βουνό, πράγμα που κάνει την αναρρίχηση ακόμη πιο δύσκολη. Δεν θέλει, όμως, να γυρίσει πίσω κι έτσι, όπως μπορεί, με μεγάλη προσπάθεια και θάρρος, συνεχίζει την αναρρίχηση, συνεχίζει να σκαρφαλώνει στο απόκρημνο βουνό. Μέχρι που κάποια στιγμή, ίσως από κακό υπολογισμό, ίσως γιατί η κατάσταση ήταν πραγματικά δύσκολη, πάει να στερεώσει στον πάσσαλο το σχοινί ασφαλείας και του γλιστράει ο γάντζος. Ο ορειβάτης γκρεμίζεται… αρχίζει να κατρακυλάει στο βουνό χτυπώντας άγρια στα βράχια ενώ το χιόνι πέφτει πυκνό…

Από μπροστά του βλέπει να περνάει όλη του η ζωή. Κλείνει τα μάτια περιμένοντας το χειρότερο, και ξαφνικά, νιώθει στο πρόσωπό του ένα χτύπημα από σχοινί. Χωρίς καθόλου να σκεφτεί, πιάνεται από το σχοινί με μια ενστικτώδη κίνηση. Ποιος ξέρει… Το σχοινί αυτό μπορεί να έμεινε εκεί κρεμασμένο από κάποιον πάσσαλο… κι αν είναι έτσι, θα μπορέσει να τον κρατήσει και να σταματήσει την πτώση του.

Κοιτάζει προς τα πάνω αλλά το μόνο που βλέπει είναι η χιονοθύελλα και το πυκνό χιόνι που πέφτει πάνω του. Τα δευτερόλεπτα μοιάζουν αιώνες σΆ αυτό το κατρακύλισμα που γίνεται όλο και πιο γρήγορο και μοιάζει να μην τελειώνει… Ξαφνικά, το σχοινί τινάζεται και νιώθει αντίσταση. Ο ορειβάτης δε βλέπει τίποτε, ξέρει όμως ότι προς το παρόν έχει σωθεί. Το χιόνι πέφτει ασταμάτητα, κι αυτός εκεί, δεμένος με το σχοινί, μέσα στο φοβερό κρύο, κρεμασμένος από ένα κομμάτι λινάρι, που τον κρατάει γερά για να μην τσακιστεί πέφτοντας στη χαράδρα ανάμεσα στα βουνά.

Προσπαθεί να δει τι υπάρχει γύρω του, αλλά μάταια δεν ξεχωρίζει τίποτε. Φωνάζει δυο-τρεις φορές, αλλά καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τον ακούσει κανείς. Η πιθανότητα να σωθεί είναι απειροελάχιστη. Και να δουν ότι λείπει, δεν θα μπορέσει κανείς νΆ ανέβει να ψάξει γιΆ αυτόν πριν σταματήσει η χιονοθύελλα, αλλά και τότε ακόμη, πως να ξέρουν ότι βρίσκεται κρεμασμένος στο γκρεμό;

Αντιλαμβάνεται ότι αν δεν κάνει κάτι γρήγορα, αυτό θα είναι το τέλος του.

Όμως  τι να κάνει;

Θα μπορούσε ίσως να σκαρφαλώσει προς τα πάνω και να προσπαθήσει να φτάσει στο καταφύγιο, αμέσως όμως καταλαβαίνει πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Ξαφνικά… ακούει μια φωνή μέσα του που του λέει “λύσου!” Μπορεί να είναι η φωνή του Θεού, ή η φωνή της εσωτερικής του σοφίας, μπορεί όμως να είναι κάποιο κακό πνεύμα, ή παραίσθηση… ακούει πάντως τη φωνή να επιμένει “λύσου, λύσου!”

Σκέφτεται πως αν λυθεί αυτή τη στιγμή σίγουρα θα σκοτωθεί. Θα είναι ένας τρόπος για να τελειώσει το μαρτύριό του. Μπαίνει στον πειρασμό να επιλέξει το θάνατο για να σταματήσει να υποφέρει. Σαν απάντηση όμως στη φωνή δένεται ακόμη πιο σφιχτά. Και η φωνή επιμένει “λύσου!… Μη βασανίζεσαι άλλο, δεν έχει νόημα τόσος πόνος… λύσου!”

Εκείνος, όμως, δένεται ακόμη πιο σφιχτά, ενώ πολύ αποφασιστικά λέει μέσα του πως καμμιά φωνή δεν πρόκειται να τον πείσει να αφήσει αυτό που χωρίς αμφιβολία του έχει σώσει τη ζωή. Η σύγκρουση αυτή συνεχίζεται για ώρες, ο ορειβάτης όμως εξακολουθεί να είναι δεμένος μΆ αυτό που νομίζει πως είναι η μοναδική του δυνατότητα για να σωθεί.

Ο μύθος λέει ότι την άλλη μέρα η ομάδα διάσωσης βρήκε τον ορειβάτη μισοπεθαμένο. Η ζωή του κρεμόταν από μια κλωστή. Ακόμα λίγα λεπτά, και ο ορειβάτης θα είχε πεθάνει από το κρύο, παγωμένος, και, παραδόξως, δεμένος με το σχοινί του… σε απόσταση λιγότερο από ένα μέτρο από το έδαφος.

Καμμιά φορά το να μην εγκαταλείπεις κάτι είναι θάνατος.

Κάποιες φορές, ζωή είναι να παρατάς αυτό που κάποτε σΆ έσωσε.

Να αφήνεις πίσω τα πράγματα που μαζί τους είσαι δεμένος σφιχτά, επειδή νομίζεις ότι αν τα κρατήσεις θα σε σώσουν από την κατάρρευση.

Όλοι έχουμε αυτήν την τάση να δενόμαστε σφιχτά με ιδέες, πρόσωπα και καταστάσεις. Δενόμαστε με ανθρώπους, με χώρους, με τόπους γνωστούς, γιατί είμαστε βέβαιοι πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σώσει.  Πιστεύουμε στο “γνώριμο κακό”, όπως λέει ένα γνωστό γνωμικό.

Και παρόλο που από διαίσθηση καταλαβαίνουμε ότι το δέσιμο σημαίνει θάνατο, συνεχίζουμε να μένουμε αγκιστρωμένοι σΆ αυτό που πια δεν μας χρειάζεται, σΆ αυτό που δεν υπάρχει πια, τρέμοντας τις φανταστικές συνέπειες αν αποδεσμευτούμε.

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι: “Ο δρόμος των δακρύων“, εκδόσεις opera/animus.

 

Γιατί δεν μπορούμε να "εξοντωθούμε" στην πραγματικότητα..

Ένα καλό παράδειγμα από τον Ντέιβιντ Άικ...
Απλά ακούστε πόσο εύκολο είναι να το εφαρμόσουμε....

Κάρμα και ανθρώπινη ζωή

ΓΕΝΙΚΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ.

Ο Νόμος του Κάρμα έχει άμεση επίδραση στην ανθρώπινη ζωή και την πορεία εξέλιξης του, και αν και δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον Νόμο καθαυτό μπορούμε να γνωρίσουμε την λειτουργία του. Κάθε μία δράση μας στην καθημερινότητα, κάθε μία σκέψη και συναίσθημα είναι στην ουσία μία απελευθέρωση ενέργειας η οποία θα επιστρέψει στο σημείο από όπου ξεκίνησε.Ανάλογα με την φύση και την ποιότητα της δράσης ο κάθε άνθρωπος βιώνει ευχάριστα η δυσάρεστα αποτελέσματα. Η ζωή μας αποτελεί μία διαδοχή αιτιών που δημιουργούμε και αποτελεσμάτων που εισπράττουμε σύμφωνα με τον Νόμο της Δικαιοσύνης και Αρμονίας.

Η φαινομενική αδικία που αντιλαμβανόμαστε και νομίζουμε ότι επικρατεί στον κόσμο και τις ζωές των ανθρώπων οφείλεται στο ότι βλέπουμε τα αποτελέσματα μεμονωμένα, χωρίς να μπορούμε να διακρίνουμε την αιτία που τα προκάλεσε. Η διδασκαλία του Κάρμα μπορεί να δώσει φως στο αιώνιο ερώτημα του πόνου και της δυστυχίας όπως και την ύπαρξη του κακού. Αν ένας άνθρωπος ο οποίος θεωρείται καλός υποφέρει στην παρούσα ζωή του, απλά ξεπληρώνει κάποια οφειλή που έχει δημιουργήσει σε προηγούμενη ζωή. Το ίδιο και ένας άνθρωπος που ενώ φαίνεται κακός δεν βιώνει πόνο, ξεπληρώνεται από το Κάρμα για κάτι καλό που έχει κάνει στο παρελθόν, ή γιατί έλαβε κακή και άδικη μεταχείριση από τους συνανθρώπους του.

 

Θα ήταν όμως λάθος να δούμε το Κάρμα ως τιμωρία η ανταμοιβή. Η Θεία δικαιοσύνη μας φέρνει ακριβώς αυτό που μας αξίζει, προσαρμόζοντας μάλιστα έτσι τα πράγματα ώστε αυτό που θα μας έρθει να είναι ότι καλύτερο για να πάρουμε το κατάλληλο μάθημα που χρειαζόμαστε έτσι ώστε να εξελιχθούμε πνευματικά. Επίσης ο Νόμος επειδή ακριβώς λειτουργεί σπρώχνοντας τα όντα σε αυτήν την αναβατική πορεία της εξέλιξης απελευθερώνει την Καρμική αντίδραση όταν το Εγώ είναι σε εκείνη την κατάσταση ώστε να μπορεί να μάθει από την επιστροφή των πράξεων του.Οι πράξεις μας λοιπόν είτε επιστρέφονται σύντομα διότι η προσοχή και προσήλωση μας είναι στραμμένες κατάλληλα, είτε παραμένει σε αναστολή μέχρι να έρθουμε σε θέση αντίστοιχη με την φύση της αιτίας.

Κάτι άλλο σημαντικό για το Νόμο που έχει άμεση επίδραση στην ζωή μας είναι η σχέση του με αυτό που ονομάζουμε Μοίρα και ελεύθερη βούληση. Αυτά και τα δύο στοιχεία που φαίνονται εκ πρώτης όψεως αντίθετα και το ένα να αναιρεί το άλλο, ενώνονται μέσα από το Κάρμα. Η Μοίρα είναι το αναπόφευκτο, το αποτέλεσμα που θα εισπράξουμε από παρελθοντικές μας δράσεις. Οι δράσεις αυτές όμως έρχονται από δικές μας επιλογές, ασυνείδητες η συνειδητές.

Οπότε ο άνθρωπος όσο πιο συνειδητός είναι στις επιλογές του γνωρίζοντας την λειτουργία του Νόμου, όσο μεγαλύτερη Σοφία και διαύγεια χρησιμοποιεί για να πάρει τις αποφάσεις του και να δράσει σύμφωνα με αυτές, τόσο πιο ελεύθερος είναι στο να διαμορφώσει την Μοίρα του. Μόνο μέσα από την γνώση του Νόμου μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τις πράξεις του και τα αποτελέσματα που αυτές θα φέρουν, γινόμενος έτσι ο Κύριος του εαυτού του της ζωής του και της Μοίρας του.

Πρέπει να αντιληφθούμε βαθειά ότι ο άνθρωπος ο ίδιος παράγει τις αιτίες και το Κάρμα προσαρμόζει τα αποτελέσματα σύμφωνα με τους Νόμους της αρμονίας.Αυτός που αγνοεί μένει απορημένος μπροστά στα περίεργα πράγματα που του συμβαίνουν, αποδίδοντας τα στην κακή του τύχη, στις ανεξιχνίαστες οδούς της Θείας πρόνοιας, στην ενέργεια της τυφλής Μοίρας ή σε κάποια απλή σύμπτωση.Τίποτα όμως δεν μπορεί να υπάρξει στην ζωή μας που η αφορμή του να μην βρίσκεται στις δικές μας πράξεις.

Ωστόσο ποτέ δεν είναι αργά για κάποιον να ξεκινήσει την διαδικασία να γίνει ο κύριος της Μοίρας του όσο και αν νοιώθει εγκλωβισμένος σε αυτήν την ατελείωτη διαδοχή αιτιών και αποτελεσμάτων. Αυτό που πρέπει να κάνει για να απελευθερωθεί από αυτήν την κατάσταση είναι να κινητοποιήσει εκείνες τις αιτίες που θα παράγουν πιο επιθυμητά αποτελέσματα, και αυτή είναι μία δυνατότητα που ο άνθρωπος δεν μπορεί να χάσει ποτέ. Επίσης ο τρόπος για να αντιμετωπίσουμε το Κάρμα που έχουμε ίδει δημιουργήσει είναι να αποκτήσουμε μία σωστή στάση προς αυτό. Δεν πρέπει να προσπαθούμε να αποφύγουμε το «κακό» Κάρμα αλλά να το αποδεχόμαστε όταν αυτό θα έρχεται σαν κάτι το αναπόφευκτο, αντιλαμβανόμενοι ότι με αυτόν τον τρόπο ξεπληρώνουμε κάτι που οφείλουμε στον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν πρέπει να αποφεύγουμε κάτι, αλλά να επεξεργαζόμαστε ακριβώς αυτό που βρίσκεται μπροστά μας και να αντλούμε από αυτό την πολύτιμη εμπειρία που έχει να μας δώσει. 

Μέσα από όλα αυτά βγαίνουμε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει στην ουσία «κακό» ή «καλό» Κάρμα.

Αυτό που μας έρχεται είναι πάντα αυτό που δικαιούμαστε και χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε. Η δράση που απελευθερώνουμε θα επανέλθει μπροστά μας δημιουργώντας συχνά ένα πρόβλημα το οποίο καλούμαστε να ξεπεράσουμε, δίνοντας μας έτσι την ευκαιρία να αναπτύξουμε την δύναμη μας. Τα προβλήματα, τα εμπόδια που βιώνουμε στην ζωή μας προέρχονται από εμάς τους ίδιους, έτσι αυτό που πρέπει να πολεμήσουμε και να ξεπεράσουμε πάντα είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. 

Ο ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ

Οι δράσεις του ανθρώπου ξεκινούν κυρίως από το νοητικό του σώμα. Ο νους ως βάση της επιθυμίας δίνει το έναυσμα της δράσης στα διάφορα επίπεδα. Σχεδόν όλες οι αιτίες που δημιουργεί ο άνθρωπος σχετίζονται άμεσα με την επίδραση των νοητικών εικόνων ή σκεπομορφών που απορρέουν από το νοητικό του επίπεδο.

Η δόνηση που παράγει η κάθε σκέψη παίρνει μία μορφή χρησιμοποιώντας σαν πεδίο δράσης την νοητική και αστρική ύλη. Η καθαυτή νοητική εικόνα μένει στην συνείδηση του δημιουργού, αλλά η δόνηση της απλώνεται στον χώρο προκαλώντας ανάλογους παλμούς και στην αστρική ύλη δημιουργώντας μία αστρική μορφή η οποία είναι εμψυχωμένη από την νοητική ενέργεια. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μία στοιχειακή οντότητα η οποία ξεπερνά τα όρια του αστρικού πεδίου του δημιουργού κρατώντας πάντα μία σύνδεση μαζί του επιστρέφοντας την δράση πίσω στην νοητική εικόνα που την δημιούργησε. Η διάρκεια ζωής της αστρονοητικής εικόνας εξαρτάται από την ποιότητα και την ένταση της σκέψης, η εξαφάνιση της όμως δεν επηρεάζει την μονιμότητα της νοητικής εικόνας. Ένα καινούργιο ερέθισμα θα την κάνει να εκδηλώσει ξανά το αστρικό της μέρος. Αυτές οι οντότητες λοιπόν γεμίζουν το περιβάλλον του δημιουργού τους σχεδόν συνεχόμενα, ανάλογα βέβαια με την ένταση της δραστηριότητας του νοητικού του σώματος.

Αν μία ποιότητα ιδεών χρησιμοποιηθεί πολύ στην γήινη ζωή τότε αυτές οι ιδέες ζουν σε λανθάνουσα κατάσταση μέσα στην ψυχή, αφού οι δονήσεις των σκέψεων δεν κατέρχονται μόνο στα κατώτερα επίπεδα της προσωπικότητας, αλλά ανέρχονται και στο ανώτερο επίπεδο του ανθρώπου, αυτό που ονομάζουμε θυμικό σώμα, και καταγράφονται και εκεί. Οπότε αυτά τα αρχεία θα υπάρχουν σε λανθάνουσα μορφή ακόμη και όταν το εγώ καθαρίσει από τα κατώτερα σώματα κατά την μετά θάνατον ζωή του. Ενώ λοιπόν τα αστρικά υλικά που έχουν δημιουργήσει οι νοητικές εικόνες χάνονται σταδιακά όσο το εγώ ανέρχεται στα ανώτερα επίπεδα, αυτές μένουν σαν εικόνες οι οποίες, κατά την νέα κάθοδο του εγώ στην ύλη, θα προβληθούν τραβώντας τα καρμικά υλικά που τους χρειάζονται για να εκδηλωθούν ξανά στα κατώτερα επίπεδα της προσωπικότητας.

Έτσι κάθε νέα προσωπικότητα που λαμβάνουμε στην κάθε μας ενσάρκωση είναι στην ουσία το αποτέλεσμα των σκέψεων και συγκινήσεων που έχουμε εκδηλώσει στις προηγούμενες ζωές μας.Αυτά τα στοιχεία τα δοσμένα από εμάς χρησιμοποιούν οι Κύριοι του Κάρμα για να δομήσουν τον νέο μας φορέα από το λεπτότερο επίπεδο του μέχρι και το πιο παχυλό, αφού π.χ. το διπλό αιθερικό που έχει δομηθεί σύμφωνα με τα προηγούμενα καρμικά στοιχεία θα γίνει το αιθερικό καλούπι του φυσικού φορέα.

Έτσι καταλαβαίνουμε ότι κάθε νέα προσωπικότητα που λαμβάνουμε, είναι δημιούργημα του ίδιου μας του εαυτού και προκύπτει σαν ένα αναπόφευκτο καρμικό αποτέλεσμα. Οπότε εμείς είμαστε πλήρως υπεύθυνοι για χαρακτηριστικά που έχουμε έμφυτα στην προσωπικότητα μας είτε αυτά θεωρούνται καλά, είτε θεωρούνται άσχημα.

Ο Νόμος του Κάρμα μπορεί να εξηγήσει πολύ ικανοποιητικά την φαινομενική αδικία που κυριαρχεί, αν βλέπουμε τα πράγματα κοντόφθαλμα και μεμονωμένα,στα εκ γενετής χαρακτηριστικά και τις περιστάσεις που γεννιέται ο κάθε άνθρωπος, τα οποία δεν μπορεί να αποφύγει και φαίνεται σαν να του «τυχαίνουν» απρόβλεπτα από μία τυφλή και άδικη μοίρα. Η αλήθεια είναι όμως ότι όλα αυτά είναι πολύ δίκαια αποδομένα στον καθένα σύμφωνα με αυτά που έχει προκαλέσει.

Ακόμη και ο τόπος, το κοινωνικό περιβάλλον και η οικογένεια ρυθμίζονται κατάλληλα από τους Λιπίκα για να καταφέρει ο άνθρωπος να ξεπληρώσει ένα ποσό από το αποθηκευμένο Κάρμα του. Διότι δεν μπορεί να ξεπληρωθεί όλο το Κάρμα που έχουμε δημιουργήσει σε προηγούμενες υπάρξεις και κρατιέται στην καρμική μας τράπεζα κατά την διάρκεια μίας ζωής, εκτός από πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις ανθρώπων.



Διαβάστε : Κάρμα - Ο Συμπαντικός Νόμος , Καρμικές Σχέσεις , Το νοητικό σώμα και οι σκεπτομορφές - Τορκόμ Σαραϊνταριάν

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Μυστική δοξασία - Τόμος 2ος H.P. Blavatsky, Εκδόσεις: Πνευματικός Ήλιος.
Το κλειδί της θεοσοφίας, H.P. Blavatsky, Θεοσοφικές εκδόσεις. 
Το Κάρμα, Annie Beasant, Εκδόσεις: Δίον. 
Το Κυμβάλειο, Τρεις Μύστες, Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη.
Εννεάδες - Τόμος 3ος , Πλωτίνος, Εκδόσεις: Κάκτος. 
Ερμητικά κείμενα, Ερμής Τρισμέγιστος, Εκδόσεις: Πύρινος κόσμος. 
Κάρμα Γιόγκα , Σουάμι Βιβεκανάντα, Εκδόσεις: Κονιδάρη. 
Πλατωνική Θεολογία Δ’, Πρόκλος, Εκδόσεις: Κάκτος.
Τολτέκοι – Η κραυγή του Αετού, Theun Mares, Εκδόσεις: Αρχέτυπο.

Δεν φανταζόσαστε τι δείχνει αυτή η φωτογραφία!

Μου άρεσε πολύ και την παραθέτω παρακάτω! Η πορεία του Ήλιου μέσα σε ένα εξάμηνο, από το ένα ηλιοστάσιο στο άλλο:

Ένα φωτογραφικό κλικ διάρκειας έξι μηνών!

Μπορεί να αποτυπωθεί η πορεία του Ήλιου στον ουρανό επί έξι μήνες, μέσα σε ένα και μόνο φωτογραφικό κλικ; Η απάντηση είναι ναι και η απόδειξή της βρίσκεται στην εικόνα που βλέπετε! Η εκπληκτική φωτογραφία του Credit Greg Parker απεικονίζει την πορεία του Ήλιου στον ουρανό από την 21η Ιουνίου μέχρι και τις 22 Δεκεμβρίου του 2011.

Οι φωτεινές γραμμές αντιστοιχούν στην καθημερινή κίνηση του άστρου μας το τελευταίο εξάμηνο του 2011 και η αποτύπωσή τους δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου εξελιγμένου τεχνολογικού εξοπλισμού αλλά της χρήσης ενός τενεκεδένιου κουτιού!

Η τεχνική ονομάζεται pinhole και είναι γνωστή εδώ και αιώνες. Εφαρμόζεται με μία φωτογραφική μηχανή χωρίς φακό που δεν χρησιμοποιεί φιλμ αλλά φωτοευαίσθητο χαρτί! Αυτό ακριβώς εφάρμοσε ο Γκρεγκ Πάρκερ, συνταξιούχος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον, ο οποίος έφτιαξε μια πρωτότυπη κάμερα pinhole τρυπώντας ένα τενεκεδένιο κουτί από τσάι. Στη συνέχεια έστρεψε τη συσκευή του προς τον ουρανό τη μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου (στις 21 Ιουνίου) και την «έκλεισε» τη μεγαλύτερη νύχτα (στις 22 Δεκεμβρίου).

Για έξι μήνες η κάμερα κατέγραφε την κίνηση του Ήλιου επαναλαμβανόμενα ημέρα με την ημέρα στο φωτοευαίσθητο χαρτί. Η πρώτη φωτεινή γραμμή στο επάνω μέρος της φωτογραφίας αποτύπωσε τη διαδρομή που διέγραψε ο Ηλιος στο Θερινό Ηλιοστάσιο, την 21η Ιουνίου, και η τελευταία, στο κάτω μέρος, την πορεία του στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο, στις 22 Δεκεμβρίου.

Πηγή : pyles.tv